شاید فکر میکنی زحماتت وظیفه تلقی شده و کسی نمیگه دستت درد نکنه... اما من بهت میگم: دنیا روی شونههای مردهایی مثل تو میچرخه. تو همون ستونِ محکمی هستی که اگه نباشی، سقفِ خیلیا میریزه. ارزشِ تو به تشویقِ بقیه نیست، به اون شرفیه که تویِ سکوت خرجِ بقیه میکنی. تو بینظیری، حتی اگه کسی به روت نیاره.
حس میکنی هیچکس نمیفهمه توی دلت چی میگذره و کلاً تنهایی؟ من میفهمم. این خاصیتِ مسیرِ مردهایِ بزرگه؛ قله همیشه خلوته. اگه دور و برت شلوغ نیست نترس، چون داری راهی رو میری که هر کسی جراتش رو نداره. تو تنهایی میجنگی چون اونقدر قوی هستی که نیاز به لشکری نداری. به خودت افتخار کن، تو رفیقِ روزهایِ سختِ خودتی
داری خودت رو با بقیه مقایسه میکنی و فکر میکنی عقبی؟ نکن رفیق! تو از هیچکس عقب نیستی، تو توی زمانبندیِ خودتی. شاید اونا ویترینِ قشنگی داشته باشن، ولی تو داری ریشههات رو محکم میکنی. به این تلاشِ بیصدا ادامه بده، روزی که ثمره بدی، همه میفهمن که اینهمه مدت داشتی چیکار میکردی. صبرِ تو، سلاحِ برندهته
منبع: دادهکاوی صفحه اینستاگرام مردونه
بابا… یه اعترافِ سنگین بهت بدهکارم؛ فکر میکردم سردی، چون ندیده بودم چطوری بیرونِ خونه برای آرامش ما میجنگی. حالا که خودم با قسط و اجاره روبرو شدم، میفهمم اون سکوتت صدایِ خرد شدنِ استخونهات زیر بارِ مسئولیت بود. دمت گرم که تنهایی جنگیدی و صدات درنیومد. سرت سلامت، تنهاترین مرد دنیا.
مردهای واقعی وقتی کم میارن چمدون نمیبندن برن... تو یادت باشه اگه این ۵ صحنه رو دیدی، بدون اون مَرد داره با یه جنگِ بیصدا سر میکنه.
بچه بودم خیال میکردم قهرمان اونیه که شنل داره و تو آسمونا پرواز میکنه. مرد که شدم، تازه فهمیدم قهرمانِ واقعی شنل نداره... قهرمان اون زنیه که با دستای خالی، تمام سنگریزههای جاده رو جمع کرد تا پایِ من نلغزه.



