اگر سری به راهروهای دادگاه بزنید یا پادکست‌های مشاوران خانواده را گوش داده باشید، بخشی از تقاضاهای طلاق یا اختلافات زناشویی به خیانت آنلاین زوجین برمی‌گردد.
برای نمونه خانمی با ناامیدی تعریف می‌کرد که چطور گوشی همسرش باعث بی‌خوابی‌اش شده است. او می‌گفت می‌دیدم که شوهرم هرشب به من پشت می‌کند و نور آبی گوشی‌اش، مدت‌ها بعد از خوابیدنم، روی صورتم می‌افتد. اول به خودم می‌گفتم حتماً پیام‌های کاری می‌خواند یا ویدئوهای بامزه می‌بیند. اما بعد پیام‌ها را دیدم؛ ایموجی‌های عاشقانه، درددل‌های نصف‌شب و گفت‌وگوهای طولانی با زنی که نه اسمش را شنیده بودم و نه همسرم او را در دنیای واقعی ملاقات کرده بود.

قلبش تند می‌زد؛ می‌گفت این کار چه فرقی با خیانت واقعی دارد. درست است که او در حال تجربه «خیانت آنلاین» بود؛ نوعی خیانت که لزوماً تماس جسمی ندارد، اما زخم‌هایی به همان عمق بر روی قلب او مانده بود.

برای خیلی از زوج‌ها، آسیب فقط به رازهای آنلاین محدود نمی‌شود. مسئله فروپاشی پیوند عاطفی است آنهم وقتی یکی از طرفین، صمیمیت، توجه و میل خود را جایی خارج از رابطه سرمایه‌گذاری می‌کند.
در واقع خیانت آنلاین به یکی از پیچیده‌ترین چالش‌های روابط مدرن تبدیل شده است.

خیانت آنلاین چیست؟

به‌طور کلی، خیانت آنلاین زمانی اتفاق می‌افتد که یکی از زوجین، از طریق ابزارهای دیجیتال، وارد ارتباطات پنهانی عاشقانه، عاطفی یا جنسی با فردی خارج از رابطه می‌شود. این رفتار می‌تواند شامل پیامک‌دادن، چت در شبکه‌های اجتماعی، تماشای پورنوگرافی و تماس‌های تصویری باشد.

اصطلاحات در این باره مختلف‌اند؛ خیانت دیجیتال، خیانت سایبری، خیانت آنلاین یا زناکاری مجازی. اما تجربه‌ اصلی یکی است: نقض اعتماد که عمدتاً از مسیر فناوری و درست مثل خیانت فیزیکی می‌تواند یک رابطه را از هم بپاشد.

پیش از عصر فناوری، این نوع خیانت عاطفی معمولاً در قالب روابط نزدیک با دیگران شکل می‌گرفت که از یک مرز عبور می‌کرد. مثلاً داشتن رابطه‌ای خیلی صمیمی با یک همکار که احساسات و افکاری را با او در میان می‌گذاشتید که معمولاً فقط با شریک عاطفی‌تان در میان می‌گذارید. یا دیدار پنهانی با یک معشوقه قدیمی، یا پنهان‌کردن بخش‌هایی از زندگی از شریک فعلی.

پس کلیشه‌ «زندگی دوگانه» هنوز وجود دارد، اما شکل بروز آن در قرن بیست‌ویکم کاملاً متفاوت شده است.

مرزهای مبهم ارتباطات دیجیتال

در دورانی که دایرکت اینستاگرام، اپلیکیشن‌های دوست‌یابی و اتاق‌های گفت‌وگوی خصوصی فقط یک کلیک با ما فاصله دارند، مرز میان خیال و خیانت تیره و مبهم شده است. برای بعضی‌ها این تصور رایج است که زندگی آنلاین «واقعی» نیست و شاید مثل یک بازی بی‌خطر به نظر برسد اما برای عده‌ای دیگر، حتی لایک‌کردن بعضی عکس‌ها یا پنهان‌کردن پیام‌ها هم می‌تواند نوعی بی‌وفایی عاطفی تلقی شود.
 

امیرا جانسون، متخصص سلامت روان و رفتار می‌گوید: «شبکه‌های اجتماعی به‌طور کلی شیوه‌ آشنایی و تعامل ما با دیگران را تغییر داده‌اند.» و با وجود گوشی‌های هوشمند و پلتفرم‌های اجتماعی، درگیرشدن در رفتارهایی که ممکن است به خیانت آنلاین منجر شود بسیار آسان است؛ مثل لایک‌کردن یا کامنت‌گذاشتن زیر عکس یک رابطه‌ قدیمی یا واکنش نشان‌دادن به استوری او.
 

ماریسا کوهن، پژوهشگر روابط هم می‌گوید: هر فرد، تعریف خاص خودش را از خیانت دارد؛ از ایجاد ارتباط با دیگران گرفته تا وقت‌گذراندن با فردی که شریک زندگی، او را تهدید تلقی می‌کند حتی اگر آن رابطه کاملاً افلاطونی (عشق بدون رابطه جنسی یا تمایل جسمی) باشد.

جذابیت خیانت آنلاین

دلایل گرایش به خیانت آنلاین به اندازه‌ خود فناوری پیچیده‌اند. بعضی افراد به این نوع خیانت کشیده می‌شوند چون به نظرشان از روابط فیزیکی «امن‌تر» است. برخی به دنبال تأیید، هیجان یا فرار از استرس هستند. برای بعضی دیگر، این رفتار نشانه اجتناب از چالش‌های صمیمیت در دنیای واقعی است.

وجه مشترک این انگیزه‌ها، دورزدن گفت‌وگوهای عمیق درباره‌ رابطه است. به‌جای مواجهه با نارضایتی، تنهایی یا تعارض، یکی از زوجین به دنیای مجازی پناه می‌برد. با گذشت زمان، این اجتناب هم سلامت فردی را فرسوده می‌کند و هم ثبات رابطه را.

نمونه‌هایی از خیانت آنلاین

دکتر پیتر کاناریس، زوج‌درمانگر و متخصص عملکرد جنسی می‌گوید: صمیمیت در یک رابطه فقط به رابطه جنسی محدود نمی‌شود. نزدیکی، به‌اشتراک‌گذاشتن احساسات شخصی و حفظ یک رابطه‌ پنهانی، حتی بدون رابطه‌ جنسی هم می‌تواند پیوند اعتماد در رابطه‌ اصلی را از بین ببرد.

او تاکید می‌کند که هر رابطه‌ای مرزهای خودش را دارد، اما برخی نمونه‌های رایج خیانت آنلاین  می‌تواند شامل این موارد باشد:

گرفتن تماس‌ تصویری یا ارسال پیام‌های جنسی

پنهان نگه‌داشتن پروفایل‌های شبکه‌های اجتماعی یا برنامه‌های دوست‌یابی

دیدن محتوای پورنوگرافی

عضویت در گروه‌ها یا انجمن‌های خصوصی که برای روابط پنهانی ساخته شده‌اند

اولویت دادن مداوم به ارتباطات آنلاین نسبت به شریک زندگی

ارسال پیام‌های عاشقانه یا جنسی به فردی خارج از رابطه

گذاشتن کامنت‌های عاشقانه یا جنسی زیر محتوای آنلاین شخص دیگر

این زوج درمانگر ادامه می‌دهد: طبیعی است که مرزهای خیانت آنلاین مبهم باشند و قانون قطعی‌ای وجود نداشته باشد، اما نشانه‌ اصلی‌ای که من در کار بالینی‌ام برای عبور از خط در نظر می‌گیرم این است که آیا آن رابطه‌ آنلاین (در هر پلتفرمی) از شریک اصلی پنهان شده است یا نه.

تأثیر خیانت آنلاین بر سلامت روان

خیانت آنلاین فقط به رابطه آسیب نمی‌زند؛ فشار سنگینی هم بر سلامت روان وارد می‌کند. شریک خیانت‌دیده اغلب علائمی شبیه به تروما را تجربه می‌کند. برای فردی که وارد خیانت آنلاین شده، احساس گناه و شرم معمولاً به استرس، کناره‌گیری یا انکار منجر می‌شود. در نهایت، هر دو طرف ممکن است در چرخه‌ای از سرزنش و حالت دفاعی گرفتار شوند؛ چرخه‌ای که امنیت عاطفی را از بین می‌برد.

پژوهشی که در فصلنامهٔ درمان جنسی و ازدواج  Journal of Sex & Marital Therapy  منتشر شده نشان می‌دهد خیانت آنلاین واکنش‌های هیجانی مشابه خیانت فیزیکی ایجاد می‌کند؛ از جمله خشم، غم و ترس از رهاشدن. دیجیتالی‌بودن این نوع خیانت، ضربه را کم‌رنگ نمی‌کند؛ بلکه اغلب آن را شدیدتر می‌کند، چون عنصر «ابهام» را اضافه می‌کند. برخلاف خیانت فیزیکی، شواهد آنلاین می‌توانند برای همیشه باقی بمانند؛ اسکرین‌شات‌ها، پیام‌ها یا ویدئوها و همین مسئله عبور از آسیب را برای شریک آسیب‌دیده سخت‌تر می‌کند.

شکستن پیوندهای عاطفی با خیانت آنلاین

روابط سالم بر پایه‌ اعتماد، صمیمیت عاطفی و حس «ما بودن» شکل می‌گیرند. خیانت آنلاین هر سه را تخریب می‌کند. وقتی یکی از زوجین انرژی عاطفی یا جنسی خود را صرف فردی در فضای آنلاین می‌کند، توجه و انرژی از رابطه اصلی تخلیه می‌شود. شریک مقابل احساس می‌کند جایگزین شده است؛ حتی اگر این «جایگزین» فقط مجازی باشد.

این جابه‌جایی عاطفی مخرب است، چون ارتباطات آنلاین می‌توانند همان اوج‌های دوپامینی صمیمیت حضوری را شبیه‌سازی کنند. مغز همیشه بین هیجان یک پیام و هیجان تماس فیزیکی تفاوت قائل نمی‌شود. به همین دلیل، خیانت آنلاین به همان اندازه واقعی و تهدیدکننده احساس می‌شود.

محافظت از رابطه در دنیای دیجیتال

پیشگیری از خیانت آنلاین به معنای کنترل و زیر نظر گرفتن نیست؛ بلکه به معنای گفت‌وگوست. زوج‌هایی که در عصر دیجیتال روابط پایدارتری دارند، معمولاً:

• انتظارات روشنی درباره فعالیت و رفتار در فضای مجازی تعیین می‌کنند.
• به‌طور منظم درباره احساس اعتماد و میزان صمیمیت با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنند.
• لحظه‌های صمیمانه‌ای می‌سازند که با حواس‌پرتی‌های آنلاین رقابت می‌کند.
• بسته به میزان راحتی دو طرف، رمزهای عبور را به اشتراک می‌گذارند یا درباره‌ مرزهای حریم خصوصی به توافق می‌رسند.

باید بدانید که گفت‌وگوهای باز و مداوم درباره فعالیت امن و محترمانه در شبکه‌های اجتماعی، از قوانین سخت‌گیرانه که زوجین برای هم بگذارند مؤثرتر است چون فناوری همچنان به تغییر و پیشرفت ادامه خواهد داد، اما ارزش‌های مشترک می‌توانند ثبات رابطه را حفظ کنند.

ترمیم رابطه بعد از خیانت آنلاین

ترمیم بعد از خیانت آنلاین فقط با حذف اپلیکیشن‌ها یا تغییر رمز عبور اتفاق نمی‌افتد. این مسیر نیازمند بازسازی اعتماد است؛ فرآیندی که معمولاً زمان، صداقت و کمک حرفه‌ای می‌طلبد.

زوج‌درمانی می‌تواند به طرفین کمک کند، آنهم با بازسازی صمیمیت و ایجاد الگوهای تازه‌ای از ارتباط و احساس امنیت،  شفاف‌سازی مرزها و تعریف این‌که هر فرد چه چیزی را خیانت آنلاین می‌داند،  پرداختن به مسائل ریشه‌ای و بررسی نیازهای برآورده‌نشده یا عوامل تنش‌زا در رابطه و بازسازی ارتباط و یادگیری بیان رنج و آسیب، بدون اینکه تعارض تشدید شود و درگیری اتفاق بیفتد.

با اینکه فناوری جدید است اما احساس آسیب و فریب‌خوردگی به قدمت خود روابط انسانی است. چالش اصلی زوج‌ها نه تعریف دقیق خود عمل ـ آنلاین یا آفلاین ـ بلکه مواجهه با آسیبی است که به بنیان مشترک اعتماد وارد شده است. فناوری ممکن است مرزهای روابط را بازتعریف کرده باشد، اما نیاز بنیادی انسان به اعتماد، صداقت و امنیت عاطفی تغییری نکرده است.