بعد از ساعتها بالا و پایین کردن شبکههای اجتماعی، با وجود دیدن صدها تصویر، ویدئو و داستان، چرا باز هم احساس کمبود میکنیم؟ شاید مشکل فقط زمانی نباشد که از دست میدهیم، بلکه تغییری باشد که شبکههای اجتماعی در ما ایجاد میکنند.
قبل از انتشار عکس بچهها در فضای مجازی این ۶ تا سوال رو از خودت بپرس.
برخلاف تصور خیلی از ما، مشکل اصلی نوجوانان «چند ساعت گوشهنشینی با گوشی» نیست؛ بلکه «چگونه وقت گذراندن» در شبکههای اجتماعی است.
وقتی پستی منتشر میکنیم نمیدانیم پاداش آن چند لایک و نظر خواهد بود همین پاداش نامطمئن با تکرار چرخه انتشار و بررسی محتوا، اثری شبیه قمار کردن روی ذهن ما میگذارد.
گاهی سادهترین راه برای نفوذ به یک سیستم، حمله به خود سیستم نیست؛ حمله به انسان است. مهندسی اجتماعی از اعتماد، ترس، عجله و کنجکاوی برای فریب قربانی استفاده میکند.
ثبت مداوم لحظه ها با دوربین باعث میشود که مغز کمتر برای به خاطر سپردن آنها تلاش کند به همین دلیل، گاهی هنگام مشاهده یک عکس خاطره آن لحظه برایمان مبهم به نظر میرسد.
یک عکس ساده از کودک میتواند اطلاعاتی را فاش کند که شاید خودمان متوجهش نباشیم. قبل از انتشار، چند ثانیه مکث کنیم و ببینیم این تصویر واقعاً ارزش عمومی شدن دارد یا نه.
هوش مصنوعی دارد به دنیای کودکان وارد میشود؛ اما سؤال مهم این است: کودک از چه سنی باید با آن آشنا شود و چطور یاد بگیرد هر جواب آن را باور نکند؟


