نوروز امسال فقط چیدن سفره هفتسین و عیدی دادن نیست؛ یک «مأموریت ویژه» برای حفظ امید در روزهای سخته. توی دنیایی که صدای اخبار بلنده، خونه باید امنترین جای جهان باشه. مامان عزیز! تو امسال کارگردان این آرامش در میونِ این روزهای سخت هستی.
چشم بچهها به «صورت» توئه
بچهها امنیت رو توی دیوارهای خونه پیدا نمیکنن، اونا امنیت رو توی «چشمهای تو» جستجو میکنن! اگر تو بخندی، یعنی هنوز امیدی هست؛ ولی اگر بشکنی، پناهگاه عاطفی خونه فرو میریزه. (میدونم خودت هم گاهی خسته میشی، اما) یادت باشه تو ستون فقراتِ روانی خانوادهای؛ وقتی تو قرص و محکم باشی، بقیه هم قد علم میکنن.
مواظب فرکانسِ ارسالیت باش!
تو روانشناسی یه مفهومی داریم به اسم «سرایت هیجانی». یعنی چی؟ یعنی احساساتت مثل وایفای تو کل خونه پخش میشه. وقتی با استرس گوشی رو چک میکنی و با نگرانی حرف میزنی، سطح هورمون استرسِ بچهات که اونطرفتر داره بازی میکنه، ناخودآگاه بالا میره!
عید رو بیار به خونه!
حالا برای اینکه یه سپر دفاعی قوی بسازی، بیا و آداب عید رو حفظ کن. لباس نو تنِ بچهها کن، با هم یه مدل شیرینی خونگی درست کنید، یه عیدی براشون در نظر بگیر و حتی اگه امکان دید و بازدید هم نداشتید، تلفنی عید رو به فامیل و دوستان تبریک بگو. این روتینها به مغز بچه پیام میدن: «زندگی از هر سختی و جنگی قویتره».
میدونستی هورمون ضدجنگ داری؟
امسال عیدی اصلی رو «آغوش» بذار؛ لمس فیزیکی، هورمون آرامبخش و ضدجنگِ بدنه. زمان طولانی بچهها رو تو بغلت بگیر و با نوازش براشون از آینده، کارهایی که قراره انجام بدید یا خاطرات خوش سالهای گذشته بگو.
حواست به تُن صدات باشه!
موقع حرف زدن یا حتی تو شرایط سخت، تُن صداتو پایین نگه دار، عضلات صورتت رو رها کن و لبخند بزن. اخبار رو مدیریت شده و با صدای کم دنبال کن و با پخش یه موسیقی ملایم، فرکانس اضطراب رو تو خونه بشکن.
پیام شما به ما