گاهی وقت‌ها بچه‌ها کاری می‌کنن که کلافه‌مون می کنه... اما راستش خیلی از این رفتارها اصلاً تنبیه یا داد زدن ندارن! چرا؟ چون کودک عمداً با کارهاش رو اعصابت نمی‌ره، فقط داره رشد می‌کنه.

یادتون باشه: «دونستنِ نیاز کودک» با «توانایی مدیریت خشم خودمون در لحظه» دو تا مهارت کاملاً متفاوتن.

وقتی مدام میپرسه: «چرا؟»
سوال‌های تمام‌نشدنی، راه شناختن دنیائه! نیازی نیست برای همه «چرا» ها جواب کامل داشته باشی. فقط حواست باشه کنجکاویش رو سرکوب نکنی.

طول کشیدنِ آماده‌شدن!
پوشیدن کفش، پیدا کردن کیف، خوردن صبحانه... و ناگهان دیر شد! کلافه شدن طبیعیه، اما داد زدن سرعتشون رو زیاد نمی‌کنه؛ فقط از ترس خشکشون می‌زنه. بچه‌ها برای کارهای ساده، فقط به زمان بیشتری نیاز دارن.

دلش نمی‌خواد وسایلش رو شریک بشه
بهش نگو «خسیس» یا «خودخواه»! اون تازه میخواد مفهوم مالکیت و مرزها رو یاد می‌گیره. بخشندگی یک مهارته که زمان می‌بره تا یاد بگیره، نه موضوعی که با زور یاد بگیره و انجام بده!

آروم و بی‌حرکت ننشستن
بدن کودک خردسال به حرکت زنده است! به جای مدام گفتنِ «بشین! تکون نخور!»، فرصت تخلیه انرژی بهش بده و بعد کم‌کم زمان‌های کوتاه نشستن رو یادش بده.

فراموش کردنِ چیزایی که قبلاً یاد گرفته
«چند بار بگم کفشات کجاست!؟» یادگیری به تکرار نیاز داره. فقط با یک بار یا ۱۰ بار شنیدن، روی چیزی مسلط نمیشه. صبر تو، بیشتر از خط‌ونشان کشیدن بهش یاد میده.

گریه برای چیزهای خیلی «بی‌اهمیت»
بیسکویت نصف‌شده یا تموم شدن زمان پارک برای تو «هیچی» نیست، اما برای اون شکستنِ تمامِ دنیاست! احساسش رو مسخره نکن؛ کمکش کن اسم اون احساس (خستگی، ناامیدی، ترس) رو یاد بگیره.

ترسیدن از چیزهایی که خطرناک نیستن
تاریکی، صدای بلند یا تنهایی خوابیدن... گفتن «چیزی نیست که بترسی!» ترس رو غیب نمی‌کنه. ترسش رو جدی بگیر و قدم‌به‌قدم کنارش باش تا احساس امنیت کنه.