مدرس، مدرس عشق! جمعه دهم آذر سالروز شهادت بزرگ مجاهد آزادی خواهی بود به نام شهید آیت الله سید حسن مدرس.روحانی بزرگی که ذره ای ترس از حاکمان زر و زرو در دلش وجود نداشت و در مقابل این حکام جور بودند که از وی و زبان حق گو و افشا گر او به شدت می ترسیدند. روحانیت شیعه مفتخر است که همیشه آزادی خواه و حامی آزادی بوده و از آن جا که عاشق و شیفته خداوند است هرگز تسلیم زر و زور حاکمان جور و ستم نشده است . پیامبر خاتم حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله در کلامی زیبا درباره علمای وارسته و الهی این گونه می فرماید: العالم اذا اراد بعلمه وجه الله تعالی هابه کل شیء ، و اذا اراد ان یکنز به الکنوز هاب من کل شیء. هر گاه هدف عالم از علمش رضای خداوند متعال باشد ، همه چیز از او بترسد و هر گاه هدفش از آن مال اندوزی باشد ، او از همه چیز بترسد.(میزان الحکمه/ج8/ص46/ح13964) داستان زیر نمونه ای است از روحیه ظلم ستیز شهید مدرس : با پاشیده شدن بساط استبداد و روی کار آمدن مشروطه خواهان ، شهر اصفهان دچار دگرگونی شد .بختیاریها به سرکردگی صمصام السلطنه بختیاری پس از فتح تهران به اصفهان آمده و با بر کناری اقبال الدوله کاشانی _ که از طرف رژیم استبداد حکومت داشت_ روی کار آمدند. پس از آن انجمن ولایتی به ریاست صمصام تشکیل شد، مدرس که در میان مردم محبوبیتی خاص داشت و ضمن درس و بحث به مسائل اجتماعی مردم می اندیشید به نیابت وی برگزیده شد. مدرس همواره می کوشید امو اجتماعی و سیاسی اهالی اصفهان طبف قوانین جاودانی اسلام و موازین عقلی و انسانی جریان یابد اما صمصام بر خلاف وی فکر می کرد و در صدد آن بود تا از شرایط فراهم شده به نفع قدرت طلبی خویش بهره برداری کند . وی در مقام حکومت اصفهان مخارج قوا و خساراتی را که در جنگ به ایشان وارد آمده بود به عنوان غرامت از مردم اصفهان طلب نمود ، از این تاریخ مدرس مخالفت با وی را شروع کرد و به عنوان اعتراض بر اعمال و رفتار باطل وی جلسه انجمن ولایتی را ترک نمود . در یکی از روز ها به مدرس اطلاع می دهند که حاکم اصفهان افرادی را برای گرفتن اخاذی به زیر شلاق گرفته است ، آری صمصام به زودی دست ستم را باز کرد و چهره واقعی خود را به مردم اصفهان نشان داد . او کار را تا به آن جا رساند که به خاطر مبارزاتش با مخالفین مشروطه از مردم اصفهان تقاضای پول کرد . به هر حال مدرس از این وضع به شدت ناراحت شد و می گوید : حاکم چنین حقی را ندارد . اگر شلاق زدن حد شرعی است پس در صلاحیت مجتهد می باشد و این ها دیروز به نام استبداد و امروز به نام مشروطه مردم را کتک می زنند . صمصام که کنیه مدرس را به دل گرفته بود ، تصمیم گرفت او را از سر راه خود بر دارد و در حالی که از ته قلب به شجاعت و رشادت سید آفرین می گفت به سواران تحت امر خویش دستور داد مدرس را دستگیر نموده و به خارج از شهر ببرند . فردای آن روز وقتی مدرس از مجلس درس مدرسه جده کوچک به منزل بر می گشت ، هنوز وارد خانه نشده بود که سواران بختیاری به او اخطار نمودند که باید خود را برای خارج شدن از اصفهان و اقامت در خارج شهر آماده نماید . مدرس هم بدون لحظه ای درنگ ، کفش های خود را از پای در آورده و زیر بغل نهاده به حالت پابرهنه جلوی آن دسته سوار به راه می افتد و به آنان می گوید : هر کجا می خواهید برویم . مردم اصفهان با دیدن این صحنه ، مغازه ها را تعطیل کرده و به دنبال مدرس و سواران حرکت می کنند . مدرس به مردم گفت : دوست ندارم میان شما و افراد صمصام السلطنه نزاعی درگیرد و از آن ها خواست که به سر کار های خود بازگردند ، آنگاه با صدایی رسا به مردم اعلام کرد « من به تخت فولاد می روم تا تکلیف قطعی معلوم شود » آری او با این سخن کوتاه هم محل تبعید خود را مشخص نمود و هم اعلام کرد تا روشن شدن تکلیف نهایی مبارزه را با حاکم اصفهان ادامه خواهد داد . با انتشار خبر دستگیری و تبعید مدرس ، اصفهان یکپارچه غوغا شد ، بازار ها و کسب و کار تعطیل گشت و اهالی اصفهان که سخت شیفته مدرس بودند ، چون سیلی عظیم به حرکت آمدند . علمای اصفهان و طلاب حوزه های علمیه این شهر نیز دسته دسته به سوی تبعید گاه مدرس به راه افتادند . مردم فریاد می زدند : مدرس باید باز گردد و خشم آنان چون صاعقه ای تشکیلات حکومتی صمصام را به لرزه در آورده بود و این خروش مهیب ، وی را ناگزیر به تسلیم کرد . هنوز یک شب از حادثه مزبور نگذشته بود که صمصام با عذر خواهی فراوان و احترام وافر مدرس را به خانه اش باز گردانید و شهر آرامش خود را بدست آورد . منابع: کتاب داستان های مدرس/غلام رضا گلی زواره /انتشارات هجرت/چاپ سوم /1378 تهیه و فرآوری : مهدی صدری ، گروه حوزه علمیه تبیان