آقا؛ خانم؛ قیمت شما چنده؟! آقا، خانم ، جوان، میان سال، پیر، ... من از همه شما فقط یك سوال دارم. خواهش می‌كنم همین یك سوال را پاسخ دهید! ببخشید شما چند می‌ارزید؟ قیمت شما چنده؟! چرا تعجب می‌كنید؟ اصلا جای تعجب نداره. اتفاقا خیلی هم خوب و بجاست! چرا؟؟ چون وقتی آدم قیمت هركس را بداند می‌تواند به اندازه قدر و قیمتش روی او حساب كند تا در دوستی و رفاقت و كاسبی و ... ضرر نكند. چرا اینطوری نگاهم می‌كنی؟ بد نگاه نكن. جا داره كه من كاسبكارانه با تو رفاقت و معاشرت كنم. آخر من دارم تنها سرمایه‌ام را به پای تو می‌ریزم! كدام سرمایه؟ ثروت عمرم را می‌گوییم. مگر من چیز دیگری غیر از آن توی این بازار دنیا دارم؟ مگر نمی‌دانی كه دنیا بازار آخرته؟ من با این دارایی‌ام هرچی گیر بیاورم با همان وارد خانه‌ی آخرتم خواهم شد. من كه برایم مهم است كه چه چیزی توی كیسه‌ام برود. فكر نكنی دارم برایت داستان می‌بافم! نه اشتباه نكن، من برای حرفهایم دلیل دارم. این هم سند: پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله و سلم می‌فرماید: مَن كانَ هِمَّتُهُ ما یَأكُل، كانَ قِیمَتُهُ مَا یَخرُجُ مِن بَطنِهِ !! نمی‌دانم عربی می‌فهمید یا نه؟ گلاب به رویتان، مجبورم ترجمه كنم تا شما هم مثل من یك تكانی بخورید. پیامبر عزیزم می‌فرماید: هر كسی كه همت و تلاشش، همه برای خورد و خوراك و دنیایش باشد، قیمت و ارزش او به اندازه چیزی است كه از شكم او خارج می‌شود. حرف آنقدر شیر فهم كننده است كه دیگر نیاز به هیچ توضیحی ندارد. اما بگذار دو كلمه برایت بگویم: می‌دانی این حدیث چه می‌گوید؟ می‌گوید بنده‌ی خوب خدا غذا می‌خورد،‌غذای خوب هم می‌خورد، اما دنبال خوردنِ تنها نمی رود، همتش خوردن نیست. امیر المومنین فداش بشم می‌فرماید: برخی مردم، دور از جون، مانند حیوانند كه " هَمُّها عَلَفُها " یعنی همت و تلاشش فقط برای علف و خورشتش است. اما آدم حسابی و عاقل كه همون مومن باشد، شكم پرور نیست بلكه روح پرور است. آدم روح پرور هم به درد رفاقت می‌خوره، چون روح افزاست! برای همین بود كه قیمت شما را هم پرسیدم. راستی منظور از خوردن، فقط غذا نیست ها! بلكه هرچیزی كه از این دنیا اشتهایش را می‌كنی و برایش می‌دوی است. حالا فقط مرد می‌خواهد كه بخودش بیاد و تجدید نظری در خودش و اطرافیانش بكند! من كه می‌خواهم در همه چیزم، در كارم، تحصیلم، درآمدم، رفت و آمدم، فكر كردنم، خوابیدنم، حرف زدنم، نمازم و ... همه و همه تجدید نظر كنم چون می‌خواهم طلا بشوم. روح هم ارزشمند كنم، شما چی؟ ببخشید شما چند می‌ارزید؟! نوشته‌ی: حسین عسگری - گروه دین و اندیشه سایت تبیان