گاهی مسئله از یک مداد شروع می‌شود: «مداد منو برداشته و پس نمی‌ده.» گاهی نوبت تاب است، جای نشستن در کلاس، اسباب‌بازی مهد یا حتی یک جمله ساده: «این حرفت منو ناراحت کرد».
اما برای بعضی بچه‌ها، گفتن همین جمله‌های ساده سخت است. سکوت می‌کنند، کنار می‌روند یا بعد از برگشتن به خانه تازه گریه‌شان می‌گیرد. در طرف دیگر، بعضی بچه‌ها برای اینکه دیگر حقشان خورده نشود، خیلی زود سراغ هل‌دادن، دادزدن یا پس‌گرفتن با زور می‌روند.
مسئله اینجاست: کودک قرار نیست برای دفاع از خودش، پرخاشگر شود؛ باید یاد بگیرد قاطع باشد.
بسیاری از والدین وقتی می‌بینند فرزندشان در مهدکودک یا مدرسه نمی‌تواند از اسباب‌بازی، نوبت یا حق خود دفاع کند، دچار نگرانی عمیقی می‌شوند. این حالت که روان‌شناسان آن را نشانه‌ای از «اضطرابِ پس گرفتنِ حق» می‌دانند، زمانی رخ می‌دهد که کودک بین ترس از طرد شدن توسط گروه همسالان و ناتوانی در ابراز خشم سازنده گیر می‌افتد.
طبق پژوهش منتشر شده در «نشریه توسعه روانی کودک» (Journal of Child Development)، کودکانی که مهارت‌های قاطعیت را در سنین پیش‌دبستانی و دبستان یاد می‌گیرند، در بزرگسالی سطح بسیار پایین‌تر از اضطراب اجتماعی و افسردگی را تجربه می‌کنند.
وقتی فرزندمان در مدرسه سکوت می‌کند یا به گریه می‌افتد، نگران می‌شویم. در نقطه مقابل، برخی با پرخاشگری واکنش نشان می‌دهند. اما راه درست چیست؟ بر اساس یافته‌های «انجمن روان‌شناسی آمریکا (APA)»، آموزش اصولی قاطعیت به جای سکوت یا پرخاش، می‌تواند اضطراب اجتماعی کودکان را به شدت کاهش دهد
قاطعیت یعنی «من هم حق دارم»
قاطعیت با پرخاشگری فرق دارد. کودک قاطع، حق خودش را می‌شناسد و آن را با صدای روشن و رفتاری محترمانه بیان می‌کند؛ بدون اینکه برای گرفتن حقش، حق دیگری را زیر پا بگذارد.
طبق توصیه آکادمی اطفال آمریکا (AAP)، کودکی که با زورگویی مواجه می‌شود می‌تواند پاسخ‌هایی ساده و محکم را یاد بگیرد؛ مثل «این کاری که می‌کنی رو دوست ندارم» یا «لطفاً این‌طوری با من حرف نزن.» این سازمان همچنین توصیه می‌کند کودک حالت بدنی محکم، آرام‌بودن و در صورت نیاز دورشدن از موقعیت و کمک‌گرفتن از یک بزرگسال مورد اعتماد را تمرین کند.
پس هدف این نیست که کودک همیشه جواب بدهد؛ هدف این است که بداند چه وقت، چگونه و از چه کسی کمک بخواهد.
بر اساس یافته‌های مرکز تحقیقات رشد کودک دانشگاه هاروارد، مغز هیجانی کودک در سنین مدرسه هنگام بروز تعارض به سرعت وارد حالت «جنگ یا گریز» می‌شود. وظیفه ما به‌عنوان والدین این است که به جای تقویت خشم، به کودک ابزار کلامی و شناختی صلح‌بان اما محکم بدهیم.
۴ گام عملی برای توانمندسازی کودکان
برای اینکه کودک بتواند در غیاب ما از حق خود دفاع کند، باید این مهارت‌ها را در محیط امن خانه تمرین کند.
۱. تمرین «نهِ قاطع» با زبان بدن
کودک باید بداند که قدرت دفاع، ابتدا در بدن اوست و نه فقط در کلماتش.
- از فرزندتان بخواهید جلوی آینه بایستد، شانه‌هایش را صاف کند، مستقیم به روبرو نگاه کند و با صدایی آرام اما رسا بگوید: «من الان دارم با این بازی می‌کنم، بعداً نوبت توست».
- طبق پژوهش‌های انجمن روان‌شناسی آمریکا (APA)، تمرین‌های نمایشی (Role-play) اثربخشی آموزش‌های رفتاری را در کودکان تا ۷۰ درصد افزایش می‌دهند.
۲. ساختن «جملات مرزگذار»
کودکان معمولاً در لحظه تعارض دچار لکنت یا فراموشی می‌شوند چون نمی‌دانند چه بگویند. به او جملات آماده و کوتاهی یاد بدهید که نه توهین‌آمیز هستند و نه تسلیم‌طلبانه.
- جملاتی مثل: «این اسباب‌بازی مال من است، لطفاً پسش بده» یا «اجازه ندادی من بازی کنم، این منصفانه نیست.»
مطالعات منتشر شده در «نشریه توسعه روانی کودک» (Journal of Child Development) نشان می‌دهد کودکانی که مهارت‌های دفاعِ بدون پرخاشگری را یاد می‌گیرند، در آینده کمتر دچار افسردگی و اضطراب می‌شوند
۳. به رسمیت شناختن هیجانات منفی
اگر کودک در مدرسه حقش خورده شود و ما به او بگوییم «عیبی نداره، بزرگ می‌شی یادت می‌ره!» یا «تو هم یکی بزن بهش!»، در واقع حس امنیت را از او گرفته‌ایم.
- اما آموزش قاطعیت قرار نیست به کودک یاد بدهد هر اختلافی را با زور حل کند. یک مطالعه منتشرشده در Journal of Pediatric Nursing درباره آموزش قاطعیت به کودکان مدرسه‌ای نشان داد برنامه‌های آموزش قاطعیت می‌توانند سطح رفتار قاطعانه کودکان را افزایش دهند و در پیشگیری از زورگویی هم مؤثر باشند.
- طبق گزارش مؤسسه سلامت روان کودکان استنفورد، والدینی که به احساس خشم و ناراحتی کودک اعتبار می‌دهند (مثلاً می‌گویند: «می‌فهمم که الان عصبی شدی چون اسباب‌بازیت رو برداشتند»)، به کودک کمک می‌کنند تا هورمون استرس فروکش کند و مغز منطقی‌اش برای حل مسئله فعال شود.
۴. واگذاری مسئولیتِ حل مسئله به خودِ کودک
طبق تعریف یونیسف، صندوق کودکان سازمان ملل متحد، زورگویی معمولاً با سه ویژگی شناخته می‌شود: قصد آسیب، تکرار رفتار و وجود نوعی نابرابری قدرت. یونیسف تأکید می‌کند اگر کودک مورد زورگویی قرار گرفته، والد باید حرف او را آرام و جدی بشنود و در صورت نیاز با معلم یا مدرسه وارد گفت‌وگو شود.
البته یک نکته را باید در نظر داشته باشین، درست است که وقتی دعوایی در مهدکودک پیش می‌آید، تمایل طبیعی ما این است که مستقیماً وارد عمل شویم و با معلم یا کودک مقابل صحبت کنیم. اما این کار پیام بدی به فرزندمان می‌دهد: «تو خودت عرضه‌اش را نداری.» به جای مداخله مستقیم، در خانه از روش پرسش‌گری استفاده کنید: «فکر می‌کنی دفعه بعد اگر این اتفاق افتاد، چه کار می‌توانی بکنی تا هم حقت حفظ شود و هم دعوا نشود؟» بگذارید خودش راه‌حل بسازد.
در نهایت آموزش قاطعیت به کودکی که خجالتی یا مضطرب است، یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد. این یک مسیر عصبی و رفتاری است که نیاز به ماه‌ها تمرین، بازی و بازخوردهای مثبت دارد. به یاد داشته باشید، هدف این نیست که از فرزندتان یک جنگجو بسازیم؛ هدف این است که انسانی آگاه، محترم و توانا پرورش دهیم که می‌داند کرامت انسانی‌اش ارزشمند است و هرگز اجازه نمی‌دهد صداش در هیاهوی دیگران گم شود.
پیام شما به ما