مزون خانم صالحی، که روزگاری خانه لطیف‌ترین پارچه‌ها و دوخت‌های مجلسی بود، با نخستین بانگ خطر که شهر را به لرزه درآورد، چهره دیگری به خود گرفت. او در آن روزهای پر از دلهره، مزون را نبست؛ نفس تازه‌ای به آن داد و نامش را گذاشت «خیاط‌خانه ی مقاومت». حالا روی میزها خبری از لباس عروس و پولک‌های براق نیست؛ انبوه پارچه‌های سبز، سفید، سرخ است که در گوشه و کنار چیده شده. خانم صالحی کنار دو دخترش، ساعت‌ها پشت چرخ خیاطی می‌نشینند. چرخ که می‌چرخد، گویی امید را با هر نخ به جان پارچه می‌دوزند. پرچم می‌دوزند؛ پرچم‌هایی برای دستان مردمی که این روزها در میدان‌ها، برای حمایت از مدافعان وطن ایستاده‌اند. صدای چرخ خیاطی‌شان، همچون نبضی است که به این روزهای سخت جان می‌دهد و پیرهن وطن می دوزد و قامت این سرزمین را، با پارچه های سه‌رنگ، محکم می‌بندد.