گاهی وقت‌ها بعد از به دنیا اومدن بچه، چیزی که عملاً حذف می‌شه «حریم خصوصی» زوج‌هاست. پژوهش‌ها نشون می‌ده والدینی که به صورت «واکنشی» (یعنی فقط برای ساکت کردن بچه، نه از روی انتخاب) اجازه می‌دن کودک توی تخت‌خوابشون بمونه، با افت شدید صمیمیت و بالا رفتن تنش توی رابطه‌شون مواجه می‌شن.

داستان فقط آسیب به رابطه شما نیست؛ این کار به خودِ بچه هم لطمه می‌زنه. طبق نظر آکادمی اطفال آمریکا (AAP)، بیداری‌های شبانه بخشی از چرخه طبیعی خوابه. اگه سریع مداخله کنید و بچه رو به تخت خودتون بیارید، فرصت اینکه یاد بگیره چطوری خودش رو آروم کنه رو ازش می‌گیرید. نتیجه‌اش در آینده می‌شه وابستگی سمی و اضطراب جدایی.

فرزند شما باید بدونه که بی‌نهایت دوست‌داشتنیه، اما دنیا فقط دور اون نمی‌چرخه. والدین هم حق دارن فضا و خلوتِ دونفره خودشون رو داشته باشن تا بتونن حالِ رابطه رو خوب نگه دارن. توی روانشناسی به این می‌گیم «مرز سالم»؛ چیزی که برای سلامت روان کل خانواده واجبه.

یک نکته مهم دیگه اینه که وقتی تمام مسئولیت خواب بچه فقط روی دوش یک نفر (معمولاً مادر) باشه، پدیده‌ای به اسم «فرسودگی والدگری» یا Parental Burnout رخ می‌ده. این فرسودگی مستقیماً میل عاطفی و جنسی رو توی اون والد سرکوب می‌کنه و باعث فاصله گرفتن زوجین می‌شه.

این حرف‌ها فقط تجربه شخصی نیست؛ در روانشناسی خانواده (نظریه مینوچین) به این مرز می‌گن «قلمروِ اختصاصیِ زن و شوهر». یعنی اگه حریم اتاق خواب حفظ نشه، کل سیستم خانواده از تعادل خارج می‌شه. همچنین تحقیقات دکتر داگلاس تتی (استاد دانشگاه پنسیلوانیا و از محققان برجسته رشد کودک) ثابت کرده که این مدل خوابیدن، عامل اصلی کاهش رضایت زناشویی در سال‌های اوله.

 پس بهتره چکار کنیم؟  بچه رو تدریجی عادت بدید به تخت خودش،  هر شب یک روتین خواب ثابت (مثل قصه یا نوازش) داشته باشید، مسئولیت خواب رو بین مامان بابا تقسیم کنید و بدونید حتی ۳۰ دقیقه خلوت دونفره برای رابطه‌تون معجزه می‌کنه!