٩) جزء دوازدهم قرآن کریم، آیات ٩١ الی ١٠٣سوره ی هود منتظر باشید قوم شعیب(ع) هنگامى كه دیدند در برابر سخنان درست و منطقى او هیچ جواب قانع كننده‏اى ندارند و نمى‏توانند او را وادار كنند كه دست از هدایت بردارد، گفتند: «ما سخنان تو را نمى‏فهمیم و چون تو فرد ضعیف و ناتوانى هستى نمى‏خواهیم سعى كنیم سخنانت را بفهمیم. به احترام خویشانت به تو كارى نداریم، وگرنه سنگسارت مى‏كردیم.» حضرت شعیب(ع) گفت: «آیا خویشان من از خداوند عزیزترند كه به آنان احترام مى‏گذارید و خدا را فراموش كرده‏اید؟» گفت‏وگوى آنان را در قرآن چنین مى‏خوانیم: گفتند: اى شعیب! ما بسیارى از آن‏چه را كه مى‏گویى درك نمى‏كنیم و تو را در میان خود ناتوان مى‏بینیم. و اگر خویشانت نبودند حتماً تو را سنگسار مى‏كردیم و تو بر ما پیروز نیستى. گفت: اى قوم من! آیا خویشان من نزد شما از خدا عزیزترند كه او را از یاد برده‏اید؟ به راستى پروردگارم به آن‏چه مى‏كنید، احاطه دارد. و اى قوم من! شما هر چه در توان دارید، به كار بگیرید من كار خود را مى‏كنم. به زودى خواهید دانست كه بر چه كسى عذابى مى‏رسد كه خوارش مى‏كند و چه كسى دروغگوست، و منتظر باشید كه من هم با شما منتظر مى‏مانم. آیات 91 الى 93 دور باد مدین! سرانجام هنگام نزول عذاب فرارسید. خداوند مهربان، شعیب(ع) و یارانش را نجات داد. آن‏گاه، تمام كافران با صدایى وحشتناك به رو بر زمین افتادند و مردند و از رحمت الهى دور شدند. در قرآن چنین مى‏خوانیم: و هنگامى كه فرمان ما آمد، شعیب و كسانى كه با او ایمان آورده بودند، به رحمتى از سوى خود نجات دادیم و كسانى را كه ستم كرده بودند، صدایى وحشتناك فراگرفت و در خانه‏هایشان به رو افتادند. انگار هرگز در آن زندگى نمى‏كردند. آگاه باشید! دورى باد بر مدین، همان‏طور كه ثمود دور گشت! آیات 94 و 95 فرعون، پیشاپیش قومش حضرت موسى(ع) با معجزات الهى به سوى فرعون و قومش رفت و آنان را به خداپرستى دعوت كرد. اما فرعونیان به او ایمان نیاوردند و از دستورات فرعون پیروى كردند و گمراه شدند. خداوند یگانه در مورد فرعون و یارانش چنین مى‏فرماید: و ما موسى را با نشانه‏هایمان و دلیلى آشكار به سوى فرعون و بزرگانش فرستادیم؛ ولى آنان از فرمان فرعون پیروى كردند و فرمان فرعون سبب رشد نمى‏شد. روز قیامت پیشاپیش قومش مى‏رود و آنان را وارد آتش مى‏كند و چه جاى بدى است كه به آن وارد مى‏شوند. و در این دنیا و روز قیامت لعنت به دنبال آنان است و چه عطاى بدى است كه نصیبشان مى‏شود. آیات 96 الى 99 خدا به آنان ستم نكرد كافران اقوام گذشته، به علت بى‏ایمانى، ظلم و ستم و آزار و اذیت پیامبران مجازات شدند و به عذاب الهى گرفتار گشتند. خداوند مهربان هرگز به كسى ظلم نمى‏كند، ولى بى‏ایمانى و گناه، مردم را از رحمت خدا دور مى‏سازد و باعث نزول عذاب مى‏شود. خداوند یگانه مى‏فرماید: این از اخبار آن شهرهاست كه بر تو نقل مى‏كنیم. بعضى از آن‏ها برپاست و بعضى نابود شده است و ما به آنان ستم نكردیم؛ ولى خودشان بر خود ستم كردند. پس، هنگامى كه فرمان پروردگارت آمد، خدایانى كه به جز الله مى‏خواندند هیچ سودى برایشان نداشتند و جز بر هلاكت آنان نیفزودند و مجازات پروردگارت این چنین است. هنگامى كه شهرى را كه ظالم هستند مى‏گیرد، به راستى كه مجازات او دردناكِ شدید است. آیات 100 الى 102 تمام مردم جمع مى‏شوند روز قیامت، روزى است كه تمام مردم از اولین تا آخرین را براى برپایى آن جمع مى‏كنند و هیچ كس نباید غایب باشد؛ زیرا تمام مردم در سرنوشت یكدیگر موثرند. گذشتگان تأثیر كارهاى خود را در آیندگان خواهند دید و تمام مردم با هم روز قیامت را مى‏بینند و درك مى‏كنند. در قرآن چنین مى‏خوانیم: به راستى، در این براى كسى كه از عذاب آخرت مى‏ترسد نشانه‏اى است. آن روزى است كه براى آن مردم را جمع مى‏كنند و آن روزى است كه همه، آن را خواهند دید. آیه‌ی 103 فرزانه زنبقی نشر لک لک منبع: آشنایی با قرآن کریم برای نوجوانان جزء دوازدهم قرآن کریم، آیات 6 الی 123 سوره ی هود مطالب مرتبط: سوره ی هود آیات ٨٢ الی ٩٠ سوره ی هود آیات ٦٩ الی ٨١ سوره ی هود آیات ٥٨ الی ٦٨