وقتی کودک از معلمش گلایه میکند، سریع دنبال مقصر نگردیم؛ اول ببینیم پشت «با من بدتر رفتار میکنه» یا «منو دوست نداره» دقیقاً چه اتفاقی افتاده است.
وقتی کودکمان طوری حرف میزند که انگار سالها از سنش جلوتر است، ناخودآگاه به وجد میآییم. اما این سکه یک روی دیگر هم دارد؛ کودکی که خوب تحلیل میکند، هنوز یک کودک است و قرار نیست بارِ فکری و عاطفیِ بزرگترها را به دوش بکشد.
تغییر همکلاسیها یا معلم میتواند برای بعضی بچهها فقط یک جابهجایی ساده نباشد؛ ممکن است با نگرانی، دلتنگی یا ترس از ناآشناها همراه شود. اما این تغییر، اگر درست همراهی شود، میتواند فرصتی برای شکلگیری رابطههای تازه و تجربه استقلال بیشتر کودک باشد.
این خیلی مهمه که کودک یاد بگیره همیشه کسی براش برنامه آماده نداره بخشی از رشد بچهها پیدا کردن راهی برای سرگرم شدن خودشونه.
قرار نیست هر دقیقه از روز کودک با کلاس، بازی، سرگرمی و فعالیت آموزشی پر شود. گاهی کمکردن سرعت زندگی کودک خودش یک مهارت والدگری است.
ما فکر میکنیم تبلت و گوشی فقط وقت بچهها را میگیرند، اما واقعیت تلختر است: دنیای دیجیتال در حال مصادره کردن فرصتِ «کودک بودن» است.
قبل از اینکه بازی را به دست کودک بدهید، یک نگاه به گوشه قاب بیندازید؛ شاید مهمترین اطلاعات بازی همانجا نوشته شده باشد.
بزرگسالان سوگ را در گریه و عزاداری مداوم میبینند، اما روانشناسی کودک نشان میدهد که تجربه فقدان در سنین پایین کاملاً متفاوت است.
دوگانگی رفتار کودک در خانه و بیرون طبیعی است؛ او در خانه احساس امنیت میکند و در محیطهای جدید هیجان و کنجکاوی بیشتری بروز میدهد.
کودکان خیلی زودتر از آنکه کلمات را متوجه شوند، حس و حال ما را لمس میکنند؛ راهِ ارتباطیِ اولیه آنها با دنیا، دقیقاً از همین مسیرِ احساس میگذرد.


