همۀ میراث برجای‌مانده امام صادق علیه‌السلام فقط در کتاب‌های حدیثی خلاصه نمی‌شود. رساله‌ها، نامه‌ها و نوشته‌هایی نیز به ایشان نسبت داده شده که گوشه‌هایی از اندیشۀ گستردۀ حضرت را نشان می‌دهند.

دو رساله برای دین و زندگی

رسالۀ «شرایع‌الدین» تصویری فشرده از اصول و فروع دین ارائه می‌کند. رسالۀ «اهوازیه» نیز خطاب به نجاشی، والی اهواز، نوشته شده و مجموعه‌ای از توصیه‌های دینی، اخلاقی و رفتاری است. این دو اثر نشان می‌دهند آموزش دینی در این مکتب با زندگی اجتماعی پیوند داشته است.

خداشناسی به زبان استدلال

«توحید مفضّل» از مشهورترین متون منسوب به امام است و با تأمل در انسان و جهان آفرینش، از خداشناسی سخن می‌گوید. «رسالۀ اهلیلَجه» نیز در قالب استدلال و گفت‌وگو، مسئلۀ توحید را دنبال می‌کند. البته اعتبار انتساب و جزئیات این دو متن باید جداگانه بررسی شود.

سه نامه، سه دغدغه

در میان آثار منسوب به حضرت، چند نامه هم دیده می‌شود: نامه‌ای در نقد اهل قیاس، متنی دربارۀ تفسیر آیات قرآن و نامه‌ای سرشار از نصیحت‌های اخلاقی و راهبردی برای اصحاب. این نوشته‌ها سه دغدغۀ مهم را برجسته می‌کنند: روش درست فهم، تفسیر و تربیت.

تفسیری با علامت سؤال

متنی با عنوان تفسیر امام صادق علیه‌السلام شهرت یافته و مطالبی تفسیری و عرفانی را در بر دارد. بااین‌حال، شهرت کتاب به معنای آن نیست که تمام عبارت‌های آن مستقیماً از امام صادر شده باشد. برای داوری دقیق، باید تاریخ تدوین، مسیر نقل و اسناد آن بررسی شوند.

میراثی که شاگردان نوشتند

همۀ این میراث به قلم مستقیم امام نوشته نشده است. شاگردان و راویان نیز گفتارهای حضرت را شنیدند، ثبت کردند و به نسل‌های بعد رساندند. الحِکَم الجعفریه، نثر الدُرَر و الجعفریات از عنوان‌های شناخته‌شدۀ این گروه‌اند؛ آثاری که از نقش مهم شاگردان در ماندگاری یک مکتب خبر می‌دهند.