گاهی بچهها فکر میکنن یا باید همون بار اول «عالی» باشن یا کلاً اون کار رو انجام ندن. این مدل فکر کردن باعث میشه با اولین اشتباه، سریع دلسرد بشن و دست از تلاش بکشن. باید بهشون یاد بدیم که هیچکس از همون اول استاد نبوده. یاد گرفتن یعنی همین که بارها خراب کنی، اشتباه کنی و دوباره امتحان کنی.
وقتی امتحان خراب میکنیم، ۳ ساعت اول حیاتیه؛ چون ذهنمون تو وضعیت «هشدار» قرار میگیره و اگه درست مدیریت نکنیم، کل امتحانات بعدی رو هم تحتالشعاع قرار میده
از تصمیمات ریز گرفته تا تصمیمات درشت و سرنوشتساز، اگر در تله کمالگرایی بیفتند، ترمزشان کشیده میشود و همه فرصتهای شخصی و خانوادگی را میگیرد اما یک قانون ساده میگوید چطور پای کمالگرایی را از تصمیماتمان بیرون بکشیم.
اگر در خانه شما هم هر روز جمله «بس کن دیگه، گوشیتو بذار کنار» تکرار میشود و جنگ و جنجال به پا میکند، باید بدانید که این راهش نیست و باید سراغ راهحلهای میانبر بروید.
دادن حق انتخاب به کودک باعث میشه تصمیم گرفتن رو یاد بگیره، خودش رو کنترل کنه و مسئول انتخابهاش باشه. این کار اعتمادبهنفسش رو بالا میبره و بهش حس کنترل روی زندگی میده.
یادمون باشه «زمان دادن» به کودک، یعنی دادنِ حسِ توانمندی به او؛ این فرصت رو ازش نگیریم.
بچهها هویتشون رو از حرفهایی که میشنون میسازن. پژوهشهای روانشناسی رشد، از جمله نظریه «ذهنیت ثابت و رشد» کارول دوک، نشون میده برچسب زدن، چه منفی چه مثبت، کودک رو توی یک قالب ثابت نگه میداره. نتیجه میشه اینکه بهجای تلاش و یادگیری، نگران حفظ همون برچسب میمونه.
گاهی نوجوان وقتی حس کنه مدام قضاوت میشه، مقایسه میشه یا قراره بازخواست بشه، مغزش میره روی حالت بقا، نه شنیدن. بهتره قبل از حرف زدن، امنبودن فضا رو بهش ثابت کنیم.



