زاهد فقیرنواز حكیم سبزواری به نقل از کتاب گنجینه ابرار، در عین داشتن شخصیت علمى روح بلندى داشت و سالیان زندگانى اش را تنها به حكمت و فلسفه نمى گذراند ، بلكه گاهى هم صحبتى با فقرا و همنشینى با طبقات دیگر جامعه را مغتنم مى شمرد. زاهدانه مى ریست و به اشراف و حتى شخص شاه نیز بى توجه بود. نقل مى كنند كه روزى ناصرالدین شاه در سبزوار به خانه وى آمد و او با غذاى ساده خود از شاه پذیرایى كرد و در مقابل اصرار شاه هیچ چیز از وى قبول ننمود. وى باغ انگورى داشت كه با دسترنج خود از آن محصول برمى داشت و همه ساله به هنگام فصل برداشت ابتدا سهمى را بین نیازمندان تقسیم مى كرد و سپس دوستان خویش را به همراه طلاب علوم دینى به آنجا دعوت مى نمود تا حاصل دسترنج خود را با دیگران مصرف كند. حكیم خود در دوران زندگى كار مى كرد و بسیار اشتیاق داشت كه از دسترنج خود استفاده كند. وى از بیت المال هیچ ارتزاق نمى كرد. او در تمام مدت عمر در یك خانه بسیار ساده زیست . دارایى حكیم منحصر به یك جفت گاو و یك باغچه بود. نقل مى كنند كه روزى ناصرالدین شاه در سبزوار به خانه وى آمد و او با غذاى ساده خود از شاه پذیرایى كرد و در مقابل اصرار شاه هیچ چیز از وى قبول ننمود. او هر آن چه را كه مورد نیاز بود، با دسترنج خود به دست مى آورد و نان سالیانه خود را با زراعتى كه خود آن را به عهده داشت مهیّا مى كرد. گفته اند: حاج ملا هادى یك روز از قنات عمیدآباد و یك شبانه روز از قنات قصبه را مالك بود و خودش با استفاده از این دو آب به كشت گندم و پنبه و سایر مایحتاج زندگى اقدام مى كرد و سالانه سى خروار غله و ده بار پنبه از زمین خویش برداشت مى كرد و از باغى كه در بیرون شهر واقع بود سالانه چهل تومان سود به دست مى آورد، قسمتى از مجموع این درآمدها را براى امرار معاش خویش و باقیمانده را بین فقرا و نیازمندان تقسیم مى نمود. ن- رادفر
