ابن سكّیت و حق گویى ابن سکّیت از بزرگان دانشمندان مكتب اهل بیت (علیهم السلام) بود و بسیارى از تاریخ نویسان اسلامى از او یاد كرده و بر وى مدح و ثنا گفته‎اند. علماى شیعه او را بزرگ و مورد وثوق و اطمینان شمرده و از یاران خاص حضرت امام جواد و حضرت امام هادى (علیهماالسلام) دانسته‎اند . ابن سكّیت در پاسخ آن مرد یاوه‎گو و ستمگر خیانت‎پیشه فریاد زد: به خدا سوگند قنبر خادم على بن ابیطالب (علیه السلام) از تو و دو فرزندت نزد من بهتر است . این مرد بزرگ در پنجم رجب سال 244 به دستور متوكّل فرعون صفت به شهادت رسید . سبب شهادت او این بود كه روزى متوكل به او گفت: دو فرزند من معتز و مؤید نزد تو محبوب‎ترند یا حسن و حسین (علیهماالسلام)؟ ابن سكّیت در پاسخ آن مرد یاوه‎گو و ستمگر خیانت‎پیشه فریاد زد: به خدا سوگند قنبر خادم على بن ابیطالب (علیه السلام) از تو و دو فرزندت نزد من بهتر است . متوكل به كارگزارانش گفت: زبانش را از پشت سرش بیرون بكشید. آن خادمان طاغوت هم به فرمان ارباب خود این كار را انجام دادند و آن مرد الهى با چشیدن این زجر و آسیب دردآور به شرف شهادت رسید . علامه مجلسى مى‎فرماید: گرچه این بزرگان وجوب تقیه را مى‎دانستند ولى خشمشان براى خداگویى هنگام شنیدن این اباطیل احتیاط از كفشان مى‎برد و وادارشان مى‎كرد كه حق را بگویند گرچه به زیان آنان باشد.(1) پی‎نوشت: 1 ـ الكنى والالقاب، 1 / 309 . منبع: کتاب زیباهای اخلاق، شیخ حسین انصاریان .