همه ما بهترینها را برای فرزندمان میخواهیم، اما گاهی همین «زیادی خواستن»، تبدیل به سدی در برابر موفقیت آنها میشود. حقیقت این است که پشت هر دانشآموز مضطرب، معمولاً والدینی نگران ایستادهاند.
یادمون باشه «زمان دادن» به کودک، یعنی دادنِ حسِ توانمندی به او؛ این فرصت رو ازش نگیریم.
بچهها هویتشون رو از حرفهایی که میشنون میسازن. پژوهشهای روانشناسی رشد، از جمله نظریه «ذهنیت ثابت و رشد» کارول دوک، نشون میده برچسب زدن، چه منفی چه مثبت، کودک رو توی یک قالب ثابت نگه میداره. نتیجه میشه اینکه بهجای تلاش و یادگیری، نگران حفظ همون برچسب میمونه.
بعد از تولد فرزند، بسیاری از والدین احساس میکنند نقش همسری کمرنگ شده و حریم خصوصیشان از بین رفته است. این بیمرزی نه تنها رابطه زوجین را تحت تاثیر قرار میدهد، بلکه میتواند باعث وابستگی بیش از حد کودک و مشکلات رشد هیجانی او شود.
حمایت درست یعنی کنارِ محبت، واقعیت رو هم بهش نشون بدیم؛ یعنی کمک کنیم خطاش رو اصلاح کنه و برای روبرو شدن با دنیای واقعی آماده بشه.
میدونستی یه موجود خطرناک تو ذهن بچهاته که باهاش حرف میزنه؟
طبق پژوهش ژورنال معتبر Pediatrics روی ۱۰,۵۰۰ کودک داشتن گوشی شخصی قبل از ۱۲ سالگی یعنی افزایش افسردگی، بیخوابی و چاقی. پس زمانبندی درست برای ورود بچهها به دنیای دیجیتال، مرز بین «رشد» و «وابستگی» رو مشخص میکنه.



