«اَللّهُمَّ اِنْ حالَ بَینی‌ وَبَینَهُ الْمَوْتُ... فَاَخْرِجْنی‌ مِنْ قَبْری‌...»

(خدایا! اگر مرگ میان من و او جدایی انداخت؛ مرا از قبر بیرون آور، کفن‌پوش، با شمشیر کشیده و آماده، درحالی‌که دعوتش را لبیک می‌گویم.)

ما آرزوی بازگشت (رَجعت) داریم؛ این چه تکلیفی برای «امروز» می‌آورد؟

کسی که می‌خواهد بعد از مرگ برگردد و سربازی کند، باید قبل از مرگ طوری زندگی کرده باشد که شایستگی این بازگشت ویژه را پیدا کند. رجعت، پاداشِ یک عمر زندگیِ آماده‌باش است.

چگونه امروز برای «رَجعت» آماده شویم؟

دل‌ بریدن: برای بازگشت، باید سبک‌بار بود. امروز تمرین کن و یک دلبستگی (مقام، مال، عادت) که تو را به دنیا زنجیر کرده، قطع کن.

آماده‌سازی سلاح (کسب تخصص) : تو با شمشیر کشیده برمی‌گردی، یعنی آمادۀ رزمی. سلاحِ امروز، علم و مهارت است. در تخصص خودت، به نیت خدمت به دولت او، بهترین باش.

زندگی در حالتِ آماده‌باش: کسی که می‌خواهد بلافاصله پس از زنده شدن، «لبیک» بگوید، باید امروز هم گوش‌به‌زنگ باشد. آیا حساب‌وکتاب، حق‌الناس و وضعیت روحی‌ات همین الان برای فراخوان آماده است؟

خدایا! آنچنان معرفت و اشتیاقی به ما عطا کن که مرگ، پایان سربازی ما نباشد؛ بلکه وقفه‌ای کوتاه پیش از پیوستن دوباره به لشکر ولیّ‌ات باشد.

________________

برشی از دعای عهد | پای_کار_ولیّ_زمان