منظور از «بغلی شدن» بچه اینه که کودک به‌طور مداوم به آغوش والدین یا دیگران تمایل داره و گریه یا بی‌قراری می‌کنه تا بغلش کنند. این رفتار معمولاً در نوزادان و کودکان خردسال دیده می‌شه و می‌تونه به دلایل مختلفی از جمله نیاز به محبت، امنیت، یا آرامش باشه.

خوبی‌های بغلی بودن

۱. احساس امنیت و آرامش: بغل کردن باعث می‌شه کودک احساس امنیت و آرامش کنه، چون از طریق لمس فیزیکی ارتباط عمیقی با والدین برقرار می‌کنه.

۲. تقویت رابطه عاطفی: این کار به تقویت رابطه عاطفی و پیوند احساسی بین کودک و والدین کمک می‌کنه.

۳. کاهش استرس و اضطراب: بغل شدن می‌تونه استرس و اضطراب کودک رو کاهش بده، به‌ویژه در مواقعی که کودک احساس ناامنی یا ناراحتی می‌کنه.

۴. تسکین درد و ناراحتی: در مواردی مثل دندون درآوردن یا بیماری، بغل کردن می‌تونه باعث تسکین درد و آرامش کودک بشه.

بدی‌های بغلی شدن

۱. وابستگی بیش‌ازحد: اگر کودک به طور مداوم بغل بشه، ممکنه به این رفتار وابسته بشه و در شرایطی که نیازه تنها باشه یا از دیگران جدا بشه، دچار اضطراب یا بی‌قراری بشه.

۲. کاهش استقلال کودک: بغل شدن مکرر ممکنه مانع از یادگیری استقلال و خودکفایی کودک بشه. کودک باید یاد بگیره که در مواقعی بدون نیاز به بغل شدن، احساس امنیت کنه.

۳. خستگی والدین: بغل کردن مداوم کودک می‌تونه برای والدین خسته‌کننده باشه و مانع انجام وظایف و بقیه کارهاشون بشه.

۴. مشکلات در خواب: اگر کودک عادت کنه همیشه در بغل والدین بخوابه، ممکنه نتونه به تنهایی بخوابه و این مسأله می‌تونه مشکلات خواب ایجاد کنه.

به‌طور کلی، بغلی بودن کودک در سنین اولیه طبیعیه، اما مهمه که تعادلی ایجاد بشه تا کودک بتونه هم از حس امنیت بهره‌مند بشه و هم به مرور به استقلال دست پیدا کنه.