زندگی برای والدینی که اشتغال تمام‌وقت دارند، به یک مبارزه مداوم با زمان تبدیل شده است.

طاهره چک
یکشنبه ۱۹ مهر ۱۴۰۵ - ۱۳:۰۸
بحران زمان در زندگی والدین شاغل

یافته‌های پژوهش مرکز تحقیقاتی پیو (Pew Research Center) نشان می‌دهد زندگی برای والدینی که اشتغال تمام‌وقت دارند، به یک مبارزه مداوم با زمان تبدیل شده است.
برخلاف گذشته که مرز مشخصی میان ساعت کاری و زمان حضور در خانواده وجود داشت، داده‌های جدید تصویر متفاوتی را ترسیم می‌کنند؛ تصویری که در آن وظایف شغلی و مسئولیت‌های خانوادگی کاملاً در هم تنیده شده‌اند.


تداخل روزمره؛ کار در خانه، خانواده در محل کار

بر اساس این بررسی، حدود ۷۰ درصد از والدین شاغل اعلام کرده‌اند که در طول ساعات کاری، مجبور به انجام امور مربوط به فرزندان خود می‌شوند. در مقابل، حدود ۵۹ درصد نیز در زمانی که کنار خانواده و فرزندانشان حضور دارند، به مسئولیت‌ها و ایمیل‌های کاری می‌پردازند. این تداخل دوطرفه باعث شده است که اکثر والدین احساس کنند در هیچ‌کدام از این دو بخش نمی‌توانند تمرکز و بازدهی ۱۰۰ درصدی داشته باشند.

کاهش چشمگیر زمان برای سلامت و زندگی شخصی

فشار ناشی از مدیریت هم‌زمان دو نقش سنگین، اولین ضربه را به وقت شخصی والدین وارد می‌سازد. آمارها نشان می‌دهند که بیش از ۵۸ درصد والدین وقت کافی برای ورزش منظم ندارند. همچنین بخش بزرگی از والدین، از کمبود زمان برای استراحت، تفریح، رسیدگی به علایق شخصی و رفت‌وآمد با دوستان شکایت دارند. این کمبود وقت، سلامت جسمی و روانی آنان را در طولانی‌مدت تحت تاثیر قرار می‌دهد.

سنگینی بیشتر فشار بر دوش مادران

اگرچه چالش توازن میان کار و زندگی بر تمام والدین فشار می‌آورد، اما داده‌ها نشان می‌دهند این فشار روی مادران شاغل به مراتب بیشتر است:

حدود ۶۲ درصد از مادران شاغل تمام‌وقت، مدیریت هم‌زمان شغل و خانواده را بسیار دشوار می‌دانند.

بیش از ۶۵ درصد مادران اعلام کرده‌اند که وقتی برای ورزش ندارند، در حالی که این رقم برای پدران ۵۲ درصد است.

نزدیک به ۷۴ درصد از مادران شاغل احساس می‌کنند زمانی برای سرگرمی و پرداختن به علاقه‌مندی‌های شخصی خود ندارند.

اختلاف‌نظر بر سر تقسیم مسئولیت‌ها در خانه

یکی از نکات کلیدی این پژوهش، تفاوت دیدگاه شدید میان زنان و مردان درباره نحوه تقسیم کارهای خانه و نگهداری از فرزندان است.
۶۳ درصد از مادران شاغل تمام‌وقت اعتقاد دارند که بخش اصلی امور خانه‌داری و رسیدگی روزمره به فرزندان بر دوش آنهاست. در مقابل، حدود ۵۰ درصد از پدران بر این باورند که این مسئولیت‌ها به صورت برابر میان طرفین تقسیم می‌شود. این شکاف فکری نشان می‌دهد که احساس عدم توازن در خانه می‌تواند به فشارهای روانی موجود بیفزاید.

چالش احساس گناه و جاماندن از رویدادها

بسیاری از والدین در این پیمایش تایید کرده‌اند که به دلیل تعهدات کاری مجبور می‌شوند شرکت در برخی برنامه‌ها، جشن‌ها یا مسابقات ورزشی فرزندان خود را از دست بدهند. این مسئله موجی از احساس ناراحتی و گناه را برای آنان ایجاد می‌کند.
چالش بزرگ والدین امروز، یافتن راه‌حلی ساختاری برای بازیابی مرزهای ازدست‌رفته میان کار و زندگی است تا بتوانند بدون آسیب به سلامت روان خود، هم در حرفه و هم در خانواده نقش‌آفرینی کنند.

راهکارهای عملی برای کاهش تداخل کار و خانواده

مدیریت تداخل میان مسئولیت‌های شغلی و خانوادگی نیازمند تغییر در رفتارهای روزمره و اصلاح ذهنیت فردی است.

تعیین مرزهای شفاف زمانی و دیجیتال:‫ مهم‌ترین اقدام برای قطع تداخل کاری در خانه.
ساعات مشخصی از عصر را به عنوان «زمان بدون صفحه نمایش» تعیین کنید. اعلان‌های ایمیل و برنامه‌های کاری را پس از پایان ساعت کاری خاموش کنید تا ذهن شما فرصت بازسازی داشته باشد.


تمرکز بر کیفیت حضور به جای کمیت:‫ راه‌حل اصلی برای کاهش احساس گناه.

حضور ۳۰ دقیقه‌ای تمام‌عیار و بدون حواس‌پرتی همراه با گفتگو یا بازی، اثر عاطفی به‌مراتب بیشتری از حضور چندساعته اما با تمرکز روی گوشی و امور کاری دارد.


تقسیم شفاف و صریح مسئولیت‌ها در خانه:‫ کاهش فشار روانی بر روی یکی از والدین.

با همسر خود جلسه‌ای بگذارید و وظایف روزمره را شفاف تقسیم کنید. نوشتن مسئولیت‌ها روی کاغذ از سوءتفاهم‌ها و احساس نابرابری در خانه جلوگیری می‌کند.


پذیرش عدم کمال‌گرایی:‫ تغییر ذهنیت برای رهایی از احساس فشار.

پذیرش این نکته که نمی‌توان هم‌زمان یک کارمند بی‌نقص و یک والد همه‌چیزتمام بود، بار روانی سنگینی را از دوش شما برمی‌دارد. اولویت‌بندی کارهای اصلی و حذف کارهای غیرضروری را در اولویت بگذارید.

ایجاد تعادل میان زندگی کاری و خانوادگی یک مسیر مداوم است، نه یک مقصد مشخص و بی‌نقص. واقعیت این است که احساس فشار یا جاماندن از برخی برنامه‌ها، بخشی طبیعی از زندگی والدین شاغل در جهان امروز به شمار می‌رود و نباید آن را به حساب کم‌کاری یا کوتاهی شخصی گذاشت.
وقتی والدین یاد بگیرند که مراقبت از سلامت جسمی و روانی خود را در اولویت قرار دهند، نه‌تنها کیفیت زندگی شخصی‌شان ارتقا پیدا می‌کند، بلکه محیطی آرام‌تر، شاداب‌تر و امن‌تر برای رشد فرزندانشان فراهم خواهد شد.

برچسب‌ها

پیام شما به ما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

پربازدیدها

پربحث‌ها