آیا تا به حال به آسیب‌های فرهنگی شدید سربازی فکر کرده‌اید؟ طرح سربازی حرفه‌ای در سال ۱۴۰۰ توسط بعضی از نمایندگان مجلس مطرح شد و با مخالفت ستاد کل نیروهای مسلح روبرو شد. اما بر اساس این طرح، مدت سربازی در ایران از دو سال به پنج سال افزایش پیدا می‌کرد و سربازی هم اختیاری می‌شد، دستمزد و خدمات سربازان افزایش می‌یابد و مانند سایر افراد شاغل، سربازان دارای حق دفاع از حقوق خود می‌شوند.

سربازی برای پسران دهه هشتادی‌
در سال‌های اخیر هرسربازی که در درگیرهای مرزی یا نیروی انتظامی با اشرار کشته می‌شود نظام زیر سوال می‌رود، اما مدافعین حرم شهید می‌شوند همه افتخار می‌کنند چون داوطلبانه رفته‌اند. نسل دهه هشتادی‌ها که امروزه نوبت سربازی رفتن‌شان شده، فرزندان عصر اینترنت  هستند. در این نسل افراد تشویق می‌شوند به کاری بپردازند که به آن علاقه دارند و بیشترین درآمد را با آن کسب می‌کنند، اما سربازی برعکس این سبک زندگی آن‌هاست، چون عموما از سربازی گله می‌کنند و دستمزد پایینی هم دارند.  

سواد سرباز به درد نمی‌خورد
امروزه پسران بیشتری بعد دانشگاه به سربازی می‌روند و حتی دهه هشتادی‌های دیپلمه هم لبریز از اطلاعات اینترنتی هستند و بعضا از پدرشان هم درآمد و دانش بیشتری دارند. حالا تصور کنید که مجبورند سربازی بروند و کارهایی مانند آبدارچی، نگهبان، نظافتچی، کمک آشپز، رانندگی، تعمیرکاری، بنایی، نانوایی را انجام دهند.  
جوان دهه هشتادی و هفتادی با این مساله روبرو می‌شود که در یک ساختار قدیمی با دستمزد ناعادلانه، به کاری که به آن علاقه ندارد و دانش و مهارت بیشتری دارد، بپردازد.  

هرچه فقیرتر سربازی سخت‌تر
از زمانی که پسر دفترچه را پست می‌کند، تبعیض شروع می‌شود. اینکه سرباز کجا آموزشی برود و کجا خدمت کند، هرچه پول و پارتی کمتری داشته باشید، مبهم‌تر است و احتمالا سخت‌تر نیز خواهد بود. متاسفانه حتی پسرانی که در یتیم خانه هم بزرگ می‌شوند نیز مشمول خدمت سربازی می‌شوند. یکی از کاربردهای مهم امریه‌ها نیز که معمولا کار دفتری خیلی ساده است، امریه گرفتن آقازاده‌ها است تا اگر شامل معافیت‌های مختلف نشدند، حداقل راحت‌تر خدمت بروند و آسیبی نبینند.