گاهی کودک با اشک‌هایش چیزی را می‌گوید که هنوز کلمه‌ای برای بیانش ندارد. در همین لحظه‌ها واکنش ما می‌تواند به او یاد بدهد احساساتش را پنهان کند یا با خیال راحت آن‌ها را به زبان بیاورد.
«اگه گریه کنی، منم حالم بد میشه!»
حسِ بدِ ما نباید روی دوش کودک باشد و برچسب زدن، او را شرمنده می‌کند.
راهکار: عجله نکنیم! قرار نیست سریع او را ساکت کنیم؛ گاهی بهترین کمک، چند دقیقه همراهی و فرصت دادن است.
«اشکاتو پاک کن، جایزه می‌خرم!»
معامله کردن یا کوچک شمردنِ غم کودک، طوفان درونش را سرکوب می‌کند.
راهکار: احساسش را حدس بزنیم و نامش را بگوییم: «ناراحتی چون اسباب‌بازیت خراب شد؟»
«گریه نداره که!» یا «تو دیگه بزرگ شدی!»
با انکار احساس یا دعوت به پنهان کردنِ بغض، به او می‌گوییم حق ندارد خودش باشد.
راهکار: به‌جای سوال‌پیچ کردنِ مداوم، با آرامش کنارش بمانیم تا هرگاه آماده بود حرف بزند.
«اگه ادامه بدی، باهات قهر می‌کنم!»
ترساندن کودک از قطع رابطه در اوج نیاز به امنیت عاطفی، بزرگترین ضربه را می‌زند.
راهکار: به او حق انتخاب بدهیم تا کنترل داشته باشد: «دوست داری بغلت کنم یا کنارت بشینم؟»
هنگام گریه، مرزها را گم نکنیم
ناراحت شدن و گریه کردن کاملاً طبیعی و محترم است، اما رفتار تخریبی نه!
کلام امن: «می‌دونم عصبانی هستی، ولی اجازه نداری وسایل رو پرت کنی.»
آموزش، پس از فروکش کردن طوفان
درس‌های اصلی، بعد از فروکش کردن طوفان گفته می‌شوند: وقتی کاملاً آرام شد، با هم گفتگو کنیم: «دفعه بعد که این حس اومد سراغت، به‌جای گریه شدید چه کار دیگه‌ای می‌تونیم بکنیم؟»
پیام شما به ما