بسته ماندن تنگۀ هرمز در پی تجاوزات دشمن صهیونی آمریکایی، معادلات جهانی را دگرگون کرده است. اکنون که در میانۀ یک آتشبس دوهفتهای و شکننده قرار داریم، ایالات متحده تقلا میکند تا با اجرای طرح محاصرۀ دریایی، حلقۀ فشار را بر گلوی اقتصاد و منابع ایران تنگتر کند. این طرح شتابزده با مخالفت صریح روسیه و چین و حتی بریتانیا شریک راهبردی ایالات متحده مواجه شده است. کارشناسان بینالمللی پیشبینی میکنند این تقابل، به جای به زانو درآوردن ایران، یک بحران بیسابقۀ انرژی در سطح جهان رقم خواهد زد که دود آن مستقیما به چشم طراحانش میرود. اما این صفآراییها و بنبستهای ظاهری از منظر دینی چه معنایی دارد؟
واقعیت این است که نباید به رویدادهای ملتهب امروز صرفا از دریچۀ تنگ ژئوپلیتیک نگریست. تاریخ تقابل حق و باطل همواره با حربۀ «محاصرۀ اقتصادی» گره خورده است. رویکرد امروز آمریکا، در واقع نسخۀ مدرن همان عهدنامۀ ظالمانهای است که مشرکان مکه برای تسلیم کردن رسول خدا صلیاللهعلیهوآله و یارانش در شعب ابیطالب نوشتند. در آن مقطع تاریخی نیز هدف، فلج کردن شریانهای حیاتی و منزوی ساختن جامعۀ نوپای اسلامی بود. اما سنت لایتغیر الهی نشان داد که وقتی اسباب مادی به بنبست میرسند و کارد به استخوان میرسد، قدرت فرامادی پروردگار از جایی که دشمن محاسبه نکرده است، وارد عمل میشود.
قرآن کریم در تبیین این قاعدۀ قطعی میفرماید: «وَمَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا * وَیَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ» (طلاق:۲-۳). همانگونه که در ماجرای شعب ابیطالب، موریانهها اسناد ائتلاف کفر را جویدند و از بین بردند، امروز نیز تضاد منافع، وحشت از بحران انرژی و مخالفت شرکا، در حال جویدن پایههای ائتلاف دریایی آمریکا است و شکاف در جبهۀ باطل به وضوح دیده میشود.
از سوی دیگر، آتشبس دوهفتهای و ابهام دربارۀ ادامۀ مذاکرات یا از سرگیری جنگ، افکار عمومی را در یک تعلیق و فرسایش روانی قرار داده است. در تحلیلی واقعبینانه، صادقانه و دور از مصلحتسنجیهای کاذب، باید پذیرفت که توقف موقت جنگ هرگز به معنای پایان توطئۀ دشمن یا انفعال جبهۀ خودی نیست. سیرۀ پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله در ماجرای صلح حدیبیه، دقیقترین الگو برای فهم این برهۀ تاریخی است. در حدیبیه، توقف نبرد در ظاهر برای برخی از مسلمانان شبیه به یک عقبنشینی بود و باعث دلهره شد، اما خداوند متعال با نزول سورۀ فتح، آن توقف راهبردی را یک پیروزی درخشان نامید: «إِنَّا فَتَحْنَا لَکَ فَتْحًا مُّبِینًا» (فتح:۱).
صلح حدیبیه در واقع یک پیچ راهبردی بود تا انسجام درونی جامعۀ اسلامی تقویت شود و تشتت در اردوی دشمن به اوج برسد. امروز نیز آتشبس موقت در جنگ رمضان، مجالی است تا جبهۀ مقاومت، فراتر از آرایش نظامی و تسلیحاتی، به یک انسجام معنوی و بازسازی شناختی دست یابد. اهل بیت علیهمالسلام در بحرانهای پیچیده، همواره یاران خود را به خواندن دست پنهان دشمن و استقامت در زمانههای تعلیق دعوت میکردند. امیرالمؤمنین علیهالسلام در توصیف قاعدۀ گشایش پس از تنگناهای طاقتفرسا میفرمایند: «عِنْدَ تَنَاهِی الشِّدَّةِ تَکُونُ الْفَرْجَةُ» (بحارالانوار، ج۷۴، ص۴۱۳)؛ یعنی دقیقا در نقطۀ اوج و نهایتِ سختی است که گشایش و پیروزی فرا میرسد.
البته محاصرۀ دریایی و تهدیدات حوزۀ انرژی، بدون شک فشارهای سنگینی بر اقتصاد ما وارد میکند و نادیده گرفتن یا کوچک شمردن این رنج، خلاف صداقت رسانهای و اصول پژوهشگری است اما اگر میدان، دیپلماسی و خیابان، هماهنگ و هوشمندانه عمل کنیم و شرط مقاومت را فرونگذاریم، خواهیم دید که آمریکا با تلاش برای مسدود کردن مسیرهای متعارف اقتصادی ایران، ناخواسته حامیان خود را در مقابل خود قرار داده است. این همان تحقق وعدۀ الهی است که مکر ظالمان به خودشان بازمیگردد و ائتلافهای شیطانی از درون دچار فروپاشی میشوند.
در این کارزار ترکیبی، وظیفۀ جامعۀ ایمانی پناه بردن به دژ توحید و استمداد از ارواح طیبۀ امامان علیهمالسلام است. ائمه اطهار علیهمالسلام و معصومین علیهمالسلام به ما آموختهاند که بنبستهای مادی در برابر ارادۀ پروردگار، توهمی بیش نیستند. اگر جامعۀ ما در این مهلت حساس، با استغاثۀ جمعی، حفظ یکپارچگی و تکیه بر قدرت لایزال الهی، خود را برای هر سناریویی آماده کند، بیتردید طرح محاصرۀ آمریکا نیز مانند عهدنامۀ پوشالی شعب ابیطالب از هم خواهد پاشید و این ایستادگی، به یک فتح مبین دیگر در تاریخ گره خواهد خورد.
پیام شما به ما