لباس طلبگي و شبهات (9) ترديد در شايستگى   اگر همراه مطالب ما و همخوان آنها باشيد، مي‌ دانيد سلسله مباحث ما در رابطه با لباس طلبگي و شبهات بود. در مقالات گذشته سعي کرديم شبهاتي که درمورد لباس پوشيدن طلاب، مطرح مي‌شود مورد بررسي قرار گرفته و به آنها پاسخ داده شود. اين نوشتار، آخرين مقاله اي است که در اين باره خدمت شما عزيزان خواننده ارائه مي‌شود .   همانطور که مي دانيم، طلاب وظيفه سنگيني به عهده دارند. هدايت جامعه و برجسته کردن نماد‌هاي الهي و انساني وظيفه سنگين و خطيري است که طبعا از عهده هر کسي بر نمي‌آيد . همين وظيفه بزرگ و مقدس سبب شده است که گروهي از طلاب خود را لايق و شايسته آن ندانسته و به همين سبب از پوشيدن لباس خودداري کنند. به بان دقيق‌تر و طرح مبسوط تر شبهه اينچنين مي‌گوييم: طلبه مصون از اشتباه نيست و نمى‏توان تضمين کامل ارائه داد که حرمت لباس را نگاه دارد. مسئوليت سنگين اين لباس واهمة شديدى در دل‏ها ايجاد مى‏کند. بنابراين پوشيدن لباس روحانيت جز براى افراد انگشت‏شمارى که به شايستگى خود اعتماد کامل دارند قابل توصيه نيست . اين نگاه که اطمينان کافى کسب بکنيم و بعد اقدام کنيم نشان از نوعى وسواس عملى دارد. ناگفته روشن است که پوشيدن لباس روحانيت مشروط به شرايط و متوقف بر طى مراحلى از علم و عمل است و نيز بدون شک طلبه پيش از ملبس شدن بايد به احراز آن شايستگى‏ها يقين يا اطمينان داشته باشد اما:   اولاً اين شايستگى‏ها اکتسابى است و طلبه به حکم وظيفة صنفى خود بايد براى کسب آنها اقدام کند نه آنکه منتظر پيدايش معجزه‏آساى آن در وجود خود باشد.   ثانياً يقين به شايستگى‏ها به معنى ايمنى از اشتباه تا پايان عمر نيست بلکه همين مقدار که شايستگى فعلى خود را تشخيص دهد و عزم بر استمرار آن در آينده داشته باشد کافى است . قطعاً هدايت مستمر پروردگار براى پيمودن راه راست و استقامت بر جادة حق لازم است و انسان هيچگاه نبايد از تسويلات نفس اماره و مکر شيطان ايمن باشد. ولى بايد دانست اين نگاه که اطمينان کافى کسب بکنيم و بعد اقدام کنيم نشان از نوعى وسواس عملى دارد. يقيناً ما در هيچ تصميم‏گيرى اطمينان کامل به آينده به دست نمى‏آوريم نه از خود و نه از ديگران و نه از محيط و شرايط نمى‏توان آسوده خاطر بود و ضمانت صددرصد براى تحصيل نتيجه صادر کرد . بسيارى از عوامل از اختيار ما خارج است. وظيفة ما اين است که عوامل‏اختيارى را تا حدود متعارف مرتب سازيم و با اميد به رحمت الهى و تفويض امر به او کار را آغاز کنيم. ما در حيطة اختيار خود وظيفه داريم و نبايد اين احتمالات مانع از اقدام و حرکت ما شود. وظيفة ما اين است که عوامل‏اختيارى را تا حدود متعارف مرتب سازيم و با اميد به رحمت الهى و تفويض امر به او کار را آغاز کنيم. در موضوع مورد بحث نيز آنچه تحت اختيار ما و مسئوليت ما است تحصيل شرايط و عزم بر استمرار آن است و پس از آن اميد به هدايت الهى و رحمت او به بيان ديگر ما همانگونه که احتمال اشتباه خود را در آينده روا مى‏دانيم گمان به خدمت و تأثير خود نيز داريم چگونه آن احتمال منشأ تصميم ما باشد ولى اين اطمينان اثرى نبخشد؟   منبع: برگرفته از کتاب لباس روحانيت، چراها و بايدها، محمد عالم زاده نوري تهيه و توليد: محمد حسين امين - گروه حوزه علميه تبيان