ایران در طول تاریخ، گستردگی جغرافیایی وسیعی را تجربه و زیسته است. مساحت این سرزمین عمدتا بیابانی بوده است. اما در همان مساحت کمتر، دارای رودهای بزرگ و مهمی مثل « ارس»، «کارون» و «زایندهرود» بوده است و ساکنین مستقر در حاشیه این مناطق در همه ادوار تاریخی، از هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان و حتی در دوره اسلامی مثل صفویه، قاجاریه، پهلوی و تا امروز بر آن بودند تا برای رفاه، آسایش و پیشرفت هرچه بیشتر جوامع خود دست به ساخت یکی از زیرساختهای اساسی توسعه و یکی از استراتژیکترین و مهندسیترین سازههای عمرانی بشر در طول تاریخ یعنی «پُل» بزنند.منبع: ایسنا
آمریکا کدام سلاحهای خود را برای اولین بار، در غرب آسیا استفاده کرده است؟
جنگ عراق قرار بود امنیت، نفوذ و نظم مطلوب آمریکا را به همراه داشته باشد. اما بیش از دو دهه بعد، فاصله میان آنچه آمریکا میخواست و آنچه بر جای ماند، قابلتوجه است.
آمریکا سال ۲۰۰۳ به عراق حمله کرد و حالا بعد از ۲۳ سال خروج کاملش از این کشور را اعلام کرده؛ اما ارثیه واشنگتن برای مردم عراق چه بود؟
آمریکا در بسیاری از روایتهای سینمایی و رسانهای، قهرمانی است که برای نجات دیگران میجنگد. اما پشت این تصویر قهرمانانه، روایت میلیونها انسانی قرار دارد که جنگهای آمریکا زندگیشان را ویران کرده است. روایتی که برای بسیاری، باورنکردنی است.
جنگ با یک گلوله شروع میشود اما با پول، سلاح و حمایت سیاسی ادامه پیدا میکند. اکنون این سوال مطرح میشود که چرا آمریکا نفت روی آتش بسیاری از درگیریهای داخلی سایر کشورهاست یا خودش هم دائم به دنبال جنگافروزی است؟
در زبان جنگهای آمریکایی، آدمها گاهی به «هدف» تبدیل میشوند و مرگشان به «خسارت جانبی». آمریکا چگونه با واژههایی آرام، واقعیت خونین پشت سیاستهای جنگطلبانه خود را پنهان میکند؟
در میانه جنگ جهانی اول، با وجود اعلام بیطرفی ایران، نیروهای بریتانیا با چهار ناو جنگی و صدها سرباز به دلوار، در جنوب ایران، حمله کردند؛ اما خبر نداشتند که فرمانده غیور ایرانی و مردمان دلوار قرار نیست جلوی آنها سر خم کنند و تسلیم شوند!
دو واقعیت درست را کنار هم بگذارید و یک نتیجه غلط بگیرید؛ این یکی از سادهترین راههای ساختن یک روایت گمراهکننده است. مقایسه ژاپن و کوبا نمونهای از همین علتتراشی جعلی است؛ جایی که «بعد از بمباران» به «بهخاطر بمباران» تبدیل میشود.


