ند، به هنگام عمل دم شکم شان بالا می آید و گرد می شود. عضلات شکم کودک نرم است؛ به طوری که هوا می تواند به راحتی به عمق ریه های او برسد. وقتی تنفس کردن ناسالم بزرگسالان را تماشا می کنید، درست عکس این حالت است. به همین دلیل است که آن را تنفس وارونه می نامند. اغلب بزرگسالان هنگام دم، شکم شان را سفت می کنند و در این حالت تنفس، شکم مانع پُر شدن ریه ها از هوا می شود. برخی از معلمان به شاگردانشان توصیه می‌کنند که کمربندی فرضی متشکل از تعداد زیادی بینی را روی شکم و بالای نافشان تصور نمایند. با این شیوه برای هنرجو احساس نفس عمیق در ناحیه شکم ایجاد شده و از تنش عضلات گردن، حنجره و ته زبان کاسته می‌شود. همواره برای تنفس سه مرحله در نظر گرفته می‌شود: دم، وقفه، بازدم. افرادی که سعی می‌کنند طولانی و با شدت نفس خود را بیرون دهند بهترین شرایط را برای دم فرو دادن ایجاد می‌کنند. حفره شکمی بسیار وسیع تر از چیزی است که ما از خارج و به طور ظاهری شکم می نامیم. از آن جا که عضله دیافراگم گنبدی شکل است حفره شکمی در بالا به داخل قفسه سینه پیشروی کرده و در نتیجه قسمتی از فضای استخوانی قفسه سینه جزو حفره شکمی محسوب می شود. در پایین نیز حفره شکمی به داخل اسکلت استخوانی لگن گسترش یافته و قسمتی از حفره لگن که در بالای تنگه فوقانی قرار دارد (یعنی لگن کاذب) جزو حفره شکمی است. بنابراین حدود فوقانی شکم عبارت است از سطح تحتانی دیافراگم و در پایین: تنگه فوقانی لگن بینی : اصلی‌ترین راه ورود هوا به دستگاه تنفسی، بینی است. و نقش بسزایی در هنگام خواندن ایجاد می کند. بینی هوا را گرم و مرطوب و هوای تمیز و بدون گرد و غبار را وارد ریه ها کرده و هنگام نفس گیری با بینی مشکلی برای حنجره ایجاد نمی کند. ولی تنفس از راه دهان باعث ورود هوای سرد و در نتیجه باعث خشک شدن حنجره و نیز گاهی باعث سرفه می گردد. همچنین وقتی شما می خواهید شروع به خواندن کنید قبل از خواندن می توان از راه بینی به آرامی نفس گیری کنید بدون اینکه کسی متوجه شود. از طرفی گوشه هایی از آوازها یا تلاوتهای زیبا حاصل بکارگیری ظریف آواهای تو دماغی ست. و حتی برخی خوانندگان یا قاریان با استفاده از این ویژگی توانسته اند خود را مطرح کنند. و عدم استفاده صحیح از بینی هنگام خروج صدا می تواند حالتهای زننده ای را در صوت ایجاد نماید. بی شک قسمتی از زیبایی تلاوتهای قرآن مدیون غنه هایی است که بکمک بینی تلفظ می شوند. لذا بینی نقش بسیار اساسی در صدا دارد. دستگاه تنفس طنین صدا: منظور از طنین صدا حالات زیر، بم و توسط صدا همراه با نرمی و انعطاف است. (تحریر، حالت رفت و برگشت صداست) احتمالا با توصیه خواندن در فضای باز روبرو شده اید. یا اینکه به شما توصیه شده که در اتاقی تمرین داشته باشید که حتی دیوارهای آن هم از موکت و پرده و پارچه باشد. اما اگر مشتاق طنین صدا هستید به یاد داشته باشید که خواندن در فضای باز یا در مکانهایی که چنین ویژگیهایی را برای شما ایجاد می کند باعث باز شدن صدا می شود اما نرمی و انعطاف صدا را کاهش می دهد. شما چطور می توانید هم در فضای باز تمرین کنید هم موجهای زیبایی را در صوت خود ایجاد کنید؟ بلکه انسان در فضای باز، رغبت حتی تمرین ریزه کاری های صوت را هم ندارد. وقتی در فضای باز تمرین می کنید مجبورید کلمات را با فشار اجرا کنید که در اینصورت انعطاف صدا و نوسان‌های آن از بین می‌رود، صدا حالتی یکنواخت تولید می‌کند. گفتار، حالت آواهای حماسی می‌یابد. تنش در گردن بوجود می آید و به حنجره ضربه مخرب وارد می گردد. پس مکانی برای تمرین مناسب است که مقدار کمی(کم) موجب پیچیدن صدا در فضای آن محیط شود. به عنوان مثال حسینیه های بزرگ یا مساجد ساخت جدید که دارای سالنها و سقف بلند هستند معمولا مناسب است. اما توصیه ی تمرین در فضار باز را هم بطور کامل رد نمی کنیم، بلکه برای افرادی که صدای خفه ای دارند یا بقول معروف صداشون در نمیاد، به مقداری معین تمرین در فضای باز لازم است. مثلا هفته ای یکی دوبار برای باز شدن صدا و افزایش توان و قدرت صدا می توان اینکار را انجام داد. برخی قاریان برای افزایش قدرت صدای خود از ابتهال در تمرینهای خود استفاده می کنند. شما نیز می توانید ابتهالهایی را که دارای طنینهای موجدار است انتخاب و با آن تمرین طنین صوت داشته باشید. از آنجا که پیشرفت چشمگیر در طنین و نیز تحریر، نیاز به تمرین جداگانه است، یعنی علاوه برتمرین قطعه های تلاوت، نیاز هست که روزانه مدت زمانی را جهت صدا سازی با طنین در پرده های صوتی مختلف داشته باشید. چرا که خواندن در پرده های صوتی مختلف مساحت صوتی شما را افزایش می دهد یعنی شما را در خواندن پایین ترین پرده ها و بالاترین پرده های صوتی توانمندتر می سازد.