١٠ نوع گیاه دارویی در استان کهگیلویه و بویر احمد «بخش اول» در ایران ۸۰۰۰ گونه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی گیاهی وجود دارد که ۲۳۰۰ نوع آن جز گیاهان دارویی هستند. در ادامه با ما همراه باشید تا به بررسی ۱۰ نوع از این گیاهان که در پایتخت طبیعت ایران، استان کهگیلویه و بویر احمد می‌رویند، بپردازیم. اغلب ما سفر را کسب تجربه‌‌های جدید می‌دانیم. تجاربی که بی شک در آینده از آن استفاده خواهیم کرد. بیماری و درد در هر شرایطی ممکن است به سراغ انسان بیاید که گاهی در زمان سفر و کوهنوردی دسترسی به کادرپزشکی و درمان برایمان امکان پذیر نیست. گیاهان دارویی در این شرایط کمک موثری هستند. اکثر این گیاهان در یکی از اندام‌های خود ماده‌ ای دارند که به بهبود و تسکین دردهای ما کمک می‌کند. در ادامه شما را با این ده نوع گیاه در قالب دو بخش آشنا خواهیم نمود. ۱. بومادران نام محلی: برنجاس یا قیصوم ویژگی ظاهری: گیاهی به ارتفاع ۲۰ تا ۹۰ سانتی‌متر با برگ‌هایی پوشیده از کرک و رایحه‌ای تلخ است. گل های این گیاه سفید و گاهی به رنگ صورتی ملایم نیز دیده می شود. بومادران که اصالتاً متعلق به اروپای شمالی و آسیای غربی است دارای اسانس اینومین و تانن است. از این گیاه اغلب به عنوان داروی قطع تب استفاده می‌شود و در درمان سرماخوردگی مفید است. ضد شوره سر، محرک رشد مو، ادرار آور، محرک دستگاه گوارش، تقویت کننده سیستم قاعدگی است و روغن این گیاه خاصیت ضد التهاب و ضدآلرژی دارد. اگر سابقه‌ی سکته قلبی یا مغزی دارید این دارو در سفر به شما کمک خواهد کرد زیرا ضد ترومبوز مغزی و شریانی است. از آنجا که بومادران خاصیت ضدخونریزی دارد اگر درطول سفر خون دماغ شدید فورا یک برگ تازه از گیاه را داخل بینی قرار دهید.متداول ترین نحوه‌ی استفاده از بومادران جوشانده آن است و باید آن را مثل چایی دم کنید. هشدار: ممنوعیت مصرف در دوران بارداری ۲.آویشن نام محلی: اوریشوم یا حاشا ویژگی ظاهری: شبیه درختچه‌ای همیشه سبزو کوتاه است. برگ‌ها به رنگ خاکستری روشن و با بوی بسیار نافذ و دارای دم برگ‌های کوچکی نیزاست .اجتماع گل‌های صورتی آن در نوک شاخه‌هاست و برگ‌هایی شبیه کرک دارد. این گیاه، بومی قسمت‌های مرکزی و جنوب اروپا، بالکان و قفقاز و حاوی اسانس تیمول و آنتی بیوتیک طبیعی بوده و دمنوش و جوشانده آن برای افرادی که مبتلا به بیماریهائی نظیر: درد معده، سرطان، کلسترول، ورم روده، اختلال های مغزی و کلیوی، مسمومیت ، دندان درد، ناراحتی کبدی ، چاقی، ورم کلیه، ناتوانی جسمی، آسم، درد سیاتیک، سنگ کلیه، ترشخات رحم ، زکام سوءهاضمه، آرتروز، واریس وبرفک دهان می باشند، مفید است. مصرف خوراکی آویشن دارای اثر خلط آوری و ضد سرفه‌ی خوبی است.آویشن گیاه محبوب زنبورعسل است و عسل آویشن نیز تمام خواص خود گیاه را دارد. نکته قابل توجه: به بعضی از گونه‌های گیاه هایThymus در ایران آویشن گفته می‌شود. این گیاه در مناطق زیادی از ایران در شمال، غرب و مرکز از جمله مازندران، گیلان، آذربایجان، زنجان، کردستان، اطراف تهران و اطراف قزوین می‌روید. هشدار: ممنوعیت مصرف در دوران بارداری ۳.مریم گلی نام محلی: مرورشک ویژگی‌های ظاهری: مریم گلی یک گیاه علفی و چندساله است که ارتفاع اش به ۴۰ تا ۸۰ سانتی متر می رسد. قسمت های مختلف این گیاه دارای کرک های خاکستری رنگ است و گل های این گیاه به رنگ آبی مایل به بنفش هستند. یک گیاه بسیار تلخ مزه‌ که دارای رایحه‌ی معطر وخوشبو است. گیاه مریم گلی ضد درد، آرامش‌بخش، ضدسرطان، ضدآلزایمر، ضدمیکروب، ضدتعریق، آنتی‌اکسیدان، کاهش‌دهنده شیر در زنان باردار، کاهش‌دهنده میل جنسی، قاعده‌آور و کاهنده پرفشاری خون است. از آنجا که برای کاهش قندخون مفید است بهتر است افراد دیابتی در طی سفر‌های خود آن‌را همراه داشته باشند.تسکین دهنده درد گلو و ضد باکتری است. هشدار: مصرف مقدار زیاد مریم گلی در مدت طولانی موجب افزایش ضربان قلب، گرگرفتگی، خشکی دهان، تشنج و سرگیجه می‌شود. ۴.گل گاو زبان نام محلی: گل گاوزون ویژگی های ظاهری: گاو زبان گیاهی است علفی که ارتفاع ساقه آن تا ۶۰ سانتیمتر می رسد. ساقه‌ی آن خاردار و برگ های این گیاه ساده و پوشیده از تارهای خشن است . گل های آن آبی ، سفیدو بنفش هستند. این گیاه دارای نیترات پتاسیم ، مالات کلسیم ، منگنز ، منیزیوم ، اسید فسفریک و آلانتویین است. گل گاو زبان از شمال آفریقا وارد شده و جوشانده ودمنوش این گیاه حواس پنجگانه را تقویت كرده و بسیار نشاط‌آور، بازكننده رنگ رخسار، كاهنده غم و اندوه و ضد وحشت و اضطراب است و می‌تواند حواس‌پرتی را رفع و تنگی نفس ناشی از آشفتگی ذهنی را بهبود بخشد.برگ های تازه گل گاو زبان دارای مقدار زیادی ویتامین C می باشد و می‌توان برای انواع سالاد از آن استفاده نمود. توصیه می‌شود افرادی که یبوست دارند به همراه داشتن این گیاه مسهل را در مسافرت ها فراموش نکنند. هشدار: ممنوعیت مصرف در دوران بارداری 5. بابونه نام محلی: بابینه ویژگی های ظاهری: بابونه گیاهی است دایمی و ارتفاع آن تقریبا ۳۰ سانتی متراست. دارای بویی معطر که ساقه آن به رنگ سبز مایل به سفید، برگ های آن کوچک و دارای بریدگی های باریک و نامنظم و پوشیده از کرک است. تجمع گل‌ها در انتهای ساقه‌ها و گل‌های سفید در اطراف وگل های زرد در قسمت وسط قرار دارند. این گیاه بیشتر دراستان های غربی کشور از جمله یاسوج به صورت خودرو می‌روید. گل های بابونه دارای اسانس تانن، فیتوسترول و همچنین ماده ای تلخ بنام اسید آنته میک می باشد. رفع سوء هاضمه، ضد اسپاسم گوارشی، تقویت معده ،تقویت اشتها، تقویت حافظه، تقویت اعصاب و مغز، آرام بخش، ضد میگرن، خواب آور، ضد اضطراب، ضد بیقراری، گشاد کننده عروق، کاهنده فشار خون، رفع و درمان اگزما، کمک درمان جوش غرور و آکنه، ضد ورم و قرمزی پوست، برطرف کننده زخم های جلدی است. اگر در سفر دچار سوختگی شدید حتما برای بهبودی محل سوختگی از این گیاه پر خاصیت می توانید استفاده کنید. هشدار: به دلیل خاصیت رقیق کنندگی خون، حداقل ۷ روز قبل از عمل جراحی مصرف گیاه را قطع کنید.