منطقه گردشگری شروینه در جوانرود؛ کرمانشاه منطقه گردشگری شروینه از مناطق گردشگری نمونه در ۱۷ کیلومتری شهرستان جوانرود و یکی از 50 منطقه نمونه گردشگری استان کرمانشاه است و دارای طبیعت بسیار زیبا و رویایی است که مکانی برای گذران اوقات فراغت ساکنین و مهمانان این شهرستان می باشد. روستای شروینه با طبیعتی چشم نواز منتظر دیدار شماست. گردشگری صنعتی پردرآمد و دارای ابعاد گوناگون درمانی، ورزشی، فرهنگی، تاریخی، روستایی و… است. توجه گردشگری روستایی چند سالی است كه در كشور ما نیز مورد توجه مسئولان قرار گرفته است و می‌تواند باعث توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی روستا شود. گردشگری روستایی در نوع خود با اهداف مختلفی چون كشاورزی، فرهنگی، تاریخی و… صورت می‌گیرد. به گزارش روابط عمومی اداره کل میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه، شروینه مركز بخش كلاشی در شهرستان جوانرود از مناطق هدف گردشگری دارای طبیعتی چشم‌نواز و دلپذیر دارد. شروینه مركز بخش كلاشی با بیش از ۵۰ روستا یكی از دو بخش اصلی جوانرود است. بخش كلاشی حدود ۲۵ كیلومتر مرز مشترك با عراق دارد. كردی سورانی گویش زیبایی است كه مردم مهمان‌نواز روستای شروینه به آن تكلم می‌كنند. باغداری، كشاورزی و دامپروری شغلی است كه بیشتر مردم این روستا به آن مشغولند. روستای شروینه از لحاظ گردشگری دارای ظرفیت بالایی است. وجود باغ‌های متعدد و چشمه‌های پر آب و خروشان در این روستا و اطراف آن دل هر بیننده‌ای را می‌رباید. ارتفاعات زیبا و كوهستانی بودن منطقه، پوشش گیاهی متنوع از دیگر ویژگی‌هایی است كه می‌تواند ساعات خوشی را برای گردشگران رقم بزند. این روستا در سال ۱۳۸۴ به‌عنوان قطب گردشگری در شهرستان جوانرود تعیین شده است اما هنوز مردمان این روستا مشكلاتی چون جاده و راه نامناسب و دارد. كم توجهی مسئولان به این روستا و روستاهای مشابه آن باعث كوچ و مهاجرت ساكنان آن به شهرها شده است. به دلیل واقع شدن شروینه در مسیر رودخانه های اصلی شهرستان مثل (آب سفید برگ) که این از کوههای جنوب شرقی پاوه سرچشمه می گیرد یکی از شاخه های آن نام آب خلفیه از رودخانه های جاری در شهرستان پاوه است که در روستای نوخاص در دهستان منصورآقایی با ریزابه های شرقی مخلوط شده و به نام سفید برگ به دهستان شروینه شهرستان جوانرود وارد می شود و رودخانه (لیله) نیز که از دامنه شمالی کوه بند گاز در دهستان دولت آباد سرچشمه گرفته از روستاهای دهستان گذشته و وارد دهستان شروینه شده پس از سیراب ساختن روستاهای ده توت و شروینه سرانجام در شمال باختری روستاهای سرخه بان سفلی با آب سفیدبرگ می پیوندد. از قابلیتهای طبیعی شروینه قابلیت استفاده از طبیعت آن برای کوهنوردی، کایت‌سواری، برگزاری تورهای علمی، دوچرخه سواری کوهستان، و ... می باشد که وجود باغات میوه، فعالیت شکار و طبیعت، وجود چشمه‌های آب و جویبارهای روان در منطقه و تنوع پوشش گیاهی تنها بخشی از مزیت‌ها، فرصت‌ها و قابلیت‌های منطقه نمونه گردشگری «شروینه» است. وجود کوههای مله مه کول و شیرچگاه و باغهای متعدد و فراوان در اطراف شروینه همچون باغ ویشه، باغ هنجیره، باغ مشهور بالاخانی وژیر باغ، باغ چاوگ، باغ شروینه، باغ های دهتوت و وجود ۵۶ چشمه در بخش که معروفترین آنها چشمه آب خنک بالاخانی، کاوا در گردک، سراب سفید زیران، چشمه های متعدد شیلات و پرورش ماهی مشهور روستای سفید برگ و زیران این منطقه را به یکی از زیباترین مناطق شهرستان جوانرود تبدیل نموده است که می تواند این منطقه را به عنوان یکی از بخشهای گردشگری در کشور مطرح نماید. در مسیر شروینه روستاهایی با طبیعتی زیبا همچون گردک، ده توت علیا، بالاخانی و بیوله وجود دارد که هر کدام دارای جذابیتها و زیباییهای خود از نظر طبیعت زیبا و بکر برخوردارند و در میان آنها باغها و چشمه های بسیار بالاخانی زبانزد خاص و عام است. این مسیر دارای باغات فراوانی است و سراب و باغات بالاخانی با جلوه هایی زیبا از طبیعت بکر و دست نخورده در قسمت غربی شروینه قرارگرفته است و کوه شیرچگاه. دهستان شروینه مشتمل بر روستاها و مزرعه و مکان زیبا و خاطره انگیز از جمله گردک، ده توت علیا، ده توت سفلی، گلی، گلباغی، ده سرخ، شروینه، مزرعه حوض علی، حوض سید مراد، ‌چاقوکل، مزرعه بالاخانی، بیوله، نوئل، گنداب علیا، گنداب علیا، گنداب سفلی، سرخبان علیا، سرخبان‌سفلی، سفید برگ، بیوند سفلی، بیوند علیا، زیران، هانولان، هشت پشوله، پونیه، علی‌آباد ساسل، مزرعه ساسل و جندین روستا و مکانهای دیدنی دیگر می باشد که هر کدام به نوبه خود با جاذبه های طبعی متفاوت گردشگرانی را به سوی خود می کشانند. طبیعت این منطقه دارای پوشش گیاهی خودرو بسیار فراوان بوده که مهمترین آنها جنگلها، مراتع و پوشش گیاهی گسترده کوهستانی و کوهپایه ای و جنگلها و بیشه های آن شامل درختان بلوط، مازوج، ونوشک، زالزالک وحشی، امرود (گلاب کوهی)، بادام کوهی، آلبالوی کوهی، گون، انجیرکوهی و درختان ون می باشد.