«بذار خودم انجام بدم، تو بلد نیستی!» شاید این جمله ساده، فقط یک اختلافنظر درباره مراقبت از کودک نباشد؛ اما گاهی شروع الگویی است که پدر را از نقش فعالش در والدگری کنار میزند. روانشناسان به این الگو «دروازهبانی مادری» میگویند.
شاید وقت آن رسیده که بهجای حلکردن همه مشکلات فرزندمان، یاد بگیریم چه زمانی کنار او بمانیم و چه زمانی اجازه بدهیم خودش تجربه کند.
گاهی کودک هنگام مخالفت با والد، از کلمات تند یا لحن نامناسب استفاده میکند. این رفتار نباید نادیده گرفته شود؛ اما طبق توصیه مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریهای آمریکا (CDC)، والد باید ضمن بهرسمیتشناختن احساس کودک، برای رفتارهای نامناسب مرز روشنی تعیین کند.
بعضی جملات شاید برای ما عادی باشند، اما میتوانند احساس امنیت، اعتمادبهنفس و نگاه کودک به خودش و خانوادهاش را تحت تأثیر قرار دهند. از صحبت درباره مشکلات مالی و ظاهر کودک گرفته تا انتقاد از او یا تخریب والد دیگر؛ کلمات ما بیشتر از چیزی که فکر میکنیم در ذهن بچهها ماندگار میشوند.
آدم امن برای کودک کسی است که در کنارش احساس آرامش، احترام و امنیت داشته باشد. به کودک یاد بدهیم که حق دارد «نه» بگوید، درباره احساساتش صحبت کند و بدون ترس از سرزنش یا تنبیه، از دیگران کمک بخواهد. احترام به مرزهای بدنی و عاطفی کودک، یکی از مهمترین پایههای محافظت از اوست.


