«می‌خواهی وارد کافه شوی، باید از میان یک گردان گربه بی‌صاحب رد شوی! سفارش هم که می‌دهی، مطمئن نیستی باریستا چند لحظه قبل گربه خیابانی را نوازش کرده یا نه. اگر اعتراض کنی، از میزهای اطراف بلند می‌شوند که چرا با این حیوونکی‌ها مشکل داری! پس تکلیف بهداشت عمومی چیست؟»

این فقط یک غرزدن ساده در فضای مجازی نیست؛ نشانه بی‌نظمی‌ای است که به نظر می‌رسد در خیلی از نقاط شهر عادی‌سازی شده.

کافه و رستوران محل تهیه و عرضه غذاست، نه پاتوق حیوانات. مشتری نباید امیدوار باشد کارکنان پس از تماس با گربه دستشان را شسته‌ باشند یا روی میزی که نشسته‌اند، گربه‌ای لم داده یا نه! وزارت بهداشت هم صراحتاً حضور حیوانات در مراکز تهیه و عرضه مواد غذایی را تخلف بهداشتی اعلام کرده که می‌تواند به پلمب واحد صنفی منجر شود.

گربه خیابانی شناسنامه، سابقه واکسیناسیون و وضعیت دامپزشکی مشخصی ندارد. شاید سالم به نظر برسد، اما عموما ناقل انگل، قارچ یا عوامل بیماری‌زای دیگر هستند؛ سلامت عمومی را نمی‌توان بر اساس «این یکی که خیلی تمیز و آرام به نظر می‌رسد» مدیریت کرد.

خراش و گازگرفتگی گربه هم شوخی نیست. این آسیب‌ها می‌توانند عفونی شوند و در کودکان، به‌ویژه اگر به صورت یا گردن وارد شوند، جدی‌تر است. کودکی که گربه‌ای آرام را می‌بیند، لزوماً نمی‌داند نزدیک‌شدن به غذا، توله‌ها یا فضای حیوان ممکن است چه واکنش دفاعی ایجاد کند.

غذا ریختن در هر گوشه شهر هم الزاماً حمایت از حیوانات نیست. باقی‌مانده غذا روی زمین، جوندگان و سوسک‌ها را جذب می‌کند، محیط را آلوده می‌سازد و گربه‌ها را در یک نقطه متمرکز می‌کند. غذادهی بدون عقیم‌سازی، سرشماری و مراقبت دامپزشکی، مشکل را حل نمی‌کند؛ فقط جمعیت وابسته به غذا را حفظ و بی‌نظمی را گسترده‌تر می‌کند.

حتی کشورهای حیوان‌دوست نیز شهر را بی‌برنامه در اختیار حیوانات رها نکرده‌اند. مثلا اسپانیا، کلونی‌های خیابانی را سرشماری، عقیم‌سازی و از نظر بهداشتی کنترل می‌کند. در مادرید، رسیدگی به این کلونی‌ها وظیفه مراقبان آموزش‌دیده و دارای اعتبارنامه است؛ هر رهگذری هم حق ندارد ظرف غذا روی زمین بگذارد و برود. غذا و ظرف‌ها نیز باید پس از تغذیه جمع‌آوری شوند.

حمایت واقعی یعنی پذیرش مسئولیت؛ ثبت، عقیم‌سازی، واکسیناسیون، درمان، پاک‌سازی محیط و پاسخ‌گویی در برابر پیامدها.