یکی از تجهیزاتی که مقامات آمریکایی بسیار به آن افتخار میکنند، ناوهای هواپیمابر خود است. ناوهایی که آنها را نمادی از قدرت و شکوه ارتش آمریکا میدانند. با اینحال همین نشانهی شکوه، با چالشهای بسیاری مواجه شده است.
از کمبود مواد غذایی و بهداشتی تا دوشهای کپکزده و لباسهای شستهنشده، همه و همه نشان از بحرانهای داخلی ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن دارد. ناوی که حتی چندین مورد اقدام به خودکشی در آن گزارش شده است. با اینحال مقامات آمریکایی بر این موضوع اصرار میکنند که شرایط این ناو مساعد است و مشکلی در آن به چشم نمیخورد.
در ادامه بحرانهای ناو آمریکایی لینکلن را از نظر رسانههای آمریکایی و بینالمللی بررسی میکنیم.
ضربات کاری ایران به پشتیبانی ناو لینکلن
ناو لینکلن ۳۰ آبان ۱۴۰۴ سن دیگو را ترک کرد. در ابتدا قرار بود که به اقیانوس آرام برود اما پس از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، مسیر خود را به سمت آبهای خاورمیانه تغییر داد. مهمترین مشکلی که این ناو دارد، مشکلات تدارکات و طولانی شدن ماموریت است.
مشکلات تدارکات ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن اندکی پس از روز اول جنگ آغاز شد. زیرا موشکها و پهپادهای تهاجمی ایران با موفقیت به یک پایگاه نیروی دریایی در بحرین برخورد کردند. این حمله ایران، بخش زیادی از پایگاه را ویران کرد. و همزمان با این اصابتها، یک مرکز لجستیکی بزرگ که نیروی دریایی آمریکا دههها به آن متکی بود، به خاکستر تبدیل شد.
بحرین یکی از دو بندری است که ناوهای هواپیمابر آمریکایی در منطقه معمولاً در آن پهلو میگیرند تا خدمه بتوانند مدتی در آن استراحت کنند. گزینهی دیگر، بنادر امارات در خلیج عمان است که آنها نیز کاملاً در تیررس موشکهای ایرانی هستند.
با تهدید ایران به حمله به دیگر بنادر منطقه، پنتاگون، پایگاه تحت فرماندهی بریتانیا در جزیره دیهگو گارسیا را بهعنوان مرکز تدارکاتی خود در نظر گرفت. این پایگاه در جنوب مالدیو و حدود ۳۵۴۰ کیلومتر با محل فعالیت دو ناوگروه رزمی آمریکایی در خلیج عمان فاصله دارد.
در آغاز جنگ، استارمر، نخست وزیر وقت بریتانیا، دسترسی پنتاگون به دیهگو گارسیا را برای استفاده در عملیات علیه ایران رد کرد. این تصمیم خشم ترامپ را برانگیخت. در نهایت استارمر کوتاه آمد و به ارتش ایالات متحده دسترسی به این جزیره را برای آنچه که او «هدف دفاعی خاص و محدود» توصیف کرد، اعطا کرد.
یک مقام نظامی آمریکایی درباره این موضوع گفت که نیروی دریایی اندکی پس از آسیب دیدن شدید پایگاه نیروی دریایی در بحرین، استفاده از دیگو گارسیا را به عنوان نقطه اصلی حمل و نقل آغاز کرد. با اینحال این جزیره به اندازه بحرین و امارات کارآیی ندارد. همچنین این جزیره نیز در تیررس موشکهای ایرانی قرار دارد، پس عملا امکان خروج ۵هزار نیروی آمریکایی از کشتی وجود ندارد.
پس از شروع جنگ، تنها یک مورد توقف و خروج گزارش شده است. در اوایل تیر و در توقفی کوتاه (ظاهرا یک روزه) در بندری در عمان به ناو اجازه داده شد تا تدارکات لازم را فراهم کند، از جمله میوه و سبزیجات تازه که به گفته یکی از ملوانان، چندین ماه در کشتی لینکلن موجود نبود. بسیاری از ملوانان اجازه خروج از کشتی را داشتند اما به یک محوطه امن در بندر محدود شدند.
در مجموع از بین رفتن پایگاههای پشتیبانی ناوهای آمریکایی باعث شده که انواع مختلف مشکلات در این ناو به وجود بیاید. در ادامه تعدادی از این مشکلات را بررسی میکنیم.
شیوع افکار خودکشی در میان ملوانان
یکی از خدمه ناو لینکلن، روحیه افراد در کشتی را بسیار پایین توصیف کرد. او در مصاحبهای با CNN گفت که بارها شنیده سایر کارکنان ناو نیز با افکار خودکشی دست و پنجه نرم میکنند. افکاری که تنها ناشی از مدت زمان زیاد دوری از خشکی نیست بلکه به نبود حداقل امکانات ضروری نیز مرتبط است. این خدمه گفت که سرویسهای بهداشتی و آبخوریهای اطراف کشتی اغلب بسته هستند و آب گرم نیز اغلب در دسترس نیست.
او ادامه داد: «هر روز که از خواب بیدار میشویم و به صحبتهای کاپیتان خود گوش میدهیم، به شدت مشتاق شنیدن اخبار مربوط به بازگشت خود هستیم.»
آندره گلدشتاین، مدیر سابق تابآوری نیروی دریایی در دوران دولت بایدن، در اینباره گفت: «مسئله فقط این نیست که مدت استقرار طولانیتر از حد متوسط است، بلکه این است که زمان ماموریت آنها بدون هیچ امیدی به بازگشت به خانه، تمدید میشود. بنابراین، این تأثیر روانی عدم قطعیت است.»
همین عدم قطعیت هم باعث افزایش اقدامات مخاطرهآمیز شده است. همسر یکی از ملوانان در جلسهای با مقامات نیروی دریایی گفت که شوهرش به او پیام داده و گفته است: «امیدوار است که فردا از خواب بیدار نشود.»
همچنین دو روزنامه تخصصی نظامی برجسته، نیروی دریایی تایمز و استارز اند استرایپس، گزارش دادند که با افزایش شرایط نامساعد و فشارهای روانی بر ناو لینکلن، ملوانان چندین بار تلاش کردهاند تا از عرشه به پایین بپرند.
CNN نیز پیش از این گزارش داده بود که دو ملوان که به گروه ضربت لینکلن منصوب شده بودند، در ماههای اخیر از عرشه به دریا پریدهاند. مقامات آمریکایی گفتند که هر دو زنده نجات یافتند. طبق گزارشهای روزنامههای نیروی دریایی تایمز، سعی شده است که با انجام اقدامات احتیاطی، از پریدن دیگران جلوگیری شود.
رسانه Navy Times جزئیاتی از تلاشهای خودکشی خنثی شده در این ناو هواپیمابر در طول استقرار فعلی را منتشر کرد. آنابل لوما به این رسانه گفت که شوهرش پس از تمدید ماموریتش در دریا، سعی کرده بود از عرشه به پایین بپرد.
او گفت: «او ترسیده است. او فکر میکند با اخراج غیرشرافتمندانه از ارتش مواجه خواهد شد. همچنین فقط به این دلیل که از نظر روحی و جسمی فرسوده و خسته شده، ۱۳ سال سابقه کاریاش اینطور و به یکدفعه، نابود شده است.»
این روزنامه به نقل از همسر یک ملوان دیگر نوشت که شوهرش در حادثهای جداگانه در ناو لینکلن درگیر شده بود که در آن مانع از پریدن یکی از خدمه شده و سپس او را به عرشه بازگردانده است.
کمبود اقلام ضروری
ملوانان و اعضای خانواده آنها به CNN گفتند که این کشتی با کمبود متناوب غذا، کمبود اقلام بهداشتی و مشکلات سیستم آب مواجه است. یکی از ملوانان در مصاحبهای اعلام کرده است: «قبلاً میتوانستید به فروشگاه کشتی بروید و هر تعداد کالایی که میخواهید تهیه کنید. هر محصول بهداشتی هم به طور مداوم در دسترس بود.» اکنون محدودیتهایی برای خرید وجود دارد و «به سختی میتوان محصولات بهداشتی را تهیه کرد.»
مایک لوین، عضو دموکرات کنگره از کالیفرنیا، وضعیت خدمه ناو را اینگونه توصیف کرد: «دوشهای کپکزده، سرویس بهداشتیهای خراب، از کار افتادن رختشویی برای هفتهها، دورههای طولانی بدون آب گرم و غذایی که در نهایت به نصف فنجان برنج و دو عدد نان تورتیا محدود میشد. نه صابون، نه دئودورانت و نه خمیردندان.»
جولی رولند، فرمانده بازنشسته نیروی دریایی که مدت کوتاهی در ناو یواساس لینکلن کار کرده است، گفت: «با توجه به کمبود آفتاب در زیر عرشه برای برخی از پرسنل غیرخلبان و اتاقهای پر از تختهای سه طبقه، تحمل شرایط در کشتیهایی مانند لینکلن میتواند دشوار باشد.» او ادامه داد: «من میدانم که ماهها حضور در دریا حتی زمانی که کشتی غذای گرم و لولهکشی فعال دارد، چه بلایی سر یک فرد میآورد. روحیه جنگجو نباید شامل مواجهه شجاعانه با آلودگی آب باشد... حتی جنگجویان نیز به مراقبتهای اولیه نیاز دارند.»
او گفت که ویدیوهایی دریافت کرده که نشان میدهد زبالهها به دلیل خرابی دستگاههای زبالهسوز به دریا ریخته میشوند، داستانهایی از کمبود تجهیزات پزشکی مناسب شنیده و ...
فرسایش تجهیزات
کارشناسان میگویند که در ماموریتهای طولانی مدت، مانند ماموریتی که توسط فورد و لینکلن انجام میشود، قطعات فرسوده میشوند. تعمیراتی هم که در دریا انجام میشود، به عنوان چسب زخم موقت عمل میکنند. با افزایش زمان استقرار ناو در دریا، مشکلات جزئی دیگری نیز شروع به پیچیده شدن میکنند: کابلهای گیرکنندهای که مانع فرود هواپیما میشوند، شروع به ساییدگی میکنند، آب شور به سیستمهای کشتی نفوذ میکند و ...
منابع میگویند که این مشکلات جمع میشوند و احتمال وقوع حوادث ناگوار را افزایش میدهند.
نگرانیهای خانواده ملوانان
اکنون خانوادههای کارکنان ناو آمریکایی لینکلن، بیش از هر زمانی نگران اعضای خانواده خود هستند. یکی از بستگان یکی از ملوانان ناو لینکلن در مصاحبهای با بیبیسی ادعا کرد که عضو خانوادهاش از زمان عزیمت کشتی به دریا، ۲۹ کیلوگرم، وزن کم کرده است. همچنین او افزود که این ملوان آمریکایی به دلیل سر و صدای مداوم هواپیماها و ارتعاشات کشتی، از خستگی رنج میبرد.
مادر یکی از ملوانان ناو لینکلن گفته که بستههای ارسالی توسط اعضای خانواده ملوانان گاهی ماهها دیر به دستشان میرسد یا کاملاً مفقود میشوند. او گفت: «من درک میکنم که آنها در منطقه جنگی هستند، اما اگر به آنها اجازه پهلوگیری در بندر داده نشود، حداقل کاری که (نیروی دریایی) میتواند انجام دهد، این است که مطمئن شود بستهها را به موقع دریافت میکنند.»
یکی دیگر از اعضای خانواده که برای محافظت از ملوان خود نخواست نامش فاش شود، عکسهایی از توالتهای سرریز شده در سرویسهای بهداشتی پر از فاضلاب را به اشتراک گذاشت. همسر یکی از اعضای ارتش در ناو لینکلن هم به CNN گفت: «او [همسرش] میگوید که این بدترین استقراری است که تا به حال در آن بوده است.»
او گفت: «شوهرم از آن دسته افرادی است که خیلی اهل کار و استراحت است. او تمام تلاشش را میکند. او برای ارتش ایالات متحده خیلی سخت کار میکند. [اما الان] او احساس میکند که عصبانیتر و ناامیدتر شده است و این کاملاً برخلاف [روحیه معمول] اوست.»
و در پایان
با اینحال مقامات دولت ترامپ بیشتر این گزارشها را تکذیب کردهاند. پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، این گزارشها را به عنوان «اخبار جعلی» رد کرد.
مارک لوین، نماینده دموکرات مجلس نمایندگان آمریکا نیز به اظهارات او اینگونه پاسخ داد: «این مردان و زنان برای خدمت به کشورشان ثبتنام کردهاند. کمترین چیزی که کشورشان به آنها بدهکار است، آب گرم، توالت سالم و یک وعده غذایی واقعی است. هگست حتی نمیتواند این کار را انجام دهد و او جرات دارد به چشمان خانوادههایشان نگاه کند و آنها را دروغگو خطاب کند.»
اما چرا آمریکا به جای فشار آوردن روی خدمه این ناو، چندین ناو دیگر را به خاورمیانه نمیفرستد؟ بخشی از مشکل این است که ناوهای هواپیمابر یک دارایی محدود هستند: ایالات متحده یازده فروند از این ناوها را در اختیار دارد. برخی از این ناوها در حال فرسودگی هستند و در انتظار جایگزینی با ناوهای هواپیمابر جدید کلاس فورد هستند. همچنین در هر مقطع زمانی، بخشی از ناوها به علت تعمیرات یا سوختگذاری در حال خدمت عملیاتی نیستند.
ناوهای هواپیمابر جدید کلاس فورد نیز با تأخیرهای مکرر مواجه شدهاند. ناو هواپیمابر جدید کلاس فورد قرار است که در مارس ۲۰۲۷، تقریباً دو سال دیرتر از زمان پیشبینیشده اولیه، به نیروی دریایی آمریکا تحویل داده شود.
در همین میان نیز ترامپ دستور داده که نیروی دریایی آمریکا برنامههای خود برای استفاده از سیستم الکترومغناطیسی برای پرتاب هواپیما از کشتیهای کلاس فورد آینده را لغو کند. کشتیهای فعلی این کلاس از این سیستم استفاده میکنند. اما میلر و کشتیهای آینده از منجنیقهای پرتاب با نیروی بخار مانند منجنیقهای موجود در ناوهای هواپیمابر قدیمی کلاس نیمیتز استفاده خواهند کرد.
برایان کلارک، متخصص کشتیسازی موسسه هادسون، به CNN گفت که این امر مستلزم طراحی مجدد میلر خواهد بود. هزینه این کار «احتمالاً به میلیاردها دلار خواهد رسید» و میتواند تحویل ناو هواپیمابر را، که انتظار میرفت حدود سال ۲۰۳۴ در خدمت باشد، «تا پایان دهه آینده» به تأخیر بیندازد.
به تازگی نیز مقامات آمریکایی اعلام کردند که ناو جورج واشنگتن (مستقر در ژاپن) در حال حرکت به سمت خاورمیانه است. قرار است که این ناو، جایگزین ناو لینکلن شود. با اینحال، با توجه به آسیب جدی پایگاههای پشتیبانی ناوهای آمریکایی در منطقه، بعید نیست که این ناو هم با مشکلات مشابهی مواجه شود.
پیام شما به ما