رسول خدا صلى اللّه عليه و آله دوران نوجوانى را در منزل عموى خويش ابو طالب عليه السلام گذراند و ضمن كمك به ايشان به كار تجارت و كسب مى‏پرداخت. ابن جوزى در الوفا باحوال المصطفى 1/ 142 گويد: سائب بن ابى السائب از دوستان قديم و شريك تجارى پيامبر بود كه در دوران نوجوانى با هم به طور شراكت تجارت مى‏كردند. هنگامى كه مكه فتح شد سائب به ملاقات حضرت آمد. پيامبر از ديدار دوست ديرين و شريك تجارى خود بسيار شادمان شد و فرمود: «مرحبا بأخي و شريكي، كان لا يدارى‏ء و لا يماري»
خير مقدم به برادرم و شريكم كه در معامله درستكار و خوشرفتار بود. طبق نقل ابن سعد در طبقات 1/ 125 پيامبر چوپانى نيز مى‏كرده است. نويسندگان سيرة المصطفى/ 61 و الصحيح من سيرة النبى الاعظم 2/ 98 در اين گزارش تشكيك كرده‏اند. با اين وصف شبانى حضرت قابل انكار نيست. گويا چوپانى ايشان همان گونه كه به روايت ابن سعد 1/ 126 خود حضرت فرموده است: «أنا أرعى غنم أهلي» گوسفندان بستگانم را مى‏چراندم، محدود و براى خاندان خود بوده است.
اما بعد از ازدواج با حضرت خديجه و پس از بعثت، در دورانى كه در مكه بود از اموال همسرش استفاده مى‏كرد و بيشتر در حال عبادت و تفكر و در انديشه اصلاح امت بود.
هر چند از روايتى كه ابن سعد 1/ 126 نقل مى‏كند چنين استفاده مى‏شود كه آن حضرت تا زمان بعثت شبانى را رها نكرده است. به گفته سهيلى در الرّوض الانف 7/ 103 هزينه زندگى پيامبر در مدينه از سه راه تأمين مى‏شد؛ خالصه يعنى سهمى كه به عنوان فرمانده سپاه از غنايم براى خود برمى‏داشت، هدايايى كه به آن حضرت اهدا مى‏شد و يك پنجم از خمس غنايم جنگى. به نقل ابن اسحاق 2/ 165 صدقات و مخارج عمومى حضرت نيز از اموال مخيريق عالم يهودى بود كه ثروت كلان و نخلستان‏هاى زيادى داشت، او مسلمان شد و در جنگ احد به شهادت رسيد، قبل از شهادت وصيت كرد اموال او در خدمت پيامبر قرار گيرد تا در هر راهى كه مى‏خواهد و صلاح مى‏داند به مصرف برساند.