قهرمانان تاریکی
تاریکی برای کودک به معنای «ندیدن» و در نتیجه «از دست دادن امنیت» است. در شبهای قطع برق، وظیفه ماست که محیط را از حالت تهدیدآمیز به حالت «تحت کنترل» تغییر دهیم.
قلعه امن بسازید
به جای رها کردن کودک در فضای باز و بزرگ خانه، یک «پناهگاه کوچک» با پتو و بالش بسازید.
فضاهای محصور و کوچک به لحاظ روانشناختی حس امنیت بیشتری به انسان (بهویژه کودک) میدهند و اضطراب ناشی از فضای نامعلوم اطراف را کم میکنند.
قصهگو قصه بگو
در سکوت و تاریکی، صداهای محیطی (مثل باد یا صداهای دوردست) برای کودک ترسناک میشوند.
بهتر است یک پادکست داستانی یا موسیقی ملایم که از قبل دانلود کردهاید را پخش کنید و یا خودتان قصه بگویید. این کار باعث میشود ذهن کودک به جای تحلیل صداهای مشکوک، روی خط داستانی متمرکز شود.
با سایهها بازی کنید
تاریکی را به یک ابزار برای بازی تبدیل کنید، نه یک اتفاق تحمیلی.
مثلا با نور ملایم چراغقوه، روی دیوار اشکال ساده بسازید. اجازه دهید کودک خودش منبع نور را در دست بگیرد. وقتی کودک کنترلِ نور را داشته باشد، ترسش از تاریکی به شکل چشمگیری کاهش مییابد.
«ترس» را به «مسئولیت» تغییر دهید
به جای اینکه کودک را صرفاً یک فردِ نیازمندِ مراقبت ببینید، به او نقش و اعتبار بدهید.
یک چراغقوه کوچک یا حتی یک مچبند شبتاب به او بسپارید و بگویید: «امشب تو نگهبانِ نورِ خونه هستی. حواست باشه که این نور روشن بمونه تا مسیر رو برای ما باز کنی.» مسئولیت، اضطراب را میکُشد.
از تکنیکِ «فوتِ جادویی» استفاده کنید
گفتنِ «نفس عمیق بکش» در لحظه ترس، گاهی نتیجه عکس میدهد. از او بخواهید تصور کند یک فرفره یا یک قاصدک خیالی در دست دارد و باید با فوتهای کوتاه و منظم آن را بچرخاند. این کار به صورت خودکار تنش عصبی را از بدن او تخلیه میکند.
مامان بابا یادتون باشه!
کودکان بیش از آنکه به شرایط واکنش نشان دهند، به چهره و لحن شما واکنش میدهند. اگر شما آرام بمانید و وضعیت را یک «اتفاق گذرا و مدیریتشده» نشان دهید، آنها هم تاریکی را به عنوان یک خطرِ واقعی نمیپذیرند. آرامش شما، قویترین نورِ خانه است.
پیام شما به ما