در دوران بلوغ، ذهن نوجوان بیش از هر چیز به یک «نقطه اتکا» نیاز دارد. روتین لنگر، نه یک برنامه خشک انضباطی، بلکه استراتژی هوشمندانهای برای بازسازی امنیت در مغزی است که میان اضطراب و بیثباتی گرفتار شده است.
لطفاً قبل از تعارف کردن خوراکیهای ناسالم یا دادن گوشی به کودکان دیگر، حتماً از والدینشان اجازه بگیرید
وقتی از زحمات و هزینههایی که برای نوجوان کردهاید به عنوان ابزاری برای تحمیل خواستههایتان استفاده میکنید، به او اینطور میفهمانید که «عشق ما مشروط است». با این کار، نوجوان یا برای فرار از عذابوجدان به یک آدم بلهقربانگو تبدیل میشود، یا با کینه و خشم، تمام پلهای پشت سرش را با شما خراب میکند.
پس از عبور از روزهای پر تنش و حملات تروریستی اخیر، کودکان بیش از هر زمان دیگری در معرض "ترومای بازآفرینی" قرار دارند؛ وضعیتی که در آن ذهن، فاجعه را بارها و بارها پیش چشم کودک زنده میکند.
وقتی مخفیانه کیف، گوشی یا دفتر خاطرات کودکتان را چک میکنید، شاید در کوتاهمدت خیالتان راحت شود، اما در واقع بزرگترین دارایی رابطه با فرزند یعنی «اعتماد» را به حراج میگذارید. کودک اگر بفهمد فضای شخصیاش امن نیست، به جای اصلاح رفتار، فقط بیشتر پنهانکاری میکند.
وقتی نوجوان با یک مشکل یا اشتباه در جمع مدرسه یا دوستانش پیش شما میآید، به یک «پناهگاه» نیاز دارد، نه یک بازپرس. وقتی بلافاصله شروع به پیدا کردن تقصیرِ او میکنید، در واقع به او میگویید: «دیگر روی من حساب نکن». نتیجه این است که او در بحرانهای بزرگتر، به جای شما به غریبهها یا فضای مجازی پناه میبرد تا قضاوت نشود
چون ساعت بیولوژیک مغز در سن بلوغ تغییر میکنه و هورمون خواب دیرتر ترشح میشه. اون تنبل نیست، فقط بدنش در این دوره به شکل متفاوتی برای استراحت و بازسازی مغزش برنامهریزی شده.
چون تماس چشمی مستقیم حذف میشه و در حالت شانه به شانه مغز نوجوان کمتر در حالت دفاعی قرار میگیره.



