وقتی کودک مضطرب است، ممکن است بیشتر به والد بچسبد و تنهایی را سختتر تحمل کند. این رفتار همیشه نشانه لوسشدن نیست؛ گاهی کودک با نزدیکماندن به والد دنبال احساس امنیت است.
گاهی کودک برای جلب توجه پدر، به کسی تبدیل میشود که واقعاً نیست.
کودک معمولا از اتفاقات اطرافش نمیترسه؛ گاهی اضطراب والدین رو از لحن، رفتار و واکنشهای اونها یاد میگیره. طبق پژوهشهای روانشناسی، بچهها از طریق دیدن و یادگیری اجتماعی، شیوه واکنش به موقعیتهای مبهم و تهدیدآمیز رو از بزرگترها یاد میگیرن.
گاهی کودک سکوت میکند، نه چون حرفی برای گفتن ندارد، بلکه چون از واکنش ما میترسد. بعضی جملههای بهظاهر ساده والدین میتوانند راه گفتوگو را ببندند و کودک را از بیان تجربههای ناراحتکنندهاش منصرف کنند.
گاهی کودک هنگام مخالفت با والد، از کلمات تند یا لحن نامناسب استفاده میکند. این رفتار نباید نادیده گرفته شود؛ اما طبق توصیه مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریهای آمریکا (CDC)، والد باید ضمن بهرسمیتشناختن احساس کودک، برای رفتارهای نامناسب مرز روشنی تعیین کند.
کودکی که همیشه سکوت میکند، لزوماً آرام نیست؛ گاهی فقط نمیداند چطور حقش را بدون دعوا پس بگیرد. کودک باید بلد باشد کجا «نه» بگوید، کجا فاصله بگیرد و کجا کمک بخواهد.


