وقتی صداها واقعا شما را "دیوانه" می‌کنند افراد مبتلا به میسوفونیا از نظر روانی تحت تأثیر صداهای رایج قرار میگیرن، صداهایی که معمولا توجه دیگران رو جلب نمی‌کنه. صدای خمیازه کشیدن، غذا خوردن یا حتی گاهی نفس کشیدن. شنیدن همین صداهای به ظاهر عادی میتونه در این افراد باعث ایجاد عصبانیت، کلافگی، تنفر، انزجار و اضطراب بشه. در برخی افراد این سندروم شدیدتره و می‌تونه منجر به انزوا بشه، چون کسانی که از این وضعیت رنج می‌برن سعی می‌کنن از این صداهای محرک اجتناب کنن.  افرادی مبتلا به میسوفونیا اغلب بابت این موضوع احساس خجالت دارن و از ترس اینکه لوس، نازک نارنجی یا حساس خطاب بشن اون رو به اطرافیان‌شون نمیگن. با این وجود، میسوفونیا یک اختلال واقعیه و به طور جدی عملکرد، اجتماعی شدن و در نهایت سلامت روان رو به خطر میندازه. این سندروم که برخی از روانپزشکان اون رو حتی اختلال میدونن معمولاً در حدود ۱۲ سالگی ظاهر می‌شه و احتمالاً افراد رو بیشتر از اونچه تصور می‌کنیم تحت تأثیر قرار مده. چه چیزی باعث میسوفونیا می‌شود؟ یک تیم تحقیقاتی مستقر در بریتانیا ۲۰ بزرگسال مبتلا به میسوفونیا و ۲۲ فرد بدون اون رو مورد مطالعه قرار دادن. همه اونها ناخوشایند بودن صداهای مختلف، از جمله صداهای رایج (غذا خوردن و تنفس)، صداهای آزاردهنده جهانی (گریه نوزادان و جیغ زدن مردم)، و صداهای خنثی (مثل باران) رو از نظر خودشون ارزیابی کردن. همونطور که انتظار می‌رفت، افراد مبتلا به میسوفونیا صداهای محرک خوردن و تنفس رو بسیار آزاردهنده ارزیابی کردن، در حالی که افراد بدون میسوفونیا تقریبا این صداها رو تشخیص ندادن. همچنین افراد مبتلا به میسوفونیا علائم بسیار بیشتری از استرس مثل افزایش تعریق و ضربان قلب رو موقع شنیدن صدای غذا خوردن و تنفس، نسبت به افراد عادی نشون میدن. علم مغز میسوفونیا در اسکن MRI از مغز افراد مبتلا به میسوفونیا مشخص شد که قشر قدامی این افراد هنگام شنیدن صداهای محرک باعث فعالیت بیشتر مغزشون نسبت به آدمهای عادی میشه و همین دلیل واکنش‌های شدیدتر این اشخاص نسبت به صداست. محققان همچنین از اسکن MRI کل مغز فهمیدن افراد مبتلا به میسوفونیا مقادیر بیشتری از میلین دارند. میلین ماده‌ای چربه که در اطراف سلول‌های عصبی مغز می‌پیچه تا مثل عایق روی سیم، عایق الکتریکی ایجاد کند. البته دقیق مشخص نیست که میلین اضافی علت ایجاد میسوفونیاست یا نتیجه تحریک سایر نواحی مغز در اثر این سندرومه.   درمان‌هایی مثل حواس‌پرتی شنوایی (با نویز سفید یا هدفون) و درمان رفتاری شناختی تا حدی در بهبود عملکرد  افراد مبتلا به میسوفونیا موفقیت آمیز بوده.