بی‌حرمتی به تاریخ بشر اشاره : نوشتار حاضر، مقاله‌ایست كه در فراخون طرح "چرا سكوت ای مسلمان" از سوی كاربران سایت تبیان ارسال شده است. این طرح در پی پاسخ به اهانت به ساحت پیامبر مهر و رحمت حضرت ختمی مرتبت، محمد مصطفی – كه درود خدا برو و خاندان پاكش باد – در فروردین ماه سال 1387 از سوی سایت تبیان برگزار گردید. * * * * * یکشنبه آمد، اکنون در ذهن پرتلاطم، تنها آرام بخش موجود، حس غریب زنده بودن بود. آرام و معلق و سبک در گوشه‌ای آنچنان نرم لمیده‌ام که سرخوشی آن ناگفتنی. " از ماست که برماست " تنها یک شعار نیست، اگر دیدتیزبین نقادگرای فطری را تنها در گوشه‌ای از زندگی خود شعله‌ور کنیم، شفافیت این راز را بر ما منور می‌سازد که " از ماست که برماست". در غم آنیم که هستی معنا بخش زندگیمان که ایمان نامیده‌ایم، دست خوش یاوه‌گویی‌های مستکبری شده که حال غمی سنگین‌تر نیز بردوش باید کشید که ایمانمان بازیچه ملعبه‌های تمدنی شد که این تمدن نیز چیزی جز دین حق نبود. خودسازی، چشم‌اندازی وسیع در گستره دیدمان باز خواهد کرد که خداوند متعال باز به آفرینش اشرف مخلوقاتش ندای " فتبارک الله احسن الخالقین" را بسراید مگر مراتب انزال ادیان الهی رو به تکامل نبود تا قدم به قدم آیات الهی فرو آیند و با الفاظ زیبا ولی متفاوت به معجزه قرآن برسند؛ روح کمال‌گرای انسانی گام به گام فروآمد و نویدهای سراسر پررمز و راز، وعده‌های تکمیل حق را در اسلام با زیباترین معنا به ارمغان آورد. حال چه شده که دستان گناهکارخود را به آسمان هدیه کرده‌ایم که بار الها دشمنان ما معنای زندگی را تحریف کرده‌اند. مگر حکم ارتداد فقط در دین محمد لازم الاجراست، خروج از حق و حقیقت بی‌شک نه تنها مسلمان را باید جریحه‌دار کند، زرتشت، مسیح و کلیم را نیز. سخن مالک هستی – ذات ازلی و ابدی – به هر زبان تنها فرمان‌هایی است سوق دهنده به تعالی بشر؛ حال اگر مشکل دین است پس یاوه‌گویی در هر مکتب علیه هر مذهبی، تنها به یک مسیر ختم می‌شود: بی‌حرمتی به تاریخ بشر . اگر مشکل ایرانی، افغان، شیعه یا سنی است که باید وجود خودمان را بار دیگر از نو بنگریم ، شاید انسانِ نوعی، در رفتارهای شخصی و قومی و ملی به غلط آموخته‌هایی در طول زمان به خودآویخته که امروز جایی برای بی‌حرمتی بر بی‌دین کافر بازگذاشته است. مشکل دینِ من نیست، مشکل من دیندار هستم که چشم خود را بسته‌ام و کورکورانه به مسیری می‌روم که طی قرن‌ها کافر بی‌دین ذره ذره دانه پاشید تا امروز زخم خود را این‌گونه بر دین وارد بیاورد. خودسازی و از نو ساختن، چشم‌اندازی وسیع در گستره دیدمان باز خواهد کرد که خداوند متعال باز به آفرینش اشرف مخلوقاتش ندای " فتبا رک الله احسن الخالقین" را بسراید. نویسنده مقاله: محمد اسماعیل خدمتی