بعضی از خاطره‌های کودکی نه در سفرهای دور و دراز ساخته می‌شوند، نه با هدیه‌های گران‌قیمت؛ گاهی یک صبحانه جمعه، یک قصه تکراری یا دورهمی ساده شب یلدا تا سال‌ها در ذهن بچه‌ها می‌ماند. رسم‌های خانوادگی شاید کوچک به نظر برسند، اما همین تکرارهای ساده می‌توانند به کودک احساس امنیت، تعلق و هویت بدهند.
کودکی که می‌داند چه چیزی در انتظارش است
تصور کنید کودکی که می‌داند جمعه‌ها قرار است همه دور یک سفره جمع شوند، شب‌ها پیش از خواب قصه مشخصی بشنود یا در مسیر سفر، آهنگی آشنا از ضبط ماشین پخش شود. شاید برای بزرگ‌ترها این کارها عادی و حتی تکراری باشند، اما برای کودک معنای دیگری دارند: بعضی چیزها در زندگی من قابل پیش‌بینی‌اند و می‌توانم روی آن‌ها حساب کنم.
کودکان در سال‌های اول زندگی، هنوز در حال شناختن دنیایی هستند که مدام تغییر می‌کند. برنامه‌های روزانه، آدم‌های تازه و تجربه‌های ناشناخته گاهی برایشان گیج‌کننده است. در چنین شرایطی، رسم‌های خانوادگی مثل نشانه‌هایی آشنا عمل می‌کنند؛ نشانه‌هایی که به کودک می‌گویند چه اتفاقی قرار است بیفتد و جای او در این میان کجاست.
طبق پژوهش‌های حوزه رشد کودک، روابط باثبات و پاسخ‌گو با مراقبان، از عوامل مهم شکل‌گیری احساس امنیت در کودکان است. البته یک رسم خانوادگی به‌تنهایی تضمین‌کننده امنیت روانی نیست، اما وقتی در کنار محبت، توجه و رابطه‌ای قابل اعتماد قرار می‌گیرد، می‌تواند به کودک کمک کند زندگی را منظم‌تر و قابل فهم‌تر تجربه کند.
رسم‌های کوچک، آجرهای هویت کودک
«این کار را فقط ما انجام می‌دهیم!» شاید کودک با همین جمله ساده، یکی از مهم‌ترین کارکردهای رسم‌های خانوادگی را نشان دهد. او کم‌کم متوجه می‌شود خانواده‌اش چه چیزهایی را دوست دارد، چه خاطره‌هایی برایشان مهم است و چه تجربه‌هایی آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد.
روان‌شناسان از مفهومی به نام «هویت روایی» صحبت می‌کنند؛ یعنی تصویری که انسان از خودش و زندگی‌اش، با کنار هم گذاشتن خاطره‌ها و تجربه‌ها می‌سازد. رسم‌های خانوادگی بخشی از مصالح این تصویرند. قصه‌ای که مادربزرگ هر بار تعریف می‌کند، غذایی که در مناسبت‌های خاص پخته می‌شود یا خاطره‌ای که هر سال سر سفره هفت‌سین مرور می‌کنند، به کودک کمک می‌کند خودش را عضوی از یک داستان مشترک بداند.
پژوهش‌های مارشال دوک و رابین فیوچ، روان‌شناسانی که درباره روایت‌های خانوادگی مطالعه کرده‌اند، نشان داده است آشنایی کودکان با داستان زندگی خانواده و تجربه‌های نسل‌های قبل، با احساس تعلق و برخی شاخص‌های سازگاری روانی ارتباط دارد. کودک از خلال این روایت‌ها می‌فهمد پیش از او چه گذشته، خانواده‌اش چه روزهایی را پشت سر گذاشته و خودش چه جایگاهی در این مجموعه دارد.
البته قرار نیست هر خانواده‌ای تاریخچه‌ای مفصل برای تعریف کردن داشته باشد. گاهی همین که پدر یا مادر بگوید «ما هم وقتی هم‌سن تو بودیم، شب یلدا این بازی را می‌کردیم» کافی است تا گذشته و حال به هم وصل شوند.
روان‌شناسان از مفهومی به نام «هویت روایی» صحبت می‌کنند؛ یعنی تصویری که انسان از خودش و زندگی‌اش، با کنار هم گذاشتن خاطره‌ها و تجربه‌ها می‌سازد. رسم‌های خانوادگی بخشی از مصالح این تصویرند
از یک آهنگ تکراری تا خاطره‌ای برای تمام عمر
یکی از ویژگی‌های جالب رسم‌های خانوادگی این است که برای ماندگار شدن، به برنامه‌ریزی‌های پیچیده و هزینه‌های زیاد نیاز ندارند. ممکن است خانواده‌ای هر جمعه صبحانه مفصلی آماده کند و خانواده‌ای دیگر فقط چند دقیقه قبل از خواب کنار هم بنشیند و از اتفاق‌های روز حرف بزند. چیزی که این لحظه‌ها را ارزشمند می‌کند، نه شکل و اندازه آن‌ها، بلکه معنایی است که در طول زمان پیدا می‌کنند.
برای مثال، دورهمی شام وقتی به فرصتی برای شنیدن حرف‌های کودک تبدیل شود، چیزی فراتر از غذا خوردن است. بچه یاد می‌گیرد حرفش شنیده می‌شود، می‌تواند درباره احساساتش صحبت کند و لازم نیست برای جلب توجه خانواده کار خاصی انجام دهد.
رسم‌های خانوادگی؛ فرصتی برای باهم بودن
در زندگی پرمشغله امروز، گاهی اعضای خانواده ساعت‌ها کنار یکدیگرند، اما فرصت چندانی برای ارتباط واقعی ندارند. هرکسی مشغول تلفن همراه، کارهای شخصی یا مسئولیت‌های روزانه خودش است. رسم‌های خانوادگی می‌توانند بهانه‌ای برای مکث کردن و دوباره به هم رسیدن باشند.
آکادمی پزشکی کودکان آمریکا در مطالب آموزشی خود درباره رسم‌های خانوادگی، فعالیت‌هایی مثل غذا خوردن کنار هم، قصه‌خوانی، گفت‌وگوهای خانوادگی و جشن گرفتن مناسبت‌ها را از راه‌های تقویت پیوند میان اعضای خانواده معرفی می‌کند.
نکته مهم این است که در این لحظه‌ها، کودک فقط دریافت‌کننده توجه نیست؛ او هم می‌تواند نقش داشته باشد. مثلاً برای شام جمعه یک غذا پیشنهاد بدهد، در چیدن سفره شب یلدا کمک کند یا انتخاب آهنگ سفر را به عهده بگیرد. وقتی نظر کودک در شکل گرفتن این رسم‌ها مؤثر باشد، احساس می‌کند عضوی مهم از خانواده است؛ نه کسی که صرفاً باید در برنامه‌های بزرگ‌ترها شرکت کند.
لازم نیست رسم‌ها همیشه بی‌نقص باشند
گاهی والدین آن‌قدر درگیر فراهم کردن یک خاطره عالی برای فرزندشان می‌شوند که اصل ماجرا را فراموش می‌کنند. می‌خواهند همه اعضای خانواده حاضر باشند، خانه مرتب باشد، غذا کامل آماده شود و همه‌چیز مطابق برنامه پیش برود. در نتیجه، یک دورهمی ساده به کاری پراسترس تبدیل می‌شود.
اما رسم خانوادگی قرار نیست به وظیفه‌ای تازه روی دوش والدین تبدیل شود. اگر جمعه‌ای فرصت صبحانه مفصل نیست، همان چای و نان و پنیر هم می‌تواند بهانه‌ای برای کنار هم بودن باشد. اگر به‌دلیل بیماری یا مشغله، یک برنامه همیشگی به تعویق افتاد، قرار نیست کودک احساس کند چیزی خراب شده است.
در واقع، تداوم یک رسم به معنای اجرای بی‌نقص آن نیست. مهم این است که خانواده تا جای ممکن برای ارتباط با یکدیگر جا باز کند و در صورت تغییر شرایط، شکل تازه‌ای برای حفظ این ارتباط پیدا کند.
همچنین بهتر است رسم‌های خانوادگی با اجبار و سرزنش همراه نباشند. قرار نیست همه بچه‌ها به یک اندازه از دورهمی‌های شلوغ لذت ببرند یا همیشه مشتاق شرکت در یک برنامه مشخص باشند. انعطاف‌پذیری و توجه به نیازهای اعضای خانواده، به این تجربه‌ها معنای مثبت‌تری می‌دهد.
آکادمی پزشکی کودکان آمریکا در مطالب آموزشی خود درباره رسم‌های خانوادگی، فعالیت‌هایی مثل غذا خوردن کنار هم، قصه‌خوانی، گفت‌وگوهای خانوادگی و جشن گرفتن مناسبت‌ها را از راه‌های تقویت پیوند میان اعضای خانواده معرفی می‌کند
از همین امروز شروع کنید
برای ساختن یک رسم خانوادگی، لازم نیست منتظر تعطیلات یا مناسبت خاصی بمانید. کافی است یک کار کوچک انتخاب کنید که با شرایط زندگی‌تان جور باشد و بتوانید آن را ادامه دهید. می‌توانید از خود کودک هم بپرسید: «دوست داری چه کاری داشته باشیم که فقط مال خودمان باشد؟» شاید پاسخش ساده‌تر از چیزی باشد که انتظار دارید.
در نهایت، رسم‌های خانوادگی قرار نیست کودکی بی‌نقص بسازند یا همه مشکلات زندگی را از بین ببرند. ارزش آن‌ها در همین لحظه‌های کوچک و تکرارشونده است؛ لحظه‌هایی که به کودک یادآوری می‌کنند در این خانواده، جایی برای او وجود دارد، خاطره‌هایش مهم‌اند و پیوندش با آدم‌های زندگی‌اش فقط به روزهای خاص محدود نمی‌شود.
شاید سال‌ها بعد، فرزندتان جزئیات خیلی از روزهای کودکی‌اش را به خاطر نیاورد؛ اما ممکن است هنوز بوی غذای جمعه‌ها، آهنگ همیشگی سفر یا جمله‌ای را که هر شب پیش از خواب می‌شنید، به یاد داشته باشد. گاهی همین جزئیات ساده‌اند که معنای «خانه» را در ذهن آدم زنده نگه می‌دارند.
پیام شما به ما