معرفی شهرستان کرکودکی؛ جغرافیا،دیدنی ها و... «بخش دوم» شهرستان کردکوی از شهرستانهای استان گلستان در ایران است. شهر کردکوی مرکز این شهرستان است. گویش مردم شهرستان کرکودی اهالی شهرستان کردکوی قومیت مازندرانی داشته و گویش رایج کردکوی، گویش مازندرانی هستش که البته تفاوت هایی بین گویش اصل مازندرانی و گویشی که در کردکوی صحبت می کنند، وجود دارد و گویش کردکوی نسبت به گویش مازندرانی به زبان فارسی بیشتر شباهت داره. در عین حال، اکثریت مردم کردکوی، زبان فارسی بلدند و خیلی ها فارسی صحبت می کنند. امروزه محله های بزرگ و قدیمی کردکوی عبارتند از: بالا بلوک، زنگی محله، میرخیل، پایین محله، درزی محله، حسینی محله، عقیلی محله، عباس آباد و حجت آباد و ولاغوز. ویژگی‌های جغرافیایی ناهمواریها: جنوب این شهرستان را ارتفاعات البرز شرقی تشکیل می‌دهد، که مهمترین کوههای آن درازنو و زمه کوه، چلستان، جهان نما، پلاش و حداکثر ارتفاع آن از سطح دریا به 3500 متر می‌رسد. بخش شمالی شهرستان از زمینهای جلگه‌ای هموار با شیب ملایم تشکیل و به زمین‌های بندرترکمن، رودخانه قره سو و خلیج گرگان منتهی می‌گردد. آب و هوا: شهرستان کردکوی در قسمت جلگه ای دارای آب وهوای معتدل مرطوب ودر قسمت کوهستانی، دارای آب وهوای معتدل کوهستانی است. در این منطقه بیشترین بارش در فصول پاییز و زمستان صورت می‌گیرد. بارش سالانه در کردکوی تا حدود ۶۷۰میلیمتر می‌رسد. شیب تند زمین، رودهای مناسبی را بوجود آورده است. در ضلع شمالی البرز رودخانه‌های زواردشت، غاز محله کردکو، شش دانگ بالا جاده، غرب بالا جاده و میاندره را می‌توان نام برد که به رود خانه قره سو وارد واز شمال کردکوی به خلیج گرگان می‌ریزد. پوشش گیاهی این شهرستان با توجه به ارتفاع زمین متنوع است. کوهپایه ها، زمین‌های زراعتی توام با چمن زارها گسترش دارند. تا ارتفاع 2400 متری را جنگلهای انبوه پوشانده است. در ارتفاعات پایین درختان ممرز، انجیلی، توسکا، آزاد، لرگ و در ارتفاعات متوسط راش، ملچ، نمدار، افرا و در ارتفاعات بالاتر در ختان ارس، بلوط و سرو کوهی می رویند. در جنوب کردکوی جنگل تا خط الراس کوههای درازنو گسترش داشته و یکی از انبوه‌ترین مناطق جنگلهای خزری به شمار می‌رود. حوزه آبریز: در شهرستان کردکوی با توجه به شرایط آب و هوایی، بیشترین بارش در فصول پاییز و زمستان صورت می‌گیرد. بارش سالانه در کردکوی تا حدود 570.5 میلیمتر می‌رسد. شیب تند زمین، رودهای مناسبی را بوجود آورده است. در ضلع شمالی البرز رودخانه‌های زواردشت، غازمحله کردکوی، ششدانگ بالاجاده، غرب بالاجاده و میاندره، را می‌توان نام برد که به رودخانه قره سو وارد و از شمال کردکوی به خلیج گرگان می ریزد. پوشش گیاهی: پوشش گیاهی کردکوی با توجه به ارتفاع زمین متنوع است. کوهپایه‌ها و زمین‌های زراعتی توام با چمن زارها گسترش دارند. تا ارتفاع ۲۴۰۰ متری را جنگلهای انبوه پوشانده است در ارتفاع پایین درختان ممرز، انجیلی، توسکا، آزاد لرگ در ارتفاعات متوسط راش، ملچ، نمدار، افرا و در ارتفاعات بالاتر درختان ارس، بلوط و سرو کوهی می‌رویند در جنوب کردکوی جنگل تا خط الراس کوههای درازنو گسترش داشته ویکی از انبوه‌ترین مناطق جنگلهای خزری به شمار می‌رود. کشاورزی از ارکان اصلی اقتصاد این شهرستان به شمار می‌رود. از محصولات مهم کشاورزی پنبه, گندم, برنج و سویا است. شهرستان کردکوی دارای مراتع غنی و جنگلی و چمنزارهای ییلاقی است. به سبب حاصلخیزی منطقه و توسعه کشاورزی بیشتر صنایع این شهرستان در رابطه با محصولات کشاورزی تاسیس شده است. از مهمترین آنها کارخانه پنبه پاک کنی, صابون سازی , روغن کشی , شالیکوبی, چوب بری, و خوراک ماکیان و نئوپان را می‌توان نام برد. از صنایع دستی این شهرستان حصیر بافی, نمد زنی, بافتن چادر شب محلی و جوراب پشمی است. زمین شناسی: شهرستان کردکوی از نظر طبیعی به سه ناحیه کوهستانی، کوهپایه ای و جلگه ای تقسیم شده است. واحد‌ها و سازند‌های زمین شناسی این منطقه شامل پره کامبرین و رسوبات و نهشته‌های دوران دوم می‌باشد. قدیمی‌ترین واحد زمین شناسی که در ارتفاعات مشرف به کردکوی رخنمون دارد شامل شیست‌های گرگان می‌باشد که بیشترین گسترش را در منطقه کردکوی دارد. نهشته‌های پره کامبرین شامل شیست‌های سبز گرگان می‌باشد که بطور محلی کوارتزیت، دیا باز، مرمر وا سلیت نیز در سکانس آن دیده می‌شود. رسوبات و نهشته‌های دوران دوم شامل سازند شمشک وسنگ آهک لار می‌باشد. سنگ آهک لار به لحاظ وسعت دومین سازندی است که در این منطقه رخنمون دارد. رسوبات عهد حاضر با رخساره مشخص تپه‌های لسی و آبرفت‌های جدید و واریزه‌ها و رسوبات دریاچه ای در دامنه ارتفاعات و سطح جلگه مشاهده می‌گردد. لس‌ها که نوعی از رسوبات بادی هستند، در ارتفاعات جنوب شرقی کردکوی و در حاشیه جلگه گسترش دارد و به لحاظ مرفولوژی حالت تپه ماهوری و مرتفع دارند و از رسوبات غیر قابل نفوذ به شمار می‌رود. تکونیک: مهمترین پدیده تکتونیکی این منطقه گسل بزرگ و سراسری مازندران می‌باشد که بطور عمومی با روند شرقی غربی از سرحد کوه و جلگه ساحلی عبور می‌نماید. شاخه‌های فرعی این گسل در گستره جلگه ادامه دارد. به تبع این گسل، گسلهای فرعی دیگر به موازات آن و با زوایای مختلف نسبت به آن در ارتفاعات عمل کرده است. از دیگر پدیده‌های تکتونیکی ناودیسی است که در انتهای جنوب شرقی ارتفاعات منطقه با امتداد محور شرقی –غربی وجود دارد. هسته آن از شیل، ماسه سنگ سازند شمشک پوشیده شده است. شیست‌های گرگان نیز اصولاً یک واحد زمین شناسی بسیار پرچین بوده و تاقدیس و ناودیس‌های متعدد با امتداد محوری عموماً شرقی – غربی در آنها وجود دارد. اقتصاد: کشاورزی از ارکان اصلی اقتصاد این شهرستان به شمار می‌رود. از محصولات مهم کشاورزی پنبه، گندم، برنج و سویا است. شهرستان کردکوی دارای مراتع غنی و جنگلی و چمنزارهای ییلاقی است. به سبب حاصلخیزی منطقه و توسعه کشاورزی بیشتر صنایع این شهرستان در رابطه با محصولات کشاورزی تاسیس شده است. از مهمترین آنها کارخانه پنبه پاک کنی، صابون سازی، روغن کشی، شالیکوبی، چوب بری، و خوراک ماکیان و نئوپان را می‌توان نام برد. از صنایع دستی این شهرستان حصیربافی، نمدزنی، بافتن چادرشب محلی و جوراب پشمی است. دیدنی ها: زمینهای کال دار، کارخانه پشت، بانکلا، اسپه دار،غازدار، توسکایی، وردی پل،تپه ور، ببر خاسه، چهل دین و مناطق جنگلی اسماعیل جنی، سیاه بند، بسته، پلنگ کرس، مشتی مسیر، میان لنگه، کاندس هامند، تیل سره، چاشت خوران، غم هامند، بنه شله، مناطق زیبای کوهستانی درازنو، ریز او، کندآب، رادکان، چمن، یزدان محله و همچنین پارک جنگلی پلنگ پا(امام رضا) وآب بندان بانکلا واقع در جنوب کردکوی در حاشیه جنگل از مناطق دیدنی این شهر محسوب می گردد. آثار باستانی کردکوی: میل رادکان کردکوی، جاده شاه عباسی، تپه شاهده، دیوار و شهر تمیشه جاذبه‌های مذهبی کردکوی: امامزاده طاهر و ابراهیم در روستای النگ، زیارتگاه معصوم‌زاده سبزپوش در حدود بالاجاده، امامزاده مجید در شهر کردکوی، امامزاده روشن آباد، امامزاده چهارکوه، امامزاده محمد در محلهٔ بالابلوک. روستاهای بزرگ این شهر عبارتند از: النگ، بالاجاده، سرکلاته، یساقی، چهارده، ایلوار، دنگلان، سالیکنده جاذبه‌های طبیعی کردکوی : منطقه حفاظت شده جهان نما، دهکده ییلاقی درازنو، روستای ییلاقی یزدان محله، پارک جنگلی کردکوی، آبشار دوآب (دِاُو)، آبشار هفت طبقه.