آسمان صدق این آسمان صدق و درو اختر صفاست؟ یا روضه ى مقدس فرزند مصطفاست؟ این داغ سینه ى اسدالله و فاطمه است؟ یا باغ میوه ى دل زهرا و مرتضاست؟ اى دیده، خوابگاه حسین علیست این؟ یا منزل معالى و معموره ى علاست؟ اى جسم، خاک شو، که بیابان محنتست وى چشم آب ریز، که صحراى کربلاست سرها برین بساط، مگر کعبه ى دلست؟ رخها بر آستانه، مگر قبله ى دعاست؟ اى بر کنار و دوش نبى بوده منزلت قندیل قبه ى فلکى خاک این هواست تو شمع خاندان رسولى به راستى پیش تو همچو شمع بسوزد درون رواست هر سال تازه می شود این درد سینه سوز سوزى که کم نگردد و دردى که بی دواست اى تشنه ى فرات، یکى دیده بازکن کز آب دیده بر سر قبر تو دجله هاست.. اوحدی مراغه ایی