ترامپ در سخنرانی خود در سازمان ملل (۳۱ شهریور) مدعی شد که به جنگ غزه پایان داده و جان هزاران نفر را نجات داده است. دو روز بعد نیز نتانیاهو مدعی شد که ارتش اسرائیل، اخلاقیترین ارتش جهان است. حال در ادامه بررسی میکنیم که ارتش اسرائیل بعد از توافق آتشبس، چه جنایات دردناکی در غزه رقم زده است، جنایاتی که آمریکا نیز به عنوان ناظر این آتش بس، در برابر آن سکوت کرده است.
جنایات اسرائیل در سایه سکوت رسانهها
در ۲۳ شهریور ۱۴۰۵، وزارت بهداشت غزه آمار کلی تلفات از اکتبر ۲۰۲۳ تاکنون را ۷۳هزار و ۷۸۶ کشته و ۱۷۴هزار و ۷۷۱ مجروح اعلام کرد. از بعد «آتشبس» در اکتبر ۲۰۲۵ نیز حداقل ۱۳۹۰ فلسطینی به شهادت رسیدهاند، یعنی بهطور میانگین حدود چهار نفر در روز. افرادی که بیشتر آنها غیرنظامی بودند. در همین بازه زمانی، حداقل ۴هزار و ۷۵۷ فلسطینی دیگر نیز مجروح شدهاند.
ماه گذشته نیز، یونیسف اعلام کرد که بهطور میانگین، روزانه یک کودک توسط اسرائیل کشته میشود. این نهاد اعلام کرد که خانوادهها اکنون در حدود یکسومِ این منطقه محصور شده و در میان ساختمانهای ویرانشده، آوار و زبالههای انباشتهشده پناه گرفتهاند.
در واقع، به دلیل کنترل اسرائیل بر حدود هفتاد درصد از قلمرو نوار غزه، جمعیتی بالغ بر دو میلیون نفر در سی درصدِ باقیمانده از این سرزمین فشرده شدهاند. همچنین هشتاد و یک درصد از نوار غزه آسیب دیده یا ویران شده است. علاوه بر مدارس و سایر زیرساختها نظیر درمانگاهها، بیمارستانها و مساجد، بیش از سیصد هزار واحد مسکونی نیز در جریان جنگ بهطور کامل تخریب شدهاند. مناطقی که اسرائیل اجازه بازسازی آنها را نمیدهد.
بسیاری از مردم نیز ترجیح میدهند که در خرابههای خانههایشان بمانند تا در چادر. زیرا چادرها در برابر باران یا گرما محافظتی ایجاد نمیکنند و مشکل وجود جانوران موذی ناقل بیماری نیز مطرح است. با اینحال، خرابهها نیز دائما در خطر فروریزی قرار دارند یا اینکه توسط پهپادها و موشکهای اسرائیلی مورد حمله قرار میگیرند.
مثلا روز چهارشنبه، ۲۵ شهریور، ساختمانی که پیشتر در حملات آسیب دیده بود، در شهر غزه فروریخت و دستکم ۲۱ نفر، از جمله ۱۲ کودک، جان باختند. سازمان دفاع مدنی فلسطین در غزه نیز به دلیل محدودیتهای شدید اسرائیل برای ورود ماشینآلات سنگین، در بیرون کشیدن اجساد از زیر آوار با دشواریهای جدی مواجه شده بود.
همچنین پس از دو روز حملات هوایی متعدد اسرائیل به غزه که به زخمی شدن زنان و کودکان انجامید، جنگندههای اسرائیلی در ۱۹ شهریور یک خانواده چهار نفره را در مجتمع مسکونی «بیتلاهیا» به قتل رساندند. این خانواده شامل پدر، مادر و دو دخترشان بود. یکی از مسئولان بیمارستان «الشفاء» در شهر غزه گفت: «پیکر چهار عضو خانواده احمد، تکهتکه از زیر آوار بیرون کشیده شد.»
خط زرد و تهدید مستمر فلسطینیان
«خط زرد» یک مرز نظامی است که پس از آتشبس با میانجیگری آمریکا در ماه اکتبر، نیروهای اسرائیلی آن را بهصورت یکجانبه در داخل غزه تعیین و علامتگذاری کردهاند. این خط عملاً منطقهای ممنوعه ایجاد کرده است. خط زرد دسترسی فلسطینیان به بخشهای وسیعی از شمال، جنوب و شرق غزه را محدود میکند. در واقع فلسطینیان با عبور از این محدوده با خطر جدی کشته شدن توسط نیروهای اسرائیلی رو به رو هستند.
در زمان آتشبس، این خط تعیین میکرد که ۵۳ درصد غزه تحت کنترل اسرائیل و ۴۷ درصد تحت کنترل حماس باشد. از زمان اجرایی شدن آتشبس، این خط بهتدریج به سمت غرب پیشروی کرده، وارد محلههای مسکونی شده و تقریباً ۷۰ درصد از نوار غزه را در بر گرفته است. نیروهای اسرائیلی هر مرحله از گسترش این خط را با قرار دادن بلوکهای بتنی زرد در مناطق مسکونی و پرجمعیت علامتگذاری میکنند.
در همین زمینه، میدل ایست آی با احمد جندیه، از ساکنان شرق شهر غزه، گفتوگو کرده است. او در نخستین سال جنگ، خانهاش در شرق غزه را از دست داد و از آن زمان تاکنون همراه خانوادهاش در چادر زندگی میکند. جندیه میگوید که گفتوگوهای عصرگاهی اهالی محله اکنون بیشتر حول یک پرسش میچرخد: «اگر «خط زرد» به منطقه آنها برسد، کجا میتوانند بروند؟»
او گفت: «وقتی پس از توافق آتشبس از جنوب برگشتیم، خط زرد حدود یک کیلومتر با ما فاصله داشت. امروز، این فاصله تنها حدود ۲۰۰ متر است.»
سپس ادامه داد: «هر عصر، مردان محله دور هم جمع میشوند درباره مسائل روز صحبت کنند. در هفتههای نخست آتشبس، صحبتهایمان حول این بود که آیا خانههایمان بازسازی خواهند شد و آیا خودمان آنها را بازسازی خواهیم کرد یا نه. در شش ماه گذشته، بحثهایمان تغییر کرده و از یکدیگر میپرسیم که آیا جایی برای رفتن داریم و چه زمانی باید تصمیم به ترک اینجا بگیریم.
اینها همان بحثهایی است که در دوران نسلکشیِ پیش از آتشبس داشتیم؛ دقیقاً همان بحثها.»
مرگ تدریجی با محاصره ادامهدار
با گذشت نزدیک به یک سال از اعلام توافق آتشبس در اکتبر ۲۰۲۵، غیرنظامیان در غزه همچنان با خطرات جانی مواجهاند؛ شرایطی که ناشی از ویرانیهای گسترده، نیازهای بشردوستانه عظیم، حملات مداوم، محدودیت در ورود کالاها و تجهیزات ضروری و کمبود شدید بودجه است. با نزدیک شدن به فصل زمستان، این خطرات بهطور فزایندهای تشدید میشوند.
بر اساس مفاد توافق آتشبس، اسرائیل متعهد شده بود که روزانه اجازه ورود ۶۰۰ کامیون حامل کمکهای بشردوستانه به غزه را بدهد. با این حال، تعداد کامیونهای امدادی واردشده به نوار غزه بسیار کمتر از این میزان بوده است. بهطوری که از تیر تا شهریور ۱۴۰۵، بهطور میانگین روزانه تنها ۶۹ کامیون وارد غزه شدهاند.
در آبان و آذر ۱۴۰۴ نیز سازمان ملل حداقل ۱۰۷ مورد رد درخواست برای ورود اقلام امدادی را ثبت کرد. اسرائیل دلیل این رد درخواستها را خارج بودن اقلام از تعریف کمکهای بشردوستانه یا قرار گرفتن آنها در فهرست کالاهای «دوکاربردی» عنوان کرده بود. در میان موارد ثبتشده، محمولههایی شامل توالتفرنگی، داروهای بیهوشی، عصا و خرما دیده میشد. همچنین یک کامیون حامل تختهای بخش مراقبتهای ویژه (ICU) در سمت مصر متوقف شد؛ زیرا یکی از پالتهای آن به جای چوب، از پلاستیک ساخته شده بود.
سیاست اسرائیل در این زمینه، بازیهای کاغذی است، یعنی یک بخش برای ورود کالا مجوز میدهد و بخش دیگر آن را رد میکند. مثلا در ماه اوت اسرائیل با اجرای یک طرح آزمایشی مسکن با حمایت امارات در منطقه تحت کنترل خود در شرق رفح موافقت کرد اما همچنان از ورود کانکسهای مسکونی به همان منطقه جلوگیری میکند.
وزارت بهداشت غزه نیز هشدار داده که همزمان با تداوم محدودیتهای اسرائیل بر میزان کمکهای پزشکی و سوختِ مجاز برای ورود به این منطقه، سیستم بهداشتی غزه در آستانه «فروپاشی کامل» قرار دارد.
بیمارستان «الاهلی العرب» اعلام کرده که ژنراتور اصلی آن به دلیل کمبود سوخت و قطعات یدکی از کار افتاده است. امری که منجر به توقف فعالیت بخش تصویربرداری از جمله تنها دستگاه سیتیاسکن فعال در شمال غزه شد. در ۲۲ شهریور ۱۴۰۵، اتحادیه رانندگان اتوبوسهای عمومی غزه اعلام کرد که به دلیل کمبود قطعات یدکی و سوخت، خدمات حملونقل پزشکان و پرستاران را از ۲۵ شهریور متوقف خواهد کرد؛ اقدامی که وزارت بهداشت آن را «حکم مرگ» برای مراقبت از بیماران توصیف کرد.
جدیدترین دادههای «دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد» نشان میدهد که از اسفند ۱۴۰۴ تاکنون، اسرائیل تنها با ورود ۱۳هزار و ۴۴۵ لیتر روغن موتور به غزه موافقت کرده است، در حالی که درخواست برای ورود نزدیک به ۹۳هزار لیتر دیگر که برای کارکرد ژنراتورهای آب، سیستمهای فاضلاب و بیمارستانها ضروری است، همچنان در انتظار تأیید باقی مانده است.
تهدید غذایی مردم غزه
همانطور که قبلا هم گفتیم، اسرائیل دائما در حال گسترش خط زرد است. این اقدام مشکلات کشاورزی جدیای ایجاد کرده است. زیرا مناطقی که اسرائیل پس از آتشبس کنترل آنها را به دست گرفت، در واقع «سبد غذایی» نوار غزه محسوب میشدند. و اکنون، سطح تولیدات کشاورزی به چیزی حدود ۳ تا ۵ درصدِ میزانِ پیش از آن دوران رسیده است.
غزه زمانی در برخی زمینهها از جمله تولید روغن زیتون، زیتون، کدو سبز، بادمجان، خیار، فلفل و البته گوجهفرنگی خودکفا بود. حتی در مقاطعی طی سالهای اخیر، آنها به اسرائیل گوجهفرنگی صادر میکردند. اما اکنون همه اینها از بین رفته و اهالی غزه دیگر قادر به تولید هیچگونه مواد غذایی برای خود نیستند. بنابراین مجبورند مواد غذایی را وارد کنند و این روند نیز باید تحت کنترل اسرائیل باشد.
اسرائیل برای ورود مواد غذایی نیز محدودیتهای سلیقهای اعمال میکند. مثلا ورود موادی مثل شکر و شکلات که ارزش غذایی چندانی ندارند، آزاد است. اما ورود موادی مغذی مثل کره بادامزمینی که میتوانند برای رفع سوءتغذیه به کار گرفته شوند، محدودیت جدی دارند.
جاسر ابوموسی، پژوهشگر فلسطینی در مصاحبهای با نیویورکر گفته: «امدادگران و فلسطینیها امیدوار بودند که اجازه ورود کره بادام زمینی به غزه داده شود زیرا میتواند بهعنوان مکملی مغذی برای افرادی که دچار سوءتغذیه هستند، مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، دولت اسرائیل مدعی است که کره بادامزمینی در زمره «کالاهای لوکس» قرار میگیرد [بنابراین اجازه ورود آن را غزه نمیدهد]؛ ادعایی که در نگاه نخست عجیب و غیرمنطقی به نظر میرسد.
سازمان ملل امیدوار بود این ماده غذایی با توجه به شدت سوءتغذیه در غزه، بتواند به بهبود وضعیت تغذیه مردم کمک کند. از این منظر، قرار دادن کره بادامزمینی در دسته کالاهای لوکس، ادعایی بیاساس و قابل تأمل است.»
متیو مانگه، مدیر بخش معیشت صلیب سرخ، نیز اظهار داشته که بیش از ۸۰ درصد مردم غزه بیکار هستند. همچنین دسترسی آنها در حالی که دسترسی به کشاورزی و ماهیگیری که پیش از بحران منابع مهم معیشتی بودند، به دلیل محدودیتهای اسرائیل و خسارات ناشی از جنگ، همچنان محدود است.
بنابراین رژیم جعلی اسرائیل عملا به دنبال تحمیل مرگ تدریجی به این جمعیت ۲ میلیونی است.
کودک، مادر، خانواده؛ قربانیانِ آتشبسِ شکننده
اکنون با گذشت نزدیک به یک سال از آتشبس، فلسطینیها به الجزیره گفتهاند که نسلکشی همچنان ادامه دارد، هرچند توجه رسانهها به آن بسیار کمتر شده است. از زمان توافق آتشبس، حداقل ۱۳۹۰ فلسطینی در حملات مداوم اسرائیل کشته شدهاند؛ یعنی بهطور میانگین حدود چهار نفر در روز.
برای درک بهتر این موضوع تعدادی از جنایات اخیر اسرائیل در فلسطین را بر اساس گزارشهای الجزیره بررسی میکنیم.
در ۳۰ شهریور، دستکم چهار فلسطینی در حملات اسرائیل در نقاط مختلف نوار غزه کشته شدند؛ از جمله پسری ۱۱ ساله که در «منطقه امن» المواصی در جنوب غزه، هدف گلوله نیروهای اسرائیلی قرار گرفت و جان باخت. مقامات بیمارستان الشفا در شهر غزه نیز اعلام کردند «محسن احمد بهجت» پس از اصابت گلوله یک پهپاد به سرش در منطقه جبالیا، در شمال نوار غزه، کشته شده است.
در حادثهای دیگر، در نزدیکی دیرالبلح در مرکز غزه، یک زن بر اثر تیراندازی نیروهای اسرائیلی جان باخت. «ابوعزوم»، خبرنگار الجزیره، گزارش داد این زن ۳۱ ساله و مادر بوده و در اردوگاه آوارگان البریج، بر اثر شلیک تانکهای اسرائیلی از ناحیه سر هدف قرار گرفته است. او گفت: «او در حال آماده کردن فرزندانش برای رفتن به مدرسه و رساندن آنها به آنجا بود. در مسیر بازگشت، هدف تیراندازی نیروهای اسرائیلی قرار گرفت.»
روز شنبه، ۲۸ شهریور سازمان دفاع مدنی غزه اعلام کرد که یک پهپاد اسرائیلی یک خودروی غیرنظامی را در بازار «شیخ رضوان» در شهر غزه هدف قرار داده است. در این حمله، یک نفر کشته و دستکم چهار نفر دیگر، از جمله دو کودک، زخمی شدند. خودرو پس از اصابت موشک آتش گرفت و برای مدتی در حال سوختن بود تا اینکه نیروهای امدادی موفق به خاموش کردن آتش شدند. جسد یکی از قربانیان که بهشدت سوخته و غیرقابل شناسایی بود، به مجتمع پزشکی «الشفاء» منتقل شد.
در همان روز، در منطقه جبالیا در شمال غزه، حمله یک پهپاد اسرائیلی در محله «الزهرا» در غرب اردوگاه آوارگان، به کشته شدن «بصیر البرش»، فرزند ارشد «منیر البرش»، مدیرکل وزارت بهداشت غزه، و زخمی شدن شدید فردی دیگر انجامید.
البرش میگوید: «ما دوشادوش هم بودیم. او [بصیر] به من گفت: «اسرائیلیها هر دوی ما را هدف گرفتهاند.» من پاسخ دادم: «خوب است، دستکم با هم به بهشت میرویم.» به محض اینکه از چادر بیرون رفت، کشته شد.»
در ۲۱ شهریور نیز، «ایمان شالوف»، زن باردار ۲۷ ساله، بر اثر جراحاتی که چند روز پیشتر در پی تیراندازی نیروهای اسرائیلی در جنوب خانیونس برداشته بود، جان باخت. روز بعد، حمله هوایی به خودرویی در محله «تلالهوا» در شهر غزه، دو فلسطینی را کشت و ۱۳ نفر را مجروح کرد. در ۲۳ شهریور هم، یک فلسطینی بر اثر تیراندازی نیروهای اسرائیلی در منطقه «المواسی» در رفح کشته شد.
اسرائیل با نقض آتشبس به دنبال چه هدفی است؟
بتسالل اسموتریچ، وزیر دارایی اسرائیل، در ۲۱ شهریور ۱۴۰۵ گفته که اگر کشورهای اروپایی هر کدام ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر از ساکنان غزه را بپذیرند، «کل این ماجرا فیصله مییابد».
این حرف وزیر دارایی اسرائیل، سیاست اصلی رژیم اسرائیل است. یا مردم بومی این کشور به کشورهای دیگر پناهنده میشوند و بحران آوارگی را میپذیرند. یا اینکه تکتک آنها به وسیله حملات مستقیم (با پهپاد، موشک و حتی شلیک گلوله تفنگ) یا محاصره طولانیمدت به شهادت میرسند.
و این همان صلح و آتشبسی است که ترامپ به آن افتخار میکند!
پیام شما به ما