احترام به علما در سیره علما عصرها امام در مسجد سلماسی قم درس اصول می گفتند . به ایشان اطلاع داده بودند که در مجلس درس بعضی از محققین نسبت به ملاصدرا رحمه الله اهانت شده است . ایشان با حال عصبانیت و در مقام موعظه و نهی از جسارت کردن به بزرگان دین فرمودند: «وما ادریک ملاصدرا: تو چه می دانی که ملاصدرا کیست؟ مسائلی را که بوعلی سینا از حل آنها عاجز مانده، ملاصدرا حل نموده است . چرا مواظب زبانمان نیستیم؟» این همه تكریم و احترام نسبت به عالمان در فرهنگ دین، بدین جهت است كه آنان انسان‌های متعهد، راهنمای مردم، مخالف بدعت‌ها، پاسدار اندیشه‌های ناب، طرفدار حقوق محرومان، روشن كننده‌ی چراغ امید در دل آنان و... هستند و گرنه، این همه تكریم برای كسانی كه از تعهد و مسئولیت بهره‌ای نبرده‌اند معنا ندارد. كسی كه اندك آشنایی با تاریخ حوزه‌ها داشته باشد، می‌داند كه تنها عالمان الهی بوده‌اند كه از میان مردم برخاسته‌اند و همراه آنان زندگی كرده‌اند و در غم و شادی شریك آنان بوده‌اند و هر جا خطر و دشواری بوده است، ‌خود را سپر بلا نموده و از شرافت و عزت مردم دفاع كرده‌اند. اینها و صدها ویژگی دیگر، زمینه‌ی تجلیل و تكریم از علمای صالح و راستین را فراهم نموده است. دیدگاه امام خمینی نسبت به علما و مراجع تقلید آیت‌الله محمدجواد فاضل لنكرانی می گوید: امام خمینی(ره) نسبت به علمای و مراجع احترام خیلی ویژه قائل بودند، همان اوایل انقلاب كه حركت سیاسی خود را آغاز كرده بودند با اینكه از نظر علمی مقدم بر همه مراجع موجود در زمان خود بودند، اما می‌فرمودند من دست شما مراجع، علماء و حتی طلبه‌ها را می‌بوسم و همان موقع توصیه فرموده بودند كه اگر كسی نسبت به بعضی از مراجع اهانت و یا بی‌حرمتی بكند ولایت او قطع می‌شود. امام می‌فرمودند یك آدم معمولی یا یك طلبه معمولی حق ندارد به یك مرجع تقلید اهانت كند و بگوید چرا این حرف را زد یا نزد؟ چرا این موضع‌گیری را كرد یا نكرد؟! شما می‌توانید نظر خود را محترمانه به مرجع تقلید منتقل كنید اما حق اهانت ندارید و اگر كسی اهانت كند ولایتش قطع می‌شود. از آن جهت، مراجع بزرگوار آن زمان حركت‌شان در مسیر تایید امام بود مانند مرحوم آیت‌الله العظمی گلپایگانی رضوان‌الله علیه و مرحوم آیت‌الله العظمی مرعشی نجفی(ره)، اینها واقعا همراه امام بودند و همراهی آنها در پیشبرد انقلاب بسیار موثر بود. بعد از پیروزی انقلاب هم مردم ما شاهد بودند كه در انتخابات و آنچه كه مربوط به مسائل اساسی نظام می شد مراجع، علما و حوزه‌های علمیه همراه با امام خمینی(ره) بودند. یعنی این بزرگان معتقد بودند كه امام خمینی شخصیتی است كه برای اسلام فریاد می‌زند و برای اسلام خدمت می‌كند، از اینرو تایید او را لازم می‌دانستند. احترام به فقها و علما امام هنگام صحبت از استادشان می فرمودند: «شیخ عارف کامل ما شاه آبادی » و در دنباله آن نیز، «روحی فداه: جانم فدای او باد» را اضافه می‎‌کردند . مرحوم آیة الله مطهری می گفت: «من هرگز از حضرت امام نشنیدم که اسم مرحوم شاه آبادی رحمه الله را بیاورند و بدنبال آن، "روحی فداه" را نگویند .» حضرت امام نه تنها به استادان خود احترام می گذاشتند، بلکه از تمام علما و دانشمندان به نیکی یاد می کردند . یکی از شاگردان حضرت امام خمینی رحمه الله می گوید: در یکی از نوشته های خود، درباره مطلب کسی، نوشته بودم که سخن وی «ظاهر الفساد» است . ایشان هنگام مطالعه نوشته من، در کنار آن مرقوم داشتند: «احترام مشایخ و بزرگان پیوسته باید مراعات شود .» یکی دیگر از شاگردان حضرت امام خمینی رحمه الله می گوید: عصرها امام در مسجد سلماسی قم درس اصول می گفتند . به ایشان اطلاع داده بودند که در مجلس درس بعضی از محققین نسبت به ملاصدرا رحمه الله اهانت شده است . ایشان با حال عصبانیت و در مقام موعظه و نهی از جسارت کردن به بزرگان دین فرمودند: «وما ادریک ملاصدرا: تو چه می دانی که ملاصدرا کیست؟ مسائلی را که بوعلی سینا از حل آنها عاجز مانده، ملاصدرا حل نموده است . چرا مواظب زبانمان نیستیم؟» احترام علما به امام راحل حضرت آیت الله العظمی بروجردی كه دارای مقام مرجعیت عامه شیعیان جهان گردید، فقیه بزرگ قرن چهارده بود كه در 13 شوال 0 138 قمری (مطابق با 10 فروردین 1340 شمسی ) از دنیا رفت، در مجلسی كه جمعی از علماء از جمله امام خمینی (رحمت الله علیه) حضور داشتند، در هنگامی كه مجلس تمام شد و قصد خروج از مجلس را داشتند، امام خمینی (مد ظله العالی) را بر خود مقدم داشت، و به هنگامی كه با اعتراض بعضی ها روبرو شد این جمله را فرمود: «بله بله ، می گویم سلام الله علیه، همانگونه كه علامه حلی در هنگامی كه نام سید مرتضی (قدس سره) در محضرش برده شد فرمود: «سلام الله علیه » (سلام خدا بر سید مرتضی) من هم می گویم:« سلام خدا بر خمینی » با توجه به اینكه این سخن آقای بروجردی حدود سه سال قبل از 15 خرداد 42 (آغاز قیام امام خمینی رحمت الله علیه) بوده است. فقیه سیاستمدار جمعی در محضر مرجع تقلید شیعیان، مرحوم حضرت آیت الله العظمی میلانی(كه در مشهد مقدس سكونت داشت) نشسته بودند، آن هنگام كه امام خمینی (مد ظله العالی ) در تبعید به سر می برد، سخن از امام خمینی به میان آمد. آیت الله العظمی میلانی فرمود: «سلام الله علیه » (سلام خدا بر خمینی). در آن جمع، این كلام برای شخصی ناخوش آیند آمد، آن شخص سخنی گفت كه بوی اعتراض می داد. آیت الله میلانی به او فرمود: «ساكت باش ای فلانی! اینجا مساله تقلید در بین نیست كه گفته شود، فلانی اعلم است یا من؟، اینجا بحث رهبری است و چنین نیست كه هر مجتهدی لیاقت رهبری را تنها فقیه سیاستمدار دارا است كه به زمان خویش، آگاه بوده، و در راه خدا از ملامت ملامتگران نترسند و اكنون با این مشخصات كسی جز آیت الله خمینی نیست». نویسنده كتاب داستان دوستان می گوید: در سالهای 1343 تا 1345 شمسی به جلسه تفسیر حضرت آیت الله شیخ ابوالقاسم خزعلی (دامت بركاته) می رفتم، این جلسه عصرها در مسجد فاطمیه قم (واقع در گذر خان ) از جمعیت بسیار از طلاب فاضل تشكیل می شد، جلسه پربار و ثمر بخشی بود، ایامی بود كه مدتها حضرت امام خمینی (مدظله العالی) توسط رژیم منهوس پهلوی، تبعید شده بود، خفقان و سانسور در همه جا به چشم می خورد، در این شرایط سخت، روزی استاد معظم آقای خزعلی در جمع شاگردان كه نگارنده نیز حاضر بودم و مطالب ایشان را می نوشتم، فرمود: «... من امید دارم كه خداوند برای ما روزگار، به استقبال امام خمینی (مد ظله العالی) برویم، با پای پیاده به زیارتش بشتابیم، سپس با گوشه عمامه خود، غبار نعلین امام را پاك كرده و بدینوسیله، عمامه خود را تبرك كنیم، و سپس با همین عمامه، دو ركعت نماز بخوانیم قربه الی الله و دعا كنیم لفرج ولیه حجه بن الحسن العسكری(عجل الله تعالی فرجه الشریف). منابع: پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله العظمی بروجردی اندیشه قم روزنامه جمهوری اسلامی پایگاه اطلاع رسانی امام خمینی (رحمت الله علیه) تهیه و فرآوری: عبداله فربود، گروه حوزه علمیه تبیان