به جای فرزندم جواب میدم:
«اسمت چیه؟»....اسمش سیناست، خجالتیه...»
شاید لحظهای اضطرابش رو کم کنه، اما فرصت تمرین استقلال رو ازش میگیره.
مدام اطمینان بیجا دادن:
«کسی حواسش نیست!»، «همه دوستت دارن.»، «هیچی نمیشه.»
تکرار زیادش، کودک رو برای آرام شدن به تأیید بیرونی وابسته میکنه.
محافظت بیش از حد:
«هنوز براش زوده، من خودم انجام میدم.»، «تو از پسش برنمیای.»
فرصت مواجهه تدریجی با چالشها رو از بین میبره.
اصلاح سریع اشتباهات:
«اینطوری سلام نکن!»، «بلندتر حرف بزن!»، «چرا اینقدر خجالتیای؟»...
کودک برای اعتمادبهنفس اجتماعی، به تجربه اشتباه کردن بدون شرم نیاز داره.
یادمون باشه:
تربیت کنترلگرانه و حمایت افراطی، دستبهدست هم میده تا اضطراب اجتماعی بیشتر بشه
قبل از اینکه موقعیت رو براش عوض کنی، از خودت بپرس:
«چطور میتونم کنارش باشم تا خودش ترسش رو مدیریت کنه؟»
پیام شما به ما