به ایران ما چی گذشت این چند وقت.چقدر راه نفسمون با بغض بسته شد، چقدر خداحافظیها که به سلام نرسید. چقدر دلتنگ شدیم. هزار بار مردیم و زنده شدیم رفیق. هر خبری که اومد، یه تیکه از وجودمون رو کند و برد.ما پیر شدیم...
این تصاویر، روایتی از زندگیهایی است که در حملات تروریستی دیماه ناتمام ماندند. پشت هر یک از این نامها، خانهای سوتوکور و آرزوهایی خاکسترشده؛ هر چهره، نشانِ ردی عمیق از یک جای خالیست که هیچگاه پر نخواهد شد.
تصاویر و اسامی برخی از شهدای حملات تروریستی دیماه ۱۴۰۴
همیشه شنیدهایم که میگویند تاریخ را فاتحها مینویسند، اما این بار قرار است ورق بزنیم و تاریخ را از زبان خود کسانی بخوانیم که در رأس هرم قدرت بودند. . در این مجموعه محتوا، سراغ اعترافاتی رفتهایم که نشان میدهد چطور درآمدهای مملکت بهجای آنکه خرج سفره مردم شود، صرف ریختوپاشهایی میشد که حتی خود دربار هم از شنیدن آن ابایی نداشت. اینها روایتهایی از جنس «خودی» هستند؛ بیواسطه و بدون رتوش.
طلاق عاطفی بعد از مرگ فرزند، اغلب یک مکانیسم دفاعی برای بقاست، نه نشانهی پایان عشق. با درک اینکه «همسرم دشمنم نیست، بلکه همرزم من در این میدان جنگ است»، میتوان اولین قدم را برای فرو ریختن دیوارهای سکوت برداشت.
علاقه شدید زودهنگام، همیشه نشانه انتخاب درست نیست. شناخت واقعی زمان میخواهد؛ دیدن آدمها در آرامش، خستگی، اختلافنظر و مسئولیت. اجازه بده منطق هم کنار احساس تصمیم بگیرد؛ رابطه ماندگار با شتاب شروع نمیشود.
فاصله شما با تبیان تنها یک کلیک است! در همه شبکههای اجتماعی حاضریم و محتواهای داغ و دسته اول را با بهترین کیفیت در اختیارتان میگذاریم؛ ما را در شبکههای اجتماعی دنیال کنید.