«صفیر» در لغت صوتی شببیه صدای پرنده ، و در اصطلاح علم تجوید عبارت است از صدایی شبیه سوت که هنگام تلفظ برخی از حروف الفبا شنیده می‌شود؛ به عبارت دیگر، صدای زایدی است که هنگام تلفظ حروف صفیر، از میان دندان‌های ثنایای بالا و پایین خارج می‌شود.