مفهوم شناسي دين
دين در لغت به معناي آيين، كيش، راه، روش و اسلام آمده است. علي اكبر دهخدا، دين را به معناي ملت، كيش، طريقت، شريعت، پاداش، حساب و اسلام دانسته است.همچنين در كتاب لِسان العَرَب و كتاب اَلتَحقيقُ في كَلَمات القُرآنِ الكَريم به معناي اطاعت، جزا، تعبد، حكم، انقياد، ذُلّ و حساب آمده است.
اين واژه در اصطلاح، به معناي مجموعه عقايد، اخلاق، قوانين و مقرراتي است كه براي اداره امور جامعه انساني و پرورش انسان ها باشد. علامه محمدتقي جعفري، دين را مجموعه اي از هست ها و بايدهاي مستند به خداوند مي داند كه از طريق وحي و سنّت معصومين(ع) براي هدايت و كمال انسان ها ظهور يافته است. به عبارت ديگر، «دين، مجموعه اي از هدايت هاي عملي و علمي است كه از طريق وحي و سنّت براي رستگاري آدمي در دنيا و آخرت آمده است».
در اين پژوهش، مقصود از دين، اسلام است؛ يعني آييني كه بر پايه آموزه هاي قرآن مجيد و روايت هاي معصومين(ع) استوار است.
1. Religion.2. فرج اللّه خداپرستي، فرهنگ جامع واژگان مترادف و متضاد زبان فارسي، شيراز، دانش نامه فارسي،
3. لغت نامه دهخدا،
4. نك: لسان العرب، بيروت، دارالاحياء التراث العربي، حسن مصطفوي، التحقيق في كلمات القرآن الكريم، تهران، ترجمه و نشر كتاب،
5. عبداللّه جوادي آملي، شريعت در آيينه معرفت، تهران، رجاء،
6. محمدتقي جعفري، فلسفه دين، تهران، پژوهشگاه فرهنگ و انديشه اسلامي،
منبع:پرسمان
