چرا موقعیتهای اجتماعی خستهکننده است؟
برای بسیاری از بزرگسالان اوتیستیک، حضور در جمع فقط «استرس» نیست؛ مغز آنها محیط را متفاوت پردازش میکند.
. صداهای بلند، نور زیاد یا شلوغی میتواند بسیار آزاردهنده باشد
. فهم شوخی، کنایه یا زمان مناسب صحبت کردن همیشه آسان نیست
. تلاش برای «مثل بقیه رفتار کردن» انرژی ذهنی زیادی میگیرد
در نتیجه بعد از تعاملات اجتماعی ممکن است فرد کاملاً خسته یا کلافه شود.
کاهش ابهام پیش از حضور در جمع
هرچه ابهام کمتر باشد، اضطراب فرد کاهش مییابد. راهکارهای پیشنهادی:
. بررسی عکس یا نقشه محل پیش از حضور در آنجا
. مشخص کردن بازه زمانی حضور در جمع از قبل
. شناسایی یک نقطه آرام در محل برای استراحتهای کوتاه
داشتن این اطمینان که در صورت فشار زیاد، امکان ترک محیط وجود دارد احساس امنیت میدهد
کمک گرفتن از ابزارهای ساده
گاهی چند وسیله کوچک میتواند فشار عصبی را کمتر کند.
. هدفون یا گوشگیر برای کاهش صداهای آزاردهنده
. فیجت یا وسیله لمسی برای کمک به آرام شدن ذهن
. نشستن کنار دیوار یا گوشه سالن برای احساس کنترل بیشتر
این ابزارها «لوسبازی» نیستند؛ راهی علمی برای تنظیم سیستم عصبیاند.
راهبردهای ارتباطی موثر
ارتباط صادقانه معمولاً از نقش بازی کردن (تظاهر) نتایج بهتری دارد:
سوال کردن شفاف در صورت متوجه نشدن منظور دیگران
نگاه کردن به پیشانی یا بینی بهجای تمرکز مستقیم بر چشمها
بیان شفاف محدودیتها؛ مانند نیاز به سکوت مقطعی یا عدم تمایل به تماس فیزیکی
مرحله بازیابی و شارژ مجدد مغز
بسیاری از افراد اوتیستیک بعد از تعامل اجتماعی به زمان بازیابی نیاز دارند.
راههای کمککننده:
. چند دقیقه در محیط آرام و کمنور بودن
. گوش دادن به موسیقی آرام
. انجام فعالیت یا سرگرمی موردعلاقه
. استراحت بدون احساس عذاب وجدان
خسته شدن بعد از جمع به معنی ضعف نیست؛ مغز فقط انرژی زیادی مصرف کرده است.
اولویت با سلامت روان است
هدف نهایی عادی به نظر رسیدن فرد نیست، بلکه هدف ایجاد آرامش و امنیت است با این راهکارها:
. سازگار کردن محیط با نیازهای فردی، بهجای اجبار به تقلید دیگران
. شناخت محرکهای آزاردهنده و مشخص کردن مرزهای شخصی
. استفاده از ابزارهای کمکی برای کاهش فشار حسی و ذهنی
. بیان کردن نیازها بدون احساس خجالت یا ترس از قضاوت
پذیرش تفاوتهای عصبی و اولویت دادن به سلامت روان، کلیدِ کاهش اضطراب در بلندمدت است.
پیام شما به ما