در طول تاریخ حاکمان و فرمانروایان زیادی سعی کردند قبر حضرت اباعبدالله علیه‌السلام را تخریب کنند به گونه‌ای که هیچ نام و نشانی از آن باقی نماند. اما به خواست خداوند، تاریخ طور دیگری رقم خورد تا پرچم بارگاه آن حضرت همیشه برافراشته باشد و هر ساله بر خیل عاشقان حسینی و زائران این مرقد شریف افزوده شود.

اولین بار دستور تخریب حرم مطهر امام حسین علیه‌السلام توسط دومین خلیفه عباسی به نام ابوجعفر عبدالله بن منصور مشهور به منصور دوانیقی که کینه‌ای تاریخی نسبت به علویان داشت، داده شد. (شیخ عباس قمی، تتمه المنتهی)

در تاریخ طبری اینطور نقل شده که هارون‌الرشید پنجمین خلیفه عباسی در دوران حکومتش گاهی خادمان حرم مطهر را بازجویی می‌کرد، شیخ طوسی هم می‌گوید به دستور هارون درخت سدری که بر مرقد سایه انداخته بود را از ریشه درآوردند و بنای قبر را تخریب کردند و زمین آن را شخم زدند.
هدف از قطع درخت سدر هم آن بود که زائران بقعه را گم کنند و دیگر نتوانند برای زیارت بازگردند.

گفته می‌شود متوکل که دهمین خلیفه عباسی و نوه دختری هارون‌الرشید بود چهاربار اقدام به تخریب بارگاه سیدالشهدا علیه‌السلام نمود. 
شیخ طوسی در الامالی می‌گوید متوکل عباسی پس از ویران کردن حرم مطهر زمین آن را شخم زد و در آن آب جاری کرد. جلال‌الدین سیوطی هم نقل می‌کند که متوکل علاوه بر بارگاه سیدالشهدا علیه‌السلام تمام بناهای اطراف آن را نیز تخریب کرد و آنجا را زیر آب برد و در آن بذر کاشت و زراعت کرد تا اثری از قبر امام حسین علیه‌السلام نماند.
ابن اثیر نیز در کامل فی‌التاریخ می‌نویسد که هر کس را نزدیک مرقد شریف می‌یافتند سه روز حبس کرده و سپس می‌کشتند تا درس عبرتی شود برای دیگران. 

المسترشد بالله خلیفه سی‌ام عباسی بود که در سال ۵۲۶ با پسرش راشد به خزانه حرم مطهر امام حسین علیه‌السلام دستبرد زد و آن را غارت کرد، ابن شهر آشوب در المناقب می‌نویسد که المسترشد و پسرش هر دو پس از خروج از کربلا کشته شدند.

در سال ۱۸۰۲ میلادی ۱۲,۰۰۰ وهابی به سرکردگی سعود بن عبدالعزیز دومین پادشاه از خاندان آل سعود از نجد به شهر کربلا حمله کردند. 
این حادثه به قدری فاجعه‌بار بود که میرزا ابوطالب اصفهانی چندماه بعد از این فاجعه وارد کربلا شد و اینطور گزارش داده: «نقل می‌شد در صحن خون روان بود و گنبد و حجره‌های صحن از لاشه مقتولین پر بود.»

وهابی‌ها در حمله‌ای که ۸ ساعت به طول انجامید دو تا پنج هزار نفر از ساکنان کربلا را کشتند و بیش از ۴۰۰۰ شتر حامل تاراج این حمله بودند که شامل طلاهای سقف و فرشهای گرانبها، هدایای پادشاهان ایرانی و... بود.

در شعبان ۱۴۱۱ قمری قیامی مردمی به نام انتفاضه شعبانیه در عراق بر علیه رژیم بعث شکل گرفت، صدام هم برای متوقف‌کردن این شورشها با حمله‌هوایی شهرهایی از جمله کربلا را نابود کرد. نیروهای صدام به حرم امام حسین علیه‌السلام و حضرت عباس علیه السلام آسیب‌های بسیاری زدند و اشیای گرانبهای هر دو حرم را نیز غارت کردند، بعد از این حمله هم به مدت ۶ ماه درب حرم بسته شده و به هیچکس اجازه زیارت داده نمی‌شد و به طور کلی در طول حکومت صدام رفت و آمد به کربلا بسیار سخت و خطرناک بود.

اما جالب است که دواید دونالدسون در کتابی درباره تاریخ شیعه اینطور می‌گوید: از فاجعه کربلا بیش از هزار سال می‌گذرد اما زائران همچنان به سوی آن سفر می‌کنند و تعدادشان روزافزون است.

و این همان پیش‌بینی امیرالمومنین علیه السلام در روایت شیخ صدوق است که فرمود: «گویا می‌بینم بناهایی روی قبر حسین علیه‌السلام ساخته شده و می‌بینم که محمل‌هایی به سوی قبر حسین علیه‌السلام می‌رود و شبی و روزی نمی‌گذرد، مگر اینکه از سراسر آفاق به سوی آن می‌آیند.»

چون خاک کربلا نشود سجده‌گاه عرش؟
خون حسین ریخت بر آن خاک مشکبار
_صائب تبریزی