قرار بود تجهیزات ورزشی به نمایش گذاشته شود، فناوری‌های تازه معرفی شوند و مدیران باشگاه‌ها برای آینده صنعت تناسب اندام قرارداد ببندند. اما تصاویری که از نمایشگاه «فیتکس» بیرون آمد، پرسش دیگری را پیش کشید: اینجا قرار بود توانمندی‌های صنعت ورزش دیده شود یا بدن زنان به ابزاری برای جلب نگاه و رونق تبلیغات تبدیل شود؟
اینطور که در خبرها آمده نمایشگاه فیتکس را گروه «آتا رویداد»، با ادعای توسعه بازار و ارتباطات تجاری برگزار کرده است؛ اما تصاویر منتشرشده از این نمایشگاه شباهتی به مرکزی تجاری نداشت، بیشتر شاهد صحنه‌های متعددی از اجرای حرکات بدنی و رقص در فضای غرفه‌ها بودیم؛ جایی که ورزشکاران زن در میان تجمع تماشاگران و لنز دوربین‌ها مشغول نمایش انعطاف‌پذیری و حرکات قدرتی بودند.
در تصاویر، زنان در میان ازدحام تماشاگران و لنز دوربین‌ها مشغول اجرای حرکات بدنی و نمایش انعطاف‌پذیری‌اند؛ صحنه‌ای که بیش از معرفی مهارت، یک شوء تبلیغاتی برای جذب نگاه به هر قیمت بود.
مسئولین برگزارکننده! دقیقاً چه چیزی را می‌فروشید؟
وقتی دوربین‌ها و جمعیت به اجراهای بدن‌محور جلب می‌شوند، حق داریم بپرسیم استراتژی تبلیغاتی و برگزاری نمایشگاه شما چیست؟ معرفی کیفیت محصول یا شکار توجه مخاطب به هر قیمت؟
این مسئله با آسیب روان‌شناختی و رسانه‌ای به نام «شیءانگاری انسان» گره خورده؛ یعنی زمانی که یک فرد، به‌جای شخصیت و توانمندی‌اش، صرفاً بر اساس ظاهر و جذابیت جسمانی‌اش ارزیابی می‌شود.
نگاهی به پژوهش‌های علمی این موضوع را روشن‌تر می‌کند:
کاهش ارزش انسانی: بر اساس فراتحلیلی که در سال ۲۰۱۸ در مجله علمی انگلیسی «روان‌شناسی سه ماهه زنان» منتشر شده، مواجهه مداوم با محتوای رسانه‌ای جنسی‌سازی‌شده، تمایل به «خودشیءانگاری» را در جامعه افزایش می‌دهد. به زبان ساده، وقتی تصاویر تبلیغاتی ارزش انسان را به ظاهر بدنش تقلیل می‌دهند، این تصور تقویت می‌شود که بدن، پیش از آنکه ابزار سلامت و قدرت باشد، موضوعی برای قضاوت و تماشای دیگران است.
افت اعتبار حرفه‌ای: پژوهش دیگری در سال ۲۰۱۶ در نشریه انگلیسی «ارتباطات و ورزش» نشان می‌دهد وقتی از زنان ورزشکار تصاویری جنسی‌سازی‌شده ارائه می‌شود، مخاطبان معمولاً آن‌ها را جذاب‌تر اما از نظر توانایی و صلاحیت حرفه‌ای «کم‌کفایت‌تر» ارزیابی می‌کنند!
چه تناقض تلخی! صنعتی که باید به زنان برای قدرت و مهارتشان اعتبار بدهد، با الگوی نادرست تبلیغاتی، اعتبار حرفه‌ای و واقعی افراد فعال در این حوزه را زیر سایه ظاهر برخی دیگر قربانی می‌کند.
مسئولان چطور شانه خالی می‌کنند؟
پس از موج انتقادات، مدیرکل ورزش و جوانان استان تهران اعلام کرد این رویداد زیر نظر اداره کل نبوده و هماهنگی لازم صورت نگرفته است. اما این بی‌اطلاعی، عذر بدتر از گناه است! چطور نمایشگاهی با این ابعاد برگزار می‌شود اما متولی ورزش استان از آن بی‌خبر است؟ کدام نهاد مجوز صادر کرده و مسئول نظارت بر محتوای غرفه‌ها و حقوق تصویری ورزشکاران بوده است؟ آیا برگزارکنندگان درباره نحوه استفاده تجاری از تصویر زنان و رضایت آگاهانه آنان مسئولیتی پذیرفته‌اند؟
نمی‌توان عنوان «نمایشگاه تخصصی» را برای کسب درآمد به کار برد، اما هنگام پاسخ‌گویی، مسئولیت را به گردن دیگران انداخت. برگزارکنندگان حق ندارند پشت شعارهای توسعه ورزش پنهان شوند و دستگاه‌های نظارتی هم نمی‌توانند با یک اظهار بی‌اطلاعی ساده، پرونده را ببندند.
زنان نباید ویترین فروش تجهیزات باشند؛ قرار است قدرت و مهارتشان دیده شود. اگر برگزارکنندگان فیتکس نمی‌توانند مرز میان این دو را توضیح دهند، باید از آن‌ها پرسید: رویدادی که قرار بود برای ورزش اعتبار بخرد، چرا حالا باید درباره اعتبار خودش پاسخ دهد
پیام شما به ما