«بس کن دیگه گوشی رو بذار کنار!» این جمله دیالوگ ثابت خیلی از خونهها بین والدین و بچهها شده، چون یاد گرفتیم بریم سراغ سادهترین راه یعنی بحث و بگو و مگو که البته نه اوضاع رو بهتر میکنه، نه بچهها حرف گوش میدن؛ برعکس روز به روز لجبازتر میشن. پس راهش چیه؟
وقتی بچه از مدرسه میاد و مستقیم میره سراغ گوشی، فورا حالت تدافعی نگیرید؛ ازش بپرسید آیا خستهاس؟ مشکلی براش پیش اومده؟ میخواد بازی کنه؟ یا نیاز به تخلیه روانی داره؟ معمولا پناه بردن به گوشی به خاطر یه نیاز دیده نشدهست که اگه ندونیم چیه، با دعوا فقط صورت مسئله رو پاک میکنیم.
از طرفی بچهای که هیچ سرگرمی نداره، طبیعیه به گوشی پناه ببره و غرقش بشه. بنابراین با همراهی خودش لیستی از کارایی که بهش ذوق و انگیزه میده بسازید؛ از آشپزی و دوچرخهسواری تا بازی رومیزی و کلاسهای ورزشی.
وقتی بچه ندونه چهوقتی اجازه گوشی داره، مدام چونه میزنه یا قایمکی میره سراغش. ولی اگه بدونه مثلا ۶ تا ۷ عصر اجازه بازی با تلفنهمراه رو داره، هم خیال خودش راحت میشه هم شما.
بهجای اینکه بگید: «از امشب بعد ساعت ۱۰ گوشی ممنوع!»، بگید: «بیا با هم قانون گوشی بچینیم». وقتی خودش شریک تصمیمه، بهش بیشتر پایبند میشه؛ این قانونها رو بنویسید و بزنید به دیوار خونه تا یادآوری بشه.
تو اجرای قانونها هم خیلی هم سفت و سخت نباشید؛ انعطاف برای بچهها لازمه؛ مثلا وقتی با یکی از دوستاش کار داره استثنائا اجازه بدید؛ انعطافپذیری که دلیل منطقی پشتش باشه، بچهها رو همراهتر میکنه.
اگه به عنوان والدین، دائم بچهها رو منع میکنین اما خودتون دائم درگیر استفاده از گوشی هستید طبیعتا هیچ راهی جواب نمیده چون بچهها بیشتر از حرف و نصیحت از رفتار ما الگو میگیرن؛ خلاصه اینکه اول از همه چیز باید رفتار مصرف خودتون رو اصلاح کنین.
پیام شما به ما