وقتی همه پشتت رو خالی کردن و باید تنهایی بار سنگینی رو بکشی همون لحظه، خدا: فَإِن تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِیَ اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ (توبه: ۱۲۹) شلوغی دورت که خلوت میشه، تازه میبینی تکیهگاه واقعیت کی بوده. رفتن آدما کم شدن پشتوانهت نیست. کسی که منو داره، از رفتن هیچکس فقیر نمیشه.



پیام شما به ما