از دهه هشتاد انگار این نصفه و نیمه تمام کردن سریال‌ها باب شد، از «قهوه تلخ» و «قلب یخی» شروع شد که به دلیل نام کارگردان معروف و تعدد بازیگران مشهوری که در سریال‌ها بازی می‌کردند پرونده‌ای برای آنها باز نشد اما این دو سه سال اخیر تقریبا برخی سریال‌ها ناتمام باقی ماندند و ذره‌ای وقت و انرژی مخاطب برایشان اهمیت نداشت و تنها جیب مردم را خالی کردند. این سریال‌هایی که اخیرا نیمه رها شدند را از «قبله عالم» بگیرید تا «نوبت لیلی»، «گیسو»، «مردم معمولی»، «جزیره» تا «کلیله و دمنه» که داستانی بی‌پایان داشتند و معلوم نشد سرنوشت‌شان به کجا ختم شده است. طبل تو خالی شبکه‌های خانگی شبکه‌های خانگی حکم آن طبل تو خالی را دارند که با وجود بازیگران مطرح و مشهور و کارگردانانی که اسم و رسم دارند با تبلیغات گسترده در سطح شهر سعی در جذب مخاطب می‌کنند تا آنها اشتراک این پلتفرم‌ها را خریداری کنند اما با چند قسمت سریال‌سازی و نمایش آن، سریال را نصفه و نیمه رها می‌کنند. البته این معضل بی‌پایانی برای سریال‌ها یکی از مشکلات است مشکل دیگر که حتی از نظرها دور مانده این است که اگر سریالی پایانی هم داشته باشد انقدر آبکی و بی‌سر و ته و بدون محتوا هستند که با بی‌پایانی و نصفه و نیمه رها شدن رقابت تنگاتنگی دارند. تولیدات شبکه‌ خانگی و وی‌او‌دی‌ها حتی از آثار سینما و تلویزیون هم بیشتر شده و مثل کارخانه‌های سری‌دوزی شدند که اثر خود را با محتواهای خیلی معمولی و دم‌دستی تولید و پخش می‌کنند و بازار از آن محصولات اشباع می‌شود اگر هم پایان ثمربخشی نداشت برایشان اهمیتی ندارد. تامین بودجه سریال با اسپانسرهای گران‌قیمت حتی این موضوع مطرح می‌شود که وی او دی‌ها با این حجم سریال‌سازی بودجه خود را چطور تامین می‌کنند که از اسپانسرهای گران‌قیمت و تبلیغات بسیار بالا و البته هزینه اشتراکی که دریافت می‌کنند، تامین خواهند کرد. شاید همان اوایل اگر سریالی دچار نقص فنی می‌شد و انتشار آن هفته‌ای به تاخیر می‌افتد واکنش مسئولان و مدیران این پلتفرم‌ها قبل قبول بود یا اگر برای سریالی مشکلی ایجاد میشد که از ادامه دادن آن معذور بودند توضیحاتی را به مخاطبان ارائه می‌دادند اما در حال حاضر با این وضعیت فعلی نه تنها توضیحی نمی‌دهند بلکه بی‌قفه به سریال‌ ساختن ادامه می‌دهند و کَک‌شان هم نمی‌گزد چون خساراتی بابت این اتفاقات پیش آمده نمی‌دهند. منفعت طلبی یا بی‌تجربگی بیشتر کارشناسان این روند را از خام بودن و بی‌تجربگی گردانندگان می‌دانند اما پروسه از این کلان‌تر است که بخواهیم بگوییم که بی‌تجربگی یکی از دلایل منفعت‌طلبی آنها است که حتی دیگر نمی‌توانند اعتمادی را میان خودشان و مخاطبان برقرار کنند.