افسانه خان الأمین آیا شیعیان پس از نماز سه بار می‌گویند: «خان الأمین»؟ آنچه در سؤال آمده است، حاكی از نوعی افترا و دروغ بر پیروان اهل بیت (علیهم السلام) است. فردی كه این نسبت را به شیعه داده ـ و ذهن پرسشگر را آلوده ساخته است ـ از ریشه آن آگاه نیست. توضیح این كه یهودیان معتقد بودند كه رشته نبوت باید در خاندان یعقوب پیوسته بماند و از این خاندان بیرون نرود، ولی آنگاه كه پیامبر گرامی(ص) با دلایل قطعی ظاهر شد، به این فكر افتادند كه جبرئیل را به خیانت متهم كنند و این شعار را سر دادند: «خان الأمین! خان الأمین! خان الأمین!» یعنی او در وحی الهی خیانت ورزید و به جای آن كه نبوت را در فرزندان اسحاق ابقا كند، به فرزندان اسماعیل منتقل كرد و از همین جهت، یهود از دشمنان سر سخت جبرئیل امین هست. فخر رازی در تفسیر خود می‌نویسد: جامعه یهود، جبرئیل را فرشته عذاب می‌نامند، و درباره او می‌گفتند: خدا به او دستور داده بود كه نبوت را در سلسله فرزندان اسرائیل قرار دهد ولی وی آن را به فرزندان اسماعیل داد! اتهام جبرئیل به خیانت مربوط به این گروه است كه او را به خیانت در عوض كردن محل نبوت متهم كرده و به عللی او را دشمن می‌شمردند 1 و به دوستی میكائیل تظاهر می‌كردند. قرآن در مقام انتقاد از عقیده آنان می‌فرماید: «قُلْ مَنْ كانَ عَدُوّاً لِجِبْریل فانّهُ نَزّلَهُ عَلى قَلْبِكَ بإذْنِ اللّهِ مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیْهِ وَ هُدى وَ بُشْرى لِلْمُؤْمِنین». 2 «بگو هر كس با جبرئیل دشمن باشد [دشمن خداست]، و او مأموری بیش نیست كه به اذن خدا قرآن را بر قلب تو نازل كرده، كتاب‌های پیشین را تصدیق می‌كند، و مؤمنان را هدایت نموده و مایه بشارت است». اكنون ببینید مطلبی را كه یهود با آن بر ضدّ مسلمانان شعار می‌دادند، چگونه برخی از افراد بی‌تقوا و دشمنان وحدت اسلامی، آن را به شیعه نسبت می‌دهند و می‌گویند: شیعه معتقد است كه جبرئیل خیانت كرده و به جای این كه علی را به مقام نبوت منصوب كند، آن را به پیامبر اسلام(ص) عطا كرده است! میلیون‌ها نفر از شیعیان در جهان نماز می‌گزارند، و از میان آنان حتی یك نفر چنین عبارتی را بر زبان نمی‌آورد، بلكه همه آنها با بلند كردن دست‌ها، سه بار «اللّه اكبر» می‌گویند و بسیاری از آنان، حتی از این كه چنین اتهامی بر آنان وارد می‌شود، بی‌خبرند. نویسنده : حضرت آیت الله سبحانی گروه دین و اندیشه - مهدی سیف جمالی [1] . تفسیر كبیر فخر رازی، ج3، ص 195، دار احیاء التراث العربی، بیروت. [2] . بقره/97.